26-06-2010_

Το 8^ο τακτικό συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας γίνεται μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης αλλά και πολιτικο-ιδεολογικής σύγχυσης, καθώς μια κατ΄ όνομα σοσιαλιστική κυβέρνηση εφαρμόζει την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική.

Η κρίση μπορεί να ταλανίζει το σύνολο της Ευρώπης, στη χώρα μας, όμως, έχει διαφορετικά δομικά χαρακτηριστικά. Εκπορεύεται από μια παρερμηνεία της αξίας της πολιτικής καθαυτής και την περιθωριοποίησή της από το λαϊκισμό και τα ιδεολογήματα. Κι όμως η επαναφορά της πολιτικής μέσω της ιδεολογίας στην καθημερινή πρακτική είναι η μόνη διέξοδος. Μόνο τότε θα ξεφύγουμε από την απλή διαχείριση που κρύβει τα προβλήματα κάτω από το χαλί και θα επιτύχουμε τη φυγή προς τα εμπρός.

Το εναρκτήριο λάκτισμα για να διαρρήξει η πολιτική ζωή του τόπου τους δεσμούς της με ένα φθαρμένο μοντέλο κεντροαριστερής έμπνευσης και εφαρμογής φιλοδοξούμε να το κάνουμε στο συνέδριό μας. Να αναδείξουμε ως κύριο όπλο τις ιδέες μας, τις αρχές του κοινωνικού φιλελευθερισμού. Μιας ιδεολογίας κυρίαρχης και με εντονότατες ιστορικές αναφορές, που  υιοθετείται σήμερα από την πλειονότητα των Ευρωπαίων πολιτών.

Στο νέο αυτό ξεκίνημα προτάσσουμε ως προτεραιότητα την επιστροφή στην πολιτική με επίκεντρο τον άνθρωπο, ζητώντας παράλληλα την απελευθέρωση των δημιουργικών του δυνατοτήτων. Επιφυλάσσουμε για το κράτος διακριτό αλλά και διακριτικό ρόλο που δεν «πνίγει» τις δημιουργικές δυνατότητες των πολιτών. Παραμένουμε η παράταξη που με συνέπεια απευθύνεται στο μέσο πολίτη. Απαντούμε στον «νεοφιλελεύθερο σοσιαλισμό» της κυβέρνησης με μια πρόταση αξιόπιστη λειτουργική και βιώσιμη, αποκρυσταλλώνοντας το άλλο μείγμα πολιτικής που ευαγγελιζόμαστε.

Η προσπάθεια είναι δύσκολη και το στοίχημα μεγάλο. Η παράταξή μας έχει όμως αποδείξει πως κερδίζει τα δύσκολα στοιχήματα και δικαιώνεται για τις στρατηγικές επιλογές της. Και το συνέδριό μας είναι μια ευκαιρία να το επιβεβαιώσουμε αυτό. Στην προσπάθειά μας αυτή θέλουμε μαζί όλους τους ενεργούς πολίτες, όλους όσοι οραματίζονται μια νέα Ελλάδα.

25-06-2010_

Από τη διάλυση της Ένωσης Κέντρου στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, το Κέντρο αποτελεί την πολύφερνη νύφη της πολιτικής ζωής της χώρας και οι κεντρώοι ακριβό διακύβευμα μεταξύ των κομμάτων εξουσίας.  Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ «διεμερίσαντο τα ιμάτια» του Κέντρου. Προβεβλημένα στελέχη του προσχώρησαν στην παράταξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος των οπαδών του αναζήτησε το δρόμο της «Αλλαγής» που επαγγελλόταν ο γιος του «Γέρου της δημοκρατίας».

Ο Καραμανλής και στη δεκαετία του ‘50 αλλά και στη μεταπολίτευση κάλεσε κοντά του στελέχη του Κέντρου να συνδράμουν στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας και στην επιτυχία του εγχειρήματος εισόδου στην ευρωπαϊκή κοινότητα. Πολλοί εξ αυτών διακρίθηκαν και σταδιοδρόμησαν στην πολιτική κονίστρα με την κεντροδεξιά. Από τον Κωνσταντίνο Τσάτσο και τον Ευάγγελο Αβέρωφ προδικτατορικά, τον Μιχάλη Παπακωνσταντίνου και τον Θανάση Κανελλόπουλο μέχρι τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη μεταπολιτευτικά που ανεδείχθη πρωθυπουργός με τη σημαία της. Η Νέα Δημοκρατία που ίδρυσε ο Καραμανλής, ήταν ο τόπος συνάντησης της συντηρητικής με τη φιλελεύθερη παράταξη με ιδεολογία τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Τον φιλελευθερισμό δηλαδή με ανθρώπινο πρόσωπο που πιστεύει στη δημιουργικότητα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας ως κινητήριο μοχλό προόδου, αλλά και στην αναγκαιότητα ύπαρξης του κοινωνικού κράτους που διασφαλίζει δίχτυ προστασίας για τους αδυνάτους. Η ανάδειξη αυτής της ιδεολογίας δεν μπορεί να βαπτίζεται σήμερα ως απόπειρα «ιδεολογικής καθαρότητας» που δήθεν περιορίζει το εύρος της παράταξης και αφήνει ακάλυπτο το Κέντρο. Η Νέα Δημοκρατία και η ιδεολογία της ο κοινωνικός φιλελευθερισμός είναι ο φυσικός εκφραστής του κεντρώου χώρου.

