Menu
A+ A A-

Μάξιμος Βούλτεψη

Αθήνα, 6 Απριλίου 2022

Εισαγωγική Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην κοινή συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης και της Διαρκούς Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων,
με θέμα ημερήσιας διάταξης:
«Ενημέρωση από την υφυπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, κ. Σοφία Βούλτεψη, επί της Εθνικής Στρατηγικής για την κοινωνική ένταξη αιτούντων άσυλο και δικαιούχων διεθνούς προστασίας (Εθνική Στρατηγική για την Ένταξη)».

 

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Σήμερα έχουμε την χαρά και την τιμή να βρίσκεται κοντά μας η υφυπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, κα Σοφία Βούλτεψη, και ο Γενικός Γραμματέας κ. Πάτροκλος Γεωργιάδης για να μας ενημερώσουν σχετικά με την Εθνική Στρατηγική για την κοινωνική ένταξη αιτούντων άσυλο και δικαιούχων διεθνούς προστασίας.
Προτού δώσω τον λόγο στην αγαπητή υφυπουργό, με την οποία συνεργαστήκαμε άψογα σε αυτήν την Επιτροπή, θα ήθελα να επισημάνω τη σπουδαιότητα του Σχεδίου για το οποίο πρόκειται να ενημερωθούμε.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες η Ελλάδα από χώρα αποκλειστικά καταγωγής μεταναστών, που είχαν κατακλύσει τα πέρατα του κόσμου, κατέστη χώρα τράνζιτ ή και προορισμού για μετανάστες αλλά και πρόσφυγες. Η γεωγραφική της θέση, στο σύνορο της Ευρώπης με την Ασία και την Αφρική και η συμμετοχή της στην ΕΕ την κατέστησαν πόλο έλξης και χώρο σωτηρίας από διώξεις, εθνικού, θρησκευτικού ή πολιτικού χαρακτήρα.
Δυστυχώς, οι αιτίες της προσφυγοποίησης αντί να εκλείπουν με τα χρόνια φαίνεται να αυξάνονται. Πριν προλάβουμε να χαρούμε για ένα μέτωπο που κλείνει, αιφνιδιαζόμαστε από ένα άλλο που ανοίγει. Και κάθε πόλεμος, εκ προοιμίου, σημαίνει θάνατο, καταστροφές, ανέστιους ανθρώπους.
Το είδαμε αυτό παλαιότερα στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, πριν λίγα χρόνια στην Συρία, το βλέπουμε αυτές τις ημέρες στην κοντινή μας Ουκρανία. Παρακολουθούμε τα ατελείωτα καραβάνια των προσφύγων που καταφεύγουν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ αυτών και στην Ελλάδα, για να σωθούν από αυτόν τον σκληρό και άδικο πόλεμο, που προκάλεσε η ρωσική εισβολή.
Ελπίζουμε μια από τις θετικές συνέπειες-αν μπορεί να λεχθεί για μια τέτοιων διαστάσεων τραγωδία που συμβαίνει στην Ουκρανία- να είναι η αλλαγή στάσης των κρατών-μελών της ΕΕ που δεν εκπλήρωναν τις υποχρεώσεις τους στη δίκαιη κατανομή των προσφύγων, αρνούμενα να δεχθούν ακόμη και ασυνόδευτα ανήλικα. Ευελπιστούμε αυτή η αλλαγή στάσης να είναι σταθερή και όχι ευκαιριακή.
Όσον αφορά τους πρόσφυγες που βρίσκονται στη χώρα μας, αυτοί αποτελούν μια πραγματικότητα που απαιτεί ορθή διαχείριση. Οφείλουμε, δηλαδή, να τους προσφέρουμε το περιβάλλον που θα τους επιτρέψει να ζήσουν αξιοπρεπώς. Γιατί το πιθανότερο είναι αυτοί οι άνθρωποι να ζήσουν μαζί μας. Και καθήκον μας είναι να τους βοηθήσουμε με κάθε τρόπο να ενσωματωθούν.
Και για την ενσωμάτωση υπάρχουν δύο προϋποθέσεις, οι οποίες νομίζω ότι ισχύουν για κάθε άνθρωπο που προσδοκά να εγκατασταθεί σε μια ξένη χώρα.
Η μία είναι η γλώσσα. Χωρίς τη δυνατότητα της επικοινωνίας, ο οποιοσδήποτε αισθάνεται ότι βρίσκεται σε μόνιμο αδιέξοδο. Οι κοινωνικές επαφές του περιορίζονται με την κοινότητά του. Μόνον σε αυτήν αισθάνεται οικεία, νιώθει ασφάλεια. Αλλά αυτό είναι ταυτόχρονα και μια παγίδα, που οδηγεί σε κοινωνική περιχαράκωση, σε γκετοποίηση, με όλες τις αρνητικές συνέπειες που έχουν τα γκέτο.
Όταν πρόκειται για παιδιά, το σχολείο ευτυχώς προσφέρει την δυνατότητα της εκμάθησης της γλώσσας και όλων των άλλων γνωστικών αντικειμένων. Αλλά για τους ενήλικες τα πράγματα δυσκολεύουν.
Το ίδιο σημαντική, ίσως και περισσότερο ακόμη, είναι η δεύτερη προϋπόθεση, αυτή της εργασίας. Δεν μπορεί να παραμένει ως προοπτική το επίδομα, το βοήθημα, μια παρασιτική λογική. Είδαμε τι θαύματα έκαναν για παράδειγμα οι μετανάστες από την Αλβανία, η πρώτη γενιά μεταναστών, που με σκληρή εργασία στις οικοδομές και στα χωράφια έγιναν νοικοκύρηδες, ανέθρεψαν παιδιά, τα οποία σήμερα, έχοντας σπουδάσει στη δημόσια εκπαίδευση, στην πλειοψηφία τους είναι πλήρως ενταγμένα στην ελληνική κοινωνία, ή εργάζονται στο εξωτερικό, όπως και πολλά άλλα ελληνόπουλα. Το ίδιο ισχύει και για δεκάδες χιλιάδες άλλους πρόσφυγες και μετανάστες από άλλες χώρες, καθώς και τα παιδιά τους, που ήλθαν στην πατρίδα μας.
Ασφαλώς, η οικονομική κρίση των παρελθόντων ετών, δεν επέτρεψε να δημιουργηθούν οι θέσεις εργασίας που θα θέλαμε ώστε να γίνει και η απορρόφηση του προσφυγικού πληθυσμού σε μεγαλύτερο ποσοστό. Σήμερα, όμως, υπάρχουν τομείς που πρόσφυγες, εντός συγκεκριμένων προγραμμάτων, θα μπορούσαν να εργαστούν.
Μιλώντας και ως βουλευτής της περιφέρειας, που εκπροσωπεί έναν κατ’ εξοχήν αγροτικό νομό, όπου λείπουν χέρια στα χωράφια και στις κτηνοτροφικές μονάδες, και οι παραγωγοί αναζητούν εναγωνίως εποχικούς εργάτες γης, νομίζω ότι πρόσφυγες, με ανάλογη εμπειρία στις πατρίδες τους θα μπορούσαν να καλύψουν αυτά τα κενά. Προς όφελος και των ιδίων αλλά και της οικονομίας της χώρας.
Φαντάζομαι ότι το ίδιο θα μπορούσαν να πουν και συνάδελφοι από περιοχές με τουριστική ανάπτυξη, όπου και εκεί αναζητούνται εργαζόμενοι. Επομένως, χρειαζόμαστε προγράμματα κατάρτισης και εξειδίκευσης ενηλίκων προσφύγων και μεταναστών στους τομείς της οικονομίας που η χώρα έχει ανάγκες.
Σε κάθε περίπτωση, αυτό που επιθυμούμε και νομίζω ότι όλοι θα συμφωνήσουμε είναι αυτοί οι άνθρωποι που ήλθαν κατατρεγμένοι στην Ελλάδα, να βρουν στον ήλιο μοίρα, να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία, να στεριώσουν, να προσφέρουν, και να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή οι ίδιοι και τα παιδιά τους.
Σας ευχαριστώ».

