25-04-10_

Η χώρα είναι και επισήμως πια στο έλεος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Ο πρωθυπουργός με το διάγγελμά του από το ακριτικό Καστελόριζο (!) προσπάθησε να ξεμπερδέψει με τις ευθύνες της κυβέρνησής του με αναφορές στην Οδύσσεια. Για την ταπεινωτική αυτή εξέλιξη μονότονα κατηγορεί την προηγούμενη κυβέρνηση, μήπως και σώσει κάτι από την ραγισμένη εικόνα του. Ίσως, βέβαια, να μην έχει και αξία πλέον το πώς φτάσαμε στο σημείο να εκλιπαρούμε ως επαίτες στο κατώφλι του ΔΝΤ για βοήθεια. Ακούμε χρόνια τα συνθήματα για ισχυρή Ελλάδα και ισχυρή οικονομία που αποδείχθηκαν λόγια του αέρα. Τούτη την ώρα είναι άχαρη η συζήτηση για τον επιμερισμό των ευθυνών στις ηγεσίες που διαχειρίστηκαν τις τύχες του τόπου τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Είναι όμως προκλητικό αυτοί που έχουν την κύρια ευθύνη για τα χρέη και τα ελλείμματα να ζητούν και τα ρέστα. Η λεγόμενη «κοινωνική πολιτική με δανεικά» που ακολουθήθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου και ο άκρατος κομματισμός παντού, που ισοπέδωσε κάθε έννοια αξιοκρατίας είναι η μήτρα του κακού. Γι’ αυτό και ίσως ταιριάζει απόλυτα στην προκειμένη περίπτωση, του τρίτου κατά σειρά Παπανδρέου που γίνεται πρωθυπουργός, η ρήση «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα»…

Ο πρωθυπουργός με προκλητική αβουλία και με αδυναμία συντονισμού της κυβέρνησής του, επί μισό χρόνο, αποδεικνύεται τελικά τραγικά κατώτερος των περιστάσεων. «Λεφτά υπάρχουν» διαλαλούσε από τα προεκλογικά μπαλκόνια και κατηγορούσε για αναλγησία τη ΝΔ που μιλούσε για πάγωμα μισθών στο δημόσιο τομέα. Και από την επομένη της θριαμβευτικής του νίκης, ο κ. Παπανδρέου άρχισε να περιφέρεται στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ως ο μεγαλύτερος δυσφημιστής της χώρας. Την ώρα που ζήταγε δανεικά έλεγε στους συνομιλητές του πόσο διεφθαρμένη είναι η Ελλάδα, την οποία ο επί των οικονομικών υπουργός του παρομοίαζε ως τον «Τιτανικό». Πίστευε ότι έτσι στηλίτευε τους πολιτικούς του αντιπάλους αδυνατώντας να συνειδητοποιήσει ότι η στάση του εκθέτει τη χώρα αμαυρώνοντας τη διεθνή της εικόνα. Ποιος Ευρωπαίος θα σε δανείσει όταν του λες ότι η οικονομία σου αναμένεται να προσκρούσει σε παγόβουνο;

Τελικά το ΔΝΤ είναι ήδη εδώ, ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία, και μας παίρνει μέτρα για στενό κορσέ. Οι οικονομίες των χωρών που τον φόρεσαν βυθίστηκαν σε βαθιά ύφεση. Απ’ όπου πέρασε το ΔΝΤ άφησε πίσω του καμένη γη, εκτίναξη της ανεργίας και φτώχια. Το ζητούμενο πλέον είναι πώς θα βγούμε το ταχύτερο δυνατό από το τούνελ στο οποίο έχουμε μπει.

