Menu
A+ A A-

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Η Κύπρος δεν είναι «βαρίδι»

tovima

MAXIMOS NEW

Η Κύπρος δεν είναι «βαρίδι»

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Μισός αιώνας συμπληρώνεται από το θλιβερό θέρος της εισβολής του Αττίλα στην μαρτυρική Μεγαλόνησο και της παράνομης τουρκικής κατοχής του 37% του εδάφους της. Έτσι, η μεγάλη ελπίδα που συγκλόνισε τις καρδιές των Ελλήνων με την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ το 1955, αλλά και την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960, κατέληξε σε μια ακόμη τραγωδία για τον ελληνισμό. Νεκροί, αγνοούμενοι, δεκάδες χιλιάδες εκτοπισμένοι, τα θύματα της τουρκικής βαρβαρότητας. Εκκλησίες και Μονές, πολιτιστικά μνημεία, διαχρονικοί και αδιάψευστοι μάρτυρες της ελληνικής παρουσίας καταστράφηκαν ή βεβηλώθηκαν. Και ένα κράτος ακρωτηριασμένο, που έπρεπε να περιθάλψει την ανέστια προσφυγιά. Μια κατάληξη για την οποία ευθύνες βαραίνουν και τη δική μας πλευρά, καθώς με εγκληματικά λάθη ή παραλείψεις επιτρέψαμε στην Τουρκία να βρει ορθάνοιχτες Κερκόπορτες για να εκτελέσει το βάρβαρο σχέδιό της.

Έκτοτε, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι του χρόνου. Αλλεπάλληλες οι προσπάθειες για την επίλυση του Κυπριακού από τη διεθνή κοινότητα. Αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ποικίλες πρωτοβουλίες για διαπραγματεύσεις. Όλες έπεφταν στο κενό. Με υπαιτιότητα της Τουρκίας, η οποία δεν ενδιαφερόταν για λύση που δεν θα εξασφάλιζε τη διαιώνιση της κατοχικής της παρουσίας, δεν θα νομιμοποιούσε το τετελεσμένο έγκλημα και την αλλοίωση του πληθυσμού με την μεταφορά εποίκων. Μοναδική εξαίρεση η απόρριψη από τους Ελληνοκύπριους, με συντριπτική πλειοψηφία, πριν από 20 χρόνια, του περιβόητου σχεδίου Ανάν. Οι Κύπριοι τότε φοβήθηκαν, ευλόγως, ότι οι πρόνοιες του σχεδίου άνοιγαν τον δρόμο στην κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως προειδοποίησε ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος.

Αυτή, όμως, η, ακόμη και ακρωτηριασμένη εδαφικά, οντότητα, που βρίσκεται διαρκώς υπό την τουρκική δαμόκλειο σπάθη, συνιστά το τελευταίο ασφαλές καταφύγιο των κατοίκων της Κύπρου. Και ταυτόχρονα συνεχίζει να επιτελεί, όπως πράττει από την μυκηναϊκή εποχή, το ρόλο του προμαχώνα του Ελληνισμού αλλά και της Ορθοδοξίας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Αποτελεί, επομένως, ασυγχώρητη ιστορική άγνοια και πολιτική μυωπία η θέση κάποιων Ελλαδιτών ότι η Κύπρος είναι «βαρίδι» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που εμποδίζει την εξομάλυνσή τους. Αντίθετα από την γείτονα που έχει σαφή γνώση της γεωστρατηγικής αξίας της Κύπρου. Όπως, χωρίς περιστροφές αποκάλυψε ο Νταβούτογλου, στο βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος», «ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα Κυπριακό ζήτημα».

Έτσι, λοιπόν, η Άγκυρα όλα αυτά τα χρόνια και με όλες τις κυβερνήσεις της, εργάζεται με προσήλωση για την υλοποίηση του απώτερου στόχου της, που δεν είναι άλλος από τον έλεγχο ολόκληρου του νησιού. Γι’ αυτό ενισχύει και αναβαθμίζει τη στρατιωτική της παρουσία. Και δεν συζητά καν την απόσυρση των κατοχικών δυνάμεων, σε ένα προτεινόμενο πλαίσιο λύσης. Όπως έκανε και κατά τις σχετικά πρόσφατες συνομιλίες στο Κραν Μοντανά. Ούτε βεβαίως την κατάργηση των εγγυήσεων και του επεμβατικού δικαιώματος, που αποτελούν μια απαράδεκτη συνθήκη για ένα σύγχρονο κράτος, το οποίο μάλιστα είναι μέλος της ΕΕ.

