25-04-10_
Η χώρα είναι και επισήμως πια στο έλεος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Ο πρωθυπουργός με το διάγγελμά του από το ακριτικό Καστελόριζο (!) προσπάθησε να ξεμπερδέψει με τις ευθύνες της κυβέρνησής του με αναφορές στην Οδύσσεια. Για την ταπεινωτική αυτή εξέλιξη μονότονα κατηγορεί την προηγούμενη κυβέρνηση, μήπως και σώσει κάτι από την ραγισμένη εικόνα του. Ίσως, βέβαια, να μην έχει και αξία πλέον το πώς φτάσαμε στο σημείο να εκλιπαρούμε ως επαίτες στο κατώφλι του ΔΝΤ για βοήθεια. Ακούμε χρόνια τα συνθήματα για ισχυρή Ελλάδα και ισχυρή οικονομία που αποδείχθηκαν λόγια του αέρα. Τούτη την ώρα είναι άχαρη η συζήτηση για τον επιμερισμό των ευθυνών στις ηγεσίες που διαχειρίστηκαν τις τύχες του τόπου τα τελευταία τριάντα χρόνια.
Είναι όμως προκλητικό αυτοί που έχουν την κύρια ευθύνη για τα χρέη και τα ελλείμματα να ζητούν και τα ρέστα. Η λεγόμενη «κοινωνική πολιτική με δανεικά» που ακολουθήθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου και ο άκρατος κομματισμός παντού, που ισοπέδωσε κάθε έννοια αξιοκρατίας είναι η μήτρα του κακού. Γι’ αυτό και ίσως ταιριάζει απόλυτα στην προκειμένη περίπτωση, του τρίτου κατά σειρά Παπανδρέου που γίνεται πρωθυπουργός, η ρήση «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα»…
Ο πρωθυπουργός με προκλητική αβουλία και με αδυναμία συντονισμού της κυβέρνησής του, επί μισό χρόνο, αποδεικνύεται τελικά τραγικά κατώτερος των περιστάσεων. «Λεφτά υπάρχουν» διαλαλούσε από τα προεκλογικά μπαλκόνια και κατηγορούσε για αναλγησία τη ΝΔ που μιλούσε για πάγωμα μισθών στο δημόσιο τομέα. Και από την επομένη της θριαμβευτικής του νίκης, ο κ. Παπανδρέου άρχισε να περιφέρεται στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ως ο μεγαλύτερος δυσφημιστής της χώρας. Την ώρα που ζήταγε δανεικά έλεγε στους συνομιλητές του πόσο διεφθαρμένη είναι η Ελλάδα, την οποία ο επί των οικονομικών υπουργός του παρομοίαζε ως τον «Τιτανικό». Πίστευε ότι έτσι στηλίτευε τους πολιτικούς του αντιπάλους αδυνατώντας να συνειδητοποιήσει ότι η στάση του εκθέτει τη χώρα αμαυρώνοντας τη διεθνή της εικόνα. Ποιος Ευρωπαίος θα σε δανείσει όταν του λες ότι η οικονομία σου αναμένεται να προσκρούσει σε παγόβουνο;
Τελικά το ΔΝΤ είναι ήδη εδώ, ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία, και μας παίρνει μέτρα για στενό κορσέ. Οι οικονομίες των χωρών που τον φόρεσαν βυθίστηκαν σε βαθιά ύφεση. Απ’ όπου πέρασε το ΔΝΤ άφησε πίσω του καμένη γη, εκτίναξη της ανεργίας και φτώχια. Το ζητούμενο πλέον είναι πώς θα βγούμε το ταχύτερο δυνατό από το τούνελ στο οποίο έχουμε μπει.