Το Κέντρο που ως πρώτο συνθετικό στην κεντροδεξιά ή στην κεντροαριστερά παράταξη έχει προστιθέμενη αξία, αυθύπαρκτο αποδεικνύεται ότι δεν είναι βιώσιμο. Τριάντα χρόνια μετά το κύκνειο άσμα του στις εκλογές του ’81, η συζήτηση για την αναβίωσή του Κέντρου μοιάζει μάλλον με χίμαιρα. Όσοι σχηματισμοί δημιουργήθηκαν αυτά τα χρόνια φιλοδοξώντας να καλύψουν το κενό που υποτίθεται ότι άφησε στην πολιτική ζωή της χώρας απέτυχαν οικτρά. Όταν πολλές φορές στα μάτια του κόσμου είναι δυσδιάκριτες οι διαφορές μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας, το ερώτημα είναι: μπορεί να υπάρξει διακριτό στίγμα για ένα κεντρώο κόμμα, ακόμη και αν αυτό προερχόταν από παρθενογένεση; Πόσω δε μάλλον αν αυτό δεν είναι δημιούργημα κοινωνικών αναγκών αλλά προσωπικών στρατηγικών.

27-06-2010_

Ο ελληνισμός ως το δυναμικότερο στοιχείο του μεσογειακού χώρου δημιούργησε για αιώνες τη δική του οικουμένη. Με τη γλώσσα του, τη τέχνη του, την θέαση ζωής, τον τρόπο του βίου του. Η οικουμένη αυτή εξαπλώθηκε πολύ πέρα από την καθ’ ημάς Ανατολή: «Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς» όπως γράφει ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής. Η ελληνική οικουμένη πήρε νέο περιεχόμενο με το κήρυγμα του χριστιανισμού, κήρυγμα που γράφτηκε και διαδόθηκε σε γλώσσα ελληνική, με τα ευαγγέλια. Και αναδύθηκε, με ορμή η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ως Βυζάντιο όπως έμεινε να ονομάζεται στα κατοπινά χρόνια.

Γενεές επί γενεών που εναλλάσσονταν στο ιστορικό προσκήνιο με συνείδηση του ανήκειν σε αυτό τον κόσμο που, παρά τις εσωτερικές μεταλλάξεις του, οι απαρχές του χάνονται στα μυκηναϊκά ανάκτορα και στα κυκλαδικά ειδώλια. Και εμπεριείχε όλα αυτά που η γλώσσα μετέφερε ως «συμπεφωνημένα υπονοούμενα». Σε ένα κόσμο που εντάχθηκαν στην πορεία του χρόνου λαοί, φυλές, άνθρωποι ποικίλης προέλευσης. Ως Ρωμιός, ως Έλληνας ή Γραικός. Αυτά τα εφόδια είχε μαζί του όποιος έπαιρνε το δρόμο της ξενιτιάς εδώ και αιώνες. Και πριν την εποχή της Άλωσης της Πόλης. Τα ίδια που τον διατήρησαν ως διακριτή πολιτισμική οντότητα στους αιώνες της σκλαβιάς. Και κρατούσαν δεμένο τον Έλληνα με την αόρατη κλωστή της γενεσιουργής σχέσης με ό,τι λέγεται πατρίδα. Ήταν η μαγιά που κράτησε ζωντανή την ελπίδα της ελευθερίας που οδήγησε στην παλιγγενεσία του 1821.

Για διακόσια περίπου χρόνια από τότε, μέσα από ιστορικές περιπέτειες, παλεύει ο ελληνισμός να αρθρώσει λόγο διακριτό σε αυτή τη γωνιά της γης. Με επιτυχίες μεγάλες αλλά και αποτυχίες τραγικές, όπως η απώλεια της Μικρασίας μετά τρεις χιλιάδες έτη. Δεν δημιούργησε ο νέος ελληνισμός δική του οικουμένη. Εντάχθηκε, και ορθά έπραξε, στον ευρωπαϊκό δημοκρατικό κόσμο, χωρίς να χάσει και τα άλλα χαρακτηριστικά του.