Επιπροσθέτως, προχωρά σε απροκάλυπτες κινήσεις κατάληψης της νεκρής ζώνης, και προωθεί σχέδια εγκατάστασης πληθυσμού στην κατεχόμενη Αμμόχωστο. Δεν διστάζει δε με το πολεμικό της ναυτικό να τρομοκρατεί πλοία ξένων εταιρειών που διεξάγουν έρευνες για φυσικό αέριο στην κυπριακή ΑΟΖ. Τέλος, για να επιβάλει τις επιδιώξεις της βάζει τους εγκάθετούς της στην ηγεσία του ψευδοκράτους να κρατούν τη σκληρή γραμμή των δύο κρατών, αναμένοντας και άλλες υποχωρήσεις από την ελληνοκυπριακή πλευρά, που υποτίθεται θα αποτρέψουν την νομιμοποίηση της διχοτόμησης.

Ωστόσο, αν και το τοπίο στο Κυπριακό δείχνει και είναι καταθλιπτικό, ως προς τις προοπτικές του, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι σε αδύναμη θέση. Αντιθέτως, οι εξελίξεις στην Μέση Ανατολή απέδειξαν τη στρατηγική της σημασία, τον σημαίνοντα και εποικοδομητικό ρόλο που μπορεί να παίξει σε ένα πυρακτωμένο περιφερειακό και διεθνές περιβάλλον. Αρκεί αυτή η ευκαιρία να αξιοποιηθεί καταλλήλως, με μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που θα ενισχύσει το ειδικό βάρος της Κύπρου.

Επιπλέον, είναι χρέος Αθήνας και Λευκωσίας να συντονίσουν τον βηματισμό τους και να καταστεί καθαρό στην Άγκυρα ότι το μέτωπο είναι ενιαίο, ολοκλήρου του ελληνισμού. Γιατί η μοίρα της Κύπρου θα σφραγίσει και την μοίρα της Ελλάδας. Η παρουσία, επομένως, του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην μαύρη επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Μεγαλόνησο, σε ελάχιστη απόσταση από τις ντροπιαστικές φιέστες του Τούρκου Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, στέλνει το σωστό μήνυμα. Συνεχίζουμε μέχρι την ημέρα που όλη η Κύπρος θα είναι ελεύθερη, ενωμένη, ευρωπαϊκή.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο γνώμης δημοσιεύθηκε στο ΒΗΜΑ (tovima.gr) στις 19.06.24

 

 

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Η Ευρώπη σε ιστορικό σταυροδρόμι • Τι θα διαμορφώσει τη νέα φυσιογνωμία της

political

μαχ 2 23

Η Ευρώπη σε ιστορικό σταυροδρόμι

• Τι θα διαμορφώσει τη νέα φυσιογνωμία της

 

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Παρακολουθώντας τις εκλογικές αναμετρήσεις στη γηραιά ήπειρο, δύσκολα κάποιος θα διαφωνήσει ότι η Ευρώπη έχει εισέλθει σε μια φάση σοβαρών αναταράξεων και αναπροσαρμογών, το αποτέλεσμα των οποίων θα διαμορφώσει τη νέα φυσιογνωμία της. Ποια θα είναι αυτή, είναι ακόμη άδηλο, καθώς θα εξαρτηθεί από πολλούς και διαφορετικούς παράγοντες.

