18-04-10_
Η καθιέρωση του 10 ως βάση εισαγωγής στα πανεπιστήμια απέτρεψε τον ευτελισμό στον οποίο μαθηματικώς οδηγούνταν οι εισαγωγικές εξετάσεις. Η απόφαση της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας να καταργήσει τη βάση εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση καταδεικνύει με τον πλέον πασηφανή τρόπο ότι η προσέγγιση στον ευαίσθητο αυτό τομέα γίνεται με τη λογική της ήσσονος προσπάθειας που το ΠΑΣΟΚ εισήγαγε στο δημόσιο βίο στη δεκαετία του 1980.
Η κατάργηση της βάσης του 10 ως προϋπόθεση εισόδου στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, ένα μέτρο που διασφαλίζει το minimum ποιότητας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, δεν υπηρετεί τίποτε άλλο παρά το λαϊκισμό. Η ηγεσία του υπουργείου παιδείας προκειμένου να χαϊδέψει αυτιά επικαλείται για την απόφαση αυτή κοινωνικά κριτήρια. Πρόκειται για τη διαιώνιση μιας πάγιας τακτικής που υιοθετήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 90, όταν άρχισε η μαζικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η μαζικοποίηση αυτή έγινε στο όνομα του εκδημοκρατισμού και των ίσων ευκαιριών, αλλά σήμερα για την πλειονότητα των σχολών υπάρχει ισότητα μόνο αναφορικά με την υποβαθμισμένη ποιότητά τους. Η επιχειρηματολογία της υπουργού, σύμφωνα με την οποία δεν αναβαθμίστηκε η τριτοβάθμια εκπαίδευση με τη θεσμοθέτηση της βάσης του 10 το 2006, δεν αναιρεί τη στοιχειώδη προϋπόθεση που πρέπει να έχει κάποιος για να γίνει φοιτητής.
Η πολιτική «κάθε πόλη και πανεπιστήμιο, κάθε χωριό και ΤΕΙ» για να στηριχθούν οι τοπικές κοινωνίες με περιφερειακά τμήματα σχολών χωρίς υποδομές είναι μία αμιγώς αντι-πανεπιστημιακή λογική που λειτούργησε εις βάρος της ποιότητας. Έτσι, η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα παράγει ουσιαστικά στρατιές ανέργων που αναπαράγουν διευρυμένα το δομικό πρόβλημα της χώρας.
Η μοίρα κάθε χώρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την παιδεία των πολιτών της. Τις τελευταίες δεκαετίες αυτά που γίνανε από πλευράς της πολιτείας για την αναβάθμιση του εκπαιδευτικού μας συστήματος και της λειτουργίας του εν γένει, δεν ήταν αρκετά. Κάθε προσπάθεια προσέκρουε σε χρόνιες αγκυλώσεις και ιδεοληψίες, με άλλα λόγια στην προάσπιση των κεκτημένων που αποτελούσε την κυρίαρχη προτεραιότητα όλων όσοι κινούνταν στο πεδίο του φθηνού λαϊκισμού.
Δυστυχώς στα ζητήματα παιδείας περισεύει ο λαϊκισμός και η καπηλεία της αγωνίας και της ανασφάλειας των φοιτητών. Όσο, όμως δεν λέμε στους νέους την αλήθεια και τις πραγματικές αιτίες των επιστημονικών και εργασιακών προβλημάτων τους και τους χρησιμοποιούμε ως προμετωπίδα για εύκολους αφορισμούς, τόσο θα βάζουμε εμπόδια στην παροχή παιδείας, τέτοιας που θα τα εφοδιάζει με τα απαραίτητα εφόδια να σταθούν στον απαιτητικό ανταγωνιστικό κόσμο της παγκόσμιας αγοράς εργασίας.