Όταν ξεκινούσαμε την διαδρομή μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα πιστέψαμε ότι θα προσφέραμε και εμείς στο ευρωπαϊκό όραμα με την ταυτότητά μας. «Μόνο διατηρώντας το σεβασμό της ιστορίας μας, την επίμονη θέληση της εθνικής συνέχειας, μόνο μαθαίνοντας την ελληνικότητά μας, θα γίνουμε αύριο, όχι μόνο απαραίτητοι, αλλά και πολύτιμοι πολίτες της μεγάλης ευρωπαϊκής συμπολιτείας, που τώρα γεννιέται και που οι πιο βαθιές ιδεολογικές της ρίζες βυθίζονται σε χώμα Ελληνικό», έγραφε ο Κ. Τσάτσος.

Αυτή τη διάσταση, όμως, της ευρωπαϊκής μας διαδρομής την παραμελήσαμε. Θαμπωμένοι από την αίγλη των ευρωπαϊκών εθνών υποτιμήσαμε ό,τι κληρονομήσαμε. Ή χειρότερα το μετατρέψαμε σε φολκλόρ.

20-06-10_

Η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δικαίωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο σχετικά με το Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου. Η αντιδικία αφορούσε το ιστορικό «Ορφανοτροφείο Αρρένων της Πριγκήπου», το μεγαλύτερο ξύλινο κτήριο στον κόσμο, το οποίο οι τουρκικές αρχές είχαν δεσμεύσει παρανόμως από το 1964, και αρνούνταν να αποδώσουν στο Φανάρι. Εντός τριών μηνών η Τουρκία οφείλει να επιστρέψει το κτήριο στο νόμιμο ιδιοκτήτη του.

Η απόφαση αυτή καθεαυτή έχει μια ιστορική σημασία καθώς αναγνωρίζει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο το δικαίωμα να κατέχει και να διαχειρίζεται περιουσία, δικαίωμα που η Τουρκία αρνείται έως τώρα, καθώς δεν αποδέχεται ότι το Πατριαρχείο έχει νομική προσωπικότητα. Με αυτό τον τρόπο αφενός ενισχύεται η προσπάθεια για την αναγνώριση της νομικής προσωπικότητας του Πατριαρχείου και αφετέρου ανοίγει ο δρόμος για την επιστροφή και άλλων περιουσιακών στοιχείων που έχουν υφαρπάξει οι τουρκικές αρχές.

Πέραν της συγκεκριμένης νομικής διαμάχης μεταξύ των αρχών της γείτονος και του Πατριαρχείου, η απόφαση συμβάλλει και στην ανάδειξη των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η έδρα της Ορθοδοξίας στην Κωνσταντινούπολη από το τουρκικό κράτος. Μια συμπεριφορά που αποτελεί αγκάθι στις διμερείς σχέσεις Αθήνας – Άγκυρας αλλά πλέον και κριτήριο για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Ωστόσο η Άγκυρα, παρά τις ρητές δεσμεύσεις που έχει αναλάβει για σεβασμό των μειονοτήτων, εξακολουθεί να αρνείται την αναγνώριση της οικουμενικότητας του Πατριαρχείου και προβάλει απαιτήσεις που σχετίζονται με τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη για να επιτρέψει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.

Σε μια δύσκολη περίοδο για την πατρίδα μας, είχαμε την πρόσφατη επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν, η οποία κινήθηκε στο πλαίσιο της στρατηγικής «μηδενικών προβλημάτων» με τα γειτονικά κράτη, που διακηρύσσει ο επί των Εξωτερικών υπουργός του Αχμέτ Νταβούτογλου. Όμως, παρά τις λεκτικές διακηρύξεις καλών προθέσεων του τούρκου πρωθυπουργού, δεν υπήρξε η παραμικρή μετακίνηση από τις πάγιες τουρκικές επιδιώξεις έναντι της Ελλάδας. Η ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο αμφισβητείται καθημερινά, το casus belli δεν αίρεται, η αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν προχωράει, εντείνονται οι προσπάθειες παρέμβασης κύκλων της Τουρκίας στην ελληνική Θράκη. Μια πολιτική που εκφράζεται με χαρακτηριστική εμμονή, παρότι η χώρα μας έχει κάνει επανειλημμένα ανοίγματα προς τη γείτονα και έχει στηρίξει έμπρακτα την τουρκική υποψηφιότητα για ένταξη στην Ε.Ε.

Ας ελπίσουμε ότι η είδηση της άδειας των τουρκικών αρχών στον Οικουμενικό Πατριάρχη να τελέσει λειτουργία το Δεκαπενταύγουστο στην ιστορική μονή Σουμελά στον Πόντο, 87 χρόνια μετά την τελευταία λειτουργία στο μοναστικό προπύργιο της Μαύρης Θάλασσας δεν είναι απλά μια κίνηση εντυπωσιασμού, που στοχεύει στην προσέλκυση τουριστών.