04-07-2010_
Στις δημοκρατίες ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει θεσμική υπόσταση για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος. Υπό αυτό το πρίσμα το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, όπως και οι εσωκομματικές διαδικασίες για τη νέα Πολιτική Επιτροπή, την Εκτελεστική Γραμματεία και τον Γραμματέα του κόμματος έχουν μια ευρύτερη σημασία για το πολιτικό σύστημα. Ιδιαίτερα σε αυτή την περίοδο της απαξίωσης της πολιτικής στη χώρα μας, οι εξελίξεις αυτές λαμβάνουν νέες και κρίσιμες διαστάσεις.
Για την ίδια την Νέα Δημοκρατία σηματοδοτεί το τέλος μιας δύσκολης μεταβατικής φάσης που άνοιξε με την εκλογή νέου προέδρου.
Πέρα από την αναμφισβήτητη επιτυχία στην εκπλήρωση των στόχων που είχαν τεθεί για την οργανωτική ανασυγκρότηση και ανανέωση του κόμματος, υπάρχουν δύο ζητήματα που χρήζουν ανάλυσης.
Το πρώτο είναι η διερεύνηση της αίσθησης που άφησε το συνέδριο στη κοινή γνώμη. Και αναφέρομαι όχι μόνο στα μέλη και τους οπαδούς της κεντροδεξιάς όσο, κυρίως, στην ευρύτερη κοινωνία.
Θεωρώ ότι αυτό που εξέλαβε ο κόσμος ως εντύπωση είναι ότι στη Νέα Δημοκρατία συμβαίνει κάτι καινούργιο, κάτι αλλάζει. Και αυτό συνιστά και τη μεγαλύτερη επιτυχία. Επιπλέον, ενισχύθηκε το ηγετικό προφίλ του Αντώνη Σαμαρά. Ο λόγος που εκφράζει, συγκροτημένος και συνάμα ριζοσπαστικός, διευρύνει το ακροατήριό του κόμματος. Δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την πυροδότηση της ελπίδας. Όχι, ως τη τυπική και συνήθως τεχνητή, ρητορική ένεση αισιοδοξίας. Ελπίδα, ως υπαρκτή δυνατότητα στο βάθος του χρόνου. Αν αυτό συμβεί, είναι ο μισός δρόμος μέχρι την τελική έκβαση της πολιτικής μάχης. Χωρίς υπερβολή, το κλίμα της απαισιοδοξίας έχει καλύψει τη χώρα, και η κοινωνία πραγματικά ασφυκτιά. Όποιος δώσει προοπτική, φως στην άκρη του τούνελ, όραμα, θα είναι ο κερδισμένος του παιχνιδιού. Η Νέα Δημοκρατία το μπορεί, όσο και να φαντάζει το έργο αυτό σήμερα τιτάνιο.
Το δεύτερο που πρέπει να δούμε είναι το δέον γενέσθαι για το ερχόμενο διάστημα. Σε συνέχεια των προηγούμενων διαπιστώσεων, ως αδήριτη ανάγκη αναδύεται το άνοιγμα στην κοινωνία. Όλα τα στελέχη του κόμματος, με επικεφαλής τον ίδιο τον Πρόεδρο, οφείλουν να μιλήσουν με τους πολίτες. Οφείλουν να αφουγκραστούν τις ανησυχίες του, τις σκέψεις του. Και κατόπιν να του προτείνουν μια νέα προοπτική. Με συγκεκριμένες προτάσεις, ρεαλιστικές, πραγματοποιήσιμες, τόσο σε κεντρικό επίπεδο όσο και στο τοπικό ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε περιοχής. Με αποφασιστικότητα μακριά από τους καταστροφικούς λαϊκισμούς και ανέξοδη υποσχεσιολογία.
