25-06-2010_
Από τη διάλυση της Ένωσης Κέντρου στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, το Κέντρο αποτελεί την πολύφερνη νύφη της πολιτικής ζωής της χώρας και οι κεντρώοι ακριβό διακύβευμα μεταξύ των κομμάτων εξουσίας. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ «διεμερίσαντο τα ιμάτια» του Κέντρου. Προβεβλημένα στελέχη του προσχώρησαν στην παράταξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος των οπαδών του αναζήτησε το δρόμο της «Αλλαγής» που επαγγελλόταν ο γιος του «Γέρου της δημοκρατίας».
Ο Καραμανλής και στη δεκαετία του ‘50 αλλά και στη μεταπολίτευση κάλεσε κοντά του στελέχη του Κέντρου να συνδράμουν στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας και στην επιτυχία του εγχειρήματος εισόδου στην ευρωπαϊκή κοινότητα. Πολλοί εξ αυτών διακρίθηκαν και σταδιοδρόμησαν στην πολιτική κονίστρα με την κεντροδεξιά. Από τον Κωνσταντίνο Τσάτσο και τον Ευάγγελο Αβέρωφ προδικτατορικά, τον Μιχάλη Παπακωνσταντίνου και τον Θανάση Κανελλόπουλο μέχρι τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη μεταπολιτευτικά που ανεδείχθη πρωθυπουργός με τη σημαία της. Η Νέα Δημοκρατία που ίδρυσε ο Καραμανλής, ήταν ο τόπος συνάντησης της συντηρητικής με τη φιλελεύθερη παράταξη με ιδεολογία τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Τον φιλελευθερισμό δηλαδή με ανθρώπινο πρόσωπο που πιστεύει στη δημιουργικότητα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας ως κινητήριο μοχλό προόδου, αλλά και στην αναγκαιότητα ύπαρξης του κοινωνικού κράτους που διασφαλίζει δίχτυ προστασίας για τους αδυνάτους. Η ανάδειξη αυτής της ιδεολογίας δεν μπορεί να βαπτίζεται σήμερα ως απόπειρα «ιδεολογικής καθαρότητας» που δήθεν περιορίζει το εύρος της παράταξης και αφήνει ακάλυπτο το Κέντρο. Η Νέα Δημοκρατία και η ιδεολογία της ο κοινωνικός φιλελευθερισμός είναι ο φυσικός εκφραστής του κεντρώου χώρου.
Το Κέντρο που ως πρώτο συνθετικό στην κεντροδεξιά ή στην κεντροαριστερά παράταξη έχει προστιθέμενη αξία, αυθύπαρκτο αποδεικνύεται ότι δεν είναι βιώσιμο. Τριάντα χρόνια μετά το κύκνειο άσμα του στις εκλογές του ’81, η συζήτηση για την αναβίωσή του Κέντρου μοιάζει μάλλον με χίμαιρα. Όσοι σχηματισμοί δημιουργήθηκαν αυτά τα χρόνια φιλοδοξώντας να καλύψουν το κενό που υποτίθεται ότι άφησε στην πολιτική ζωή της χώρας απέτυχαν οικτρά. Όταν πολλές φορές στα μάτια του κόσμου είναι δυσδιάκριτες οι διαφορές μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας, το ερώτημα είναι: μπορεί να υπάρξει διακριτό στίγμα για ένα κεντρώο κόμμα, ακόμη και αν αυτό προερχόταν από παρθενογένεση; Πόσω δε μάλλον αν αυτό δεν είναι δημιούργημα κοινωνικών αναγκών αλλά προσωπικών στρατηγικών.