Δευτερολογία Μ. Χαρακόπουλου
«Επιτρέψτε μου, επειδή πάρα πολλοί συνάδελφοι έθεσαν το ζήτημα της ελληνομάθειας, στο οποίο και εσείς αναφερθήκατε και εγώ κατά την εισαγωγική μου παρέμβαση, ως βασικό κριτήριο για την ενσωμάτωση των προσφύγων και των μεταναστών στη χώρα μας, να πω ότι το πρόβλημα της πλημμελούς φοίτησης, δυστυχώς, δεν περιορίζεται μόνο σε μετανάστες και σε πρόσφυγες. Πληροφορούμαι ότι και στην κοινότητα των Ρομά, μεταξύ των πολιτών που ανήκουν σε αυτή την πληθυσμιακή ομάδα, υπάρχει σε μεγάλο βαθμό πλημμελής φοίτηση και αυτό δυσκολεύει, επίσης, την πλήρη ενσωμάτωση και των Ρομά στην ελληνική κοινωνία. Γι’ αυτό νομίζω ότι δεν θα πρέπει να αρκεί ως προϋπόθεση η εγγραφή στα σχολεία για την παροχή του όποιου είδους επιδομάτων, βοηθημάτων πολυτεκνικών, απορίας ή άλλων, αλλά θα πρέπει να συνδέεται με την κανονική φοίτηση των παιδιών στη δημόσια εκπαίδευση».

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/runYBeV4DCc

Η δευτερολογία: https://youtu.be/ihu7-ftOLi0

back to top