09-05-10_

Οι επαχθείς όροι δανεισμού που επιβλήθηκαν από το μηχανισμό στήριξης (λέγε με ΔΝΤ) οδηγούν σε κοινωνική έκρηξη λόγω μιας εμπεδωμένης πεποίθησης αδικίας που διαπερνά τον κοινωνικό ιστό. Η γενικευμένη οργή των πολιτών στρέφεται προς κάθε κατεύθυνση βοηθούμενη από την  ισοπεδωτική ρητορεία δυστυχώς ακόμη και από ανθρώπους με επιρροή στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει να μετατραπεί σε θερμοκήπιο μίσους και οργής που θα εκφραστεί επί δικαίους και αδίκους. Η κοινωνική συνοχή αναμφίβολα δοκιμάζεται.

Η δοκιμασία αυτή επιβάλλει  στις ηγεσίες να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να τολμήσουν εδώ και τώρα τις θεσμικές αλλαγές ουσίας, που αν και συζητούνται τόσα χρόνια μένουν σε επίπεδο ασκήσεων επί χάρτου. Η μείωση του αριθμού των βουλευτών από 300 σε 200, η αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών και η κατάργηση της ασυλίας των βουλευτών για αδικήματα που δεν έχουν σχέση με την άσκηση των πολιτικών τους καθηκόντων θα συνέβαλλαν στην ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας του πολιτικού κόσμου.

Είμαστε, όμως, όχι στο παρά πέντε, αλλά στο και πέντε! Αν η χώρα υποταχθεί στην τυφλή βία και το μηδενισμό, τα κριτήρια της κοινωνικής δικαιοσύνης διαλύονται. Κλασσικό παράδειγμα ο άδικος χαμός εργαζομένων το μεσημέρι της Τετάρτης που επισκίασε τη δυναμική μιας ειρηνικής διαδήλωσης. Η τυφλή βία προσέφερε για μια ακόμη φορά πολύ κακές υπηρεσίες στον τόπο. Το σταυροδρόμι είναι κρίσιμο και ο λαϊκισμός που πρεσβεύει λύσεις κοινωνικού αυτοματισμού μπορεί να αποσαρθρώσει τα πάντα.

Το πολιτικό σύστημα οφείλει να αντιδράσει στην πιο κρίσιμη μεταπολιτευτική στιγμή. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αποσείσει τις ευθύνες του, αλλά οφείλει να θέσει τους όρους της οριστικής ρήξης με το διάτρητο παρελθόν του. Αν δεν αρθεί στο ύψος των στιγμών θα σαρωθεί και θα καταρρεύσει με πάταγο. Οι ευθύνες είναι για όλους μεγάλες. Ήδη η Τετάρτη επέτεινε την κακή εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, γεγονός που επιβαρύνει το ήδη δυσχερές τοπίο.

Η ρήξη με το παρελθόν είναι πλέον μονόδρομος. Η μεταπολίτευση έχει τελειώσει ως ιστορική εποχή και οι αλλαγές θα είναι σαρωτικές. Οι ηγεσίες οφείλουν να τις αφουγκραστούν ανοίγοντας το δρόμο στη νέα εποχή. Μόνο που η μετάβαση πρέπει να γίνει συντεταγμένα με όρους ευθύνης και ιστορικής συγχρονίας. Σε αντίθετη περίπτωση η χώρα θα περιπέσει στον αστερισμό του χάους…