Αναθεωρητισμοί

Ο πρώτος παράγων είναι αναμφίβολα η εμβάθυνση της κοινής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Το τεράστιο κενό σε αυτόν τον τομέα ήταν εμφανές εδώ και καιρό, όπως στην περίπτωση της διαχείρισης της αραβικής άνοιξης στην Μέση Ανατολή και στην Βόρεια Αφρική. Αν και οι περιοχές αυτές γειτνιάζουν με τον ευρωπαϊκό χώρο, η Ε.Ε. έπαιζε περισσότερο τον ρόλο του παρατηρητή στα τεκταινόμενα, αφήνοντας άλλες δυνάμεις του διεθνούς συστήματος να κάνουν «παιχνίδι». Το πρόβλημα, όμως, κορυφώθηκε με την έκρηξη του πολέμου στην Ουκρανία. Αφενός, η Ε.Ε., ενώ ήταν ένα ζήτημα που διαδραματιζόταν στη δική της αυλή, δεν επέδειξε την αποφασιστική εκείνη παρέμβαση που θα επέβαλε μια διπλωματική λύση, βάσει και των αποφάσεων του Μινσκ. Αφετέρου, όταν η Ρωσία εισέβαλε στα ουκρανικά εδάφη η Ε.Ε. πιάστηκε στον ύπνο, ενώ αποκαλύφθηκε η καθυστέρηση στην αμυντική της θωράκιση. Κάτι που εμάς, ως Ελλάδα, τουλάχιστον μας επηρεάζει άμεσα, καθώς αντιμετωπίζουμε τη διαρκή τουρκική απειλή. Μια ισχυρή και ξεκάθαρη ευρωπαϊκή αμυντική πολιτική θα αποτελούσε στοιχείο αποτροπής στις επιθετικές απόπειρες των αναθεωρητικών δυνάμεων και σταθερότητας του διεθνούς συστήματος.

Κοινωνικές ανισότητες

Ο δεύτερος κρίσιμος παράγων για την υπό διαμόρφωση ευρωπαϊκή πραγματικότητα είναι ο οικονομικός. Η Ε.Ε. οφείλει να ενισχύσει την παραγωγικότητά της, μειώνοντας την εξάρτησή της από τρίτες χώρες. Τα πρώτα στάδια της παγκοσμιοποίησης είχαν ως αποτέλεσμα την μεταφορά του κέντρου της παραγωγικής δραστηριότητας κυρίως στην ανατολή. Η Ευρώπη κατέστη ο ιδανικός χώρος κατανάλωσης εισαγόμενων προϊόντων. Το μοντέλο αυτό όμως δεν έχει διάρκεια. Όποιος δεν παράγει δεν μπορεί να κρατήσει το βιοτικό του επίπεδο σταθερό. Είναι κάτι που και εμείς στην Ελλάδα το διδαχθήκαμε με πικρό τρόπο, μετά την χρεωκοπία του 2010. Αυτό, μάλιστα, ισχύει τόσο για την βιομηχανία όσο και για τον πρωτογενή τομέα, ο οποίος σε ολόκληρη την Ε.Ε. δέχεται, λόγω ανευθυνότητας και ιδεοληψίας των αρμοδίων, αδικαιολόγητα πλήγματα. Παράλληλα, απαιτείται δικαιότερη κατανομή του παραγόμενου πλούτου και μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, αλλά και των ανισοτήτων μεταξύ των κρατών-μελών. Η μεσαία τάξη, που συνιστά την ραχοκοκαλιά της κοινωνικής δομής, όσο βλέπει να μειώνεται η οικονομική της δύναμη και αυξάνεται η αβεβαιότητα για το αύριο, τόσο θα αναζητά πολιτικές λύσεις στα άκρα.

Δημογραφικό - Μεταναστευτικό

Ο τρίτος παράγων είναι το δημογραφικό και το μεταναστευτικό. Η Ευρώπη γερνά και συρρικνώνεται. Οι νέοι δεν κάνουν οικογένεια. Είτε από προσωπική επιλογή, είτε λόγω της οικονομικής στενότητας. Κοινωνίες, όμως, χωρίς νέους δεν έχουν αύριο. Γι’ αυτό δεν είναι δυνατόν να δίνονται τεράστια κονδύλια σε δράσεις που είναι δευτερεύουσας ή και τριτεύουσας σημασίας, επειδή το επιθυμούν κάποια συμφέροντα, και να μην χρηματοδοτείται γενναία η δημιουργία οικογένειας και η τεκνοποιία. Από την άλλη, λύση δεν είναι η ανεξέλεγκτη μετανάστευση. Αποδείχθηκε περίτρανα σε όλες τις χώρες που δέχθηκαν μεγάλους μεταναστευτικούς πληθυσμούς, ότι η ένταξη και η αφομοίωση πλήθους μεταναστών, ιδιαίτερα μουσουλμάνων, δεν είναι κάτι αυτονόητο. Αντιθέτως, προκαλείται κοινωνικός κατακερματισμός, γκετοποίηση, όξυνση των εσωτερικών αντιθέσεων με, επιπλέον, πολιτισμική και θρησκευτική χροιά.

Απουσία οράματος

Ο τέταρτος παράγων είναι ο ιδεολογικός. Ποιο είναι το όραμα της Ευρώπης που ανατέλλει; Κάποιