02-05-10
Την κρίσιμη τούτη ώρα για τη χώρα που όλοι μας επιζητούμε να αποκατασταθεί η διεθνής εικόνα της και να ξεπεραστεί o σκόπελος των δημοσιονομικών της, πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στα μηνύματα που στέλνουμε στο εσωτερικό και κυρίως στο εξωτερικό. Δυστυχώς όμως κάποιοι, εκμεταλλευόμενοι μια στρεβλή αντίληψη των δικαιωμάτων και μη αφουγκραζόμενοι την κρισιμότητα των καιρών, συνεχίζουν να κάνουν λανθασμένες επιλογές στον τρόπο διεκδίκησής τους. Τούτο, ωστόσο θα έχει ως επίπτωση ο λογαριασμός που θα κληθούμε να πληρώσουμε όλοι μας να είναι πολύ πιο τσουχτερός. Και αυτό οφείλουμε όλοι να το αντιληφθούν εγκαίρως.
Για παράδειγμα, μεσούσης μιας αφόρητης κατάστασης, γίναμε όλοι μάρτυρες του απαράδεκτου γεγονότος, συνδικαλιστές να εμποδίζουν την απρόσκοπτη κίνηση των επισκεπτών κεντρικών ξενοδοχείων της Αθήνας. Ουσιαστικά τέτοιες πράξεις επαναστατικής γυμναστικής υπονομεύουν το μέλλον των εργαζομένων στο χώρο της τουριστικής βιομηχανίας, που μαζί με τη ναυτιλία είναι ίσως οι μόνοι τομείς απ’ τους οποίους αναμένουμε πολύτιμο συνάλλαγμα.
Μεγαλύτερη όμως ζημιά για τη χώρα αποτέλεσε η κατάλυση κάθε έννοιας τάξης στο λιμάνι του Πειραιά, μετά την εξαγγελία της κυβέρνησης για άρση του καμποτάζ. Συνδικαλιστές με λογική στενών συντεχνιακών συμφερόντων, εμπόδισαν την κίνηση τουριστών στο λιμάνι του Πειραιά. Επετράπη δηλαδή η βαριά μας βιομηχανία, ο τουρισμός, να δεχθεί ένα βαρύ πλήγμα που μπορεί να φτάσει μέχρι και την εξέταση της διαγραφής του Πειραιά από τα λιμάνια προορισμού κρουαζιερόπλοιων. Το κόστος θα είναι εκατομμύρια ευρώ και εκατοντάδες χαμένες θέσεις εργασίας.
Η διεθνής αμαύρωση της τουριστικής αλλά και της γενικότερης εικόνας της χώρας δεν συνάδει με την αναπτυξιακή προοπτική που θέλουμε να έχουμε. Η ανάπτυξη είναι το μεγαλύτερο στοίχημα που καλούμαστε να κερδίσουμε τα επόμενα χρόνια προκειμένου να αμβλύνουμε τα δυσμενή αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης. Με έναν πληγωμένο τουρισμό το εγχείρημα καθίσταται ακόμη πιο δυσχερές.
Μπορεί το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» να ακούγεται ευχάριστα, ωστόσο τέτοιες ακραίες συμπεριφορές, που άλλοτε μπορεί να γίνονταν ανεκτές από την κοινωνία, εκθέτουν τη χώρα ανεπανόρθωτα, προσθέτοντας προβλήματα αντί να επιλύουν και σε τελική ανάλυση στρέφονται εναντίον των εργαζομένων.