18-04-10_

Η καθιέρωση του 10 ως βάση εισαγωγής στα πανεπιστήμια απέτρεψε τον ευτελισμό στον οποίο μαθηματικώς οδηγούνταν οι εισαγωγικές εξετάσεις. Η απόφαση της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας να καταργήσει τη βάση εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση καταδεικνύει με τον πλέον πασηφανή τρόπο ότι η προσέγγιση στον ευαίσθητο αυτό τομέα γίνεται με τη λογική της ήσσονος προσπάθειας που το ΠΑΣΟΚ εισήγαγε στο δημόσιο βίο στη δεκαετία του 1980.

Η κατάργηση της βάσης του 10 ως προϋπόθεση εισόδου στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, ένα μέτρο που  διασφαλίζει το minimum ποιότητας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, δεν υπηρετεί τίποτε άλλο παρά το λαϊκισμό. Η ηγεσία του υπουργείου παιδείας προκειμένου να χαϊδέψει αυτιά επικαλείται για την απόφαση αυτή κοινωνικά κριτήρια. Πρόκειται για τη διαιώνιση μιας πάγιας τακτικής που υιοθετήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 90, όταν άρχισε η μαζικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η μαζικοποίηση αυτή έγινε στο όνομα του εκδημοκρατισμού και των ίσων ευκαιριών, αλλά σήμερα για την πλειονότητα των σχολών υπάρχει ισότητα μόνο αναφορικά με την υποβαθμισμένη ποιότητά τους. Η επιχειρηματολογία της υπουργού, σύμφωνα με την οποία δεν αναβαθμίστηκε η τριτοβάθμια εκπαίδευση με τη θεσμοθέτηση της βάσης του 10 το 2006, δεν αναιρεί τη στοιχειώδη προϋπόθεση που πρέπει να έχει κάποιος για να γίνει φοιτητής.

Η πολιτική «κάθε πόλη και πανεπιστήμιο, κάθε χωριό και ΤΕΙ» για να στηριχθούν οι τοπικές κοινωνίες με περιφερειακά τμήματα σχολών χωρίς υποδομές είναι μία αμιγώς αντι-πανεπιστημιακή λογική που λειτούργησε εις βάρος της ποιότητας. Έτσι, η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα παράγει ουσιαστικά στρατιές ανέργων που αναπαράγουν διευρυμένα το δομικό πρόβλημα της χώρας.

Η μοίρα κάθε χώρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την παιδεία των πολιτών της. Τις τελευταίες δεκαετίες  αυτά που γίνανε από πλευράς της πολιτείας για την αναβάθμιση του εκπαιδευτικού μας συστήματος και της λειτουργίας του εν γένει, δεν ήταν αρκετά. Κάθε προσπάθεια προσέκρουε σε χρόνιες αγκυλώσεις και ιδεοληψίες, με άλλα λόγια στην προάσπιση των κεκτημένων που αποτελούσε την κυρίαρχη προτεραιότητα όλων όσοι κινούνταν στο πεδίο του φθηνού λαϊκισμού.

Δυστυχώς στα ζητήματα παιδείας περισεύει ο λαϊκισμός και η καπηλεία της αγωνίας και της ανασφάλειας των φοιτητών. Όσο, όμως δεν λέμε στους νέους την αλήθεια και τις πραγματικές αιτίες των επιστημονικών και εργασιακών προβλημάτων τους και τους χρησιμοποιούμε ως προμετωπίδα για εύκολους αφορισμούς, τόσο  θα βάζουμε εμπόδια στην παροχή παιδείας, τέτοιας που θα τα εφοδιάζει με τα απαραίτητα εφόδια να σταθούν στον απαιτητικό ανταγωνιστικό κόσμο της παγκόσμιας αγοράς εργασίας.

11-04-10_

Τα τοκογλυφικά επιτόκια που επιβάλλονται στην Ελλάδα και επιβαρύνουν και άλλο το ήδη τεράστιο χρέος της είναι πλέον σαφές ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να τα πληρώνουμε επί μακρόν. Οι εξελίξεις αυτές μας φέρνουν μπροστά στην πιθανότητα να προσφύγουμε στην χρηματοδότηση από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ, καθόσον το χρέος πλέον εξελίσσεται σε μηχανισμό σφετερισμού του κοινωνικού μας πλούτου.

Το κόστος δανεισμού αφαιρεί κάθε πιθανότητα αποτελεσματικότητας των επώδυνων μέτρων που λαμβάνει η κυβέρνηση και μας οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο που πρέπει να σπάσει. Αυτό που ως τώρα συμβαίνει είναι απλώς να μεταφέρονται κεφάλαια από τις τσέπες των Ελλήνων στα θησαυροφυλάκια κερδοσκόπων τραπεζιτών. Η εφαρμογή του προγράμματος σταθερότητας απαιτεί ο δανεισμός μας να κινείται σε λογικά επίπεδα και όχι σε αυτά που αποφαίνονται σήμερα οι αγορές. Σε διαφορετική περίπτωση μιλούμε για ένα άπατο πηγάδι που αναπαράγει το πρόβλημα με διευρυμένη μορφή.

Η κυβέρνηση εδώ και έξι μήνες που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας επιδόθηκε σε ένα κυνήγι μαγισσών. Εγκλωβισμένη σε μια σοσιαλιστική ιδεοληψία υποτίμησε τις αγορές και εξέθεσε με μια σειρά κινήσεων τη χώρα, βάζοντάς την στο επίκεντρο της διεθνούς κερδοσκοπίας. Διόγκωσε το έλλειμμα και ανέπτυξε μια ρητορική εκτός οικονομικής πραγματικότητας. Το αποτέλεσμα ήταν η χώρα να βρεθεί στη δίνη μιας αρνητικής δημοσιότητας που εκτίναξε, σε μη διαχειρίσιμο  επίπεδο, το κόστος δανεισμού.

Η ενεργοποίηση του, ασαφούς ως τώρα, μηχανισμού στήριξης που αποφασίστηκε στις 25 Μαρτίου στη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. έπαψε να είναι απόμακρο σενάριο. Οι υποτιθέμενες μπλόφες του πρωθυπουργού, οι δηλώσεις υπουργών και οι εσωτερικές παλινωδίες, συνδυαζόμενες με την πεντάμηνη αναβλητικότητα δεν υπηρέτησαν μια εικόνα σταθερότητας και ασφάλειας. Επέτειναν τη σύγχυση που αντανακλάται σήμερα στη διεθνή εικόνα της χώρας μας. Ακόμη και η αποδιδόμενη σε κυβερνητικό αξιωματούχο φήμη ότι η χώρα επιδιώκει την αναθεώρηση της συμφωνίας των Βρυξελλών για το μεικτό μηχανισμό διάσωσης που εκτίναξε τα spreads, είναι δείγμα του μεγέθους του προβλήματος συντονισμού της κυβέρνησης.

Γεγονός είναι ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου επέλεξε στρατηγικά να σοκάρει τις αγορές κοινοποιώντας ένα διογκωμένο έλλειμμα λίγες μόνο μέρες μετά την εκλογή της. Δεν έχει σημασία αν το έκανε από πολιτική απειρία ή από πολιτική αλαζονεία. Αυτό που πέτυχε ήταν να δημιουργήσει μια αρνητική δημοσιότητα που δεν μπόρεσε να διαχειριστεί, επενδύοντας λανθασμένα στην αποδόμηση του πολιτικού της αντιπάλου. Αποτέλεσμα της πρακτικής αυτής είναι οι αγορές την Πέμπτη να στήσουν ένα σκηνικό χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας, προεξοφλώντας ότι η Ελλάδα δεν θα μπορεί να δανειστεί με τα επιτόκια που έχουν διαμορφωθεί. Η ανακύκλωση και η αναπαραγωγή σχολίων για έξι μήνες γύρω από το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας εξέθρεψε τα κερδοσκοπικά κυκλώματα που αναπαράγουν ό,τι τους συμφέρει και τους εξυπηρετεί.

Τελικώς η κυβερνητική φλυαρία πληρώθηκε πολύ ακριβά…

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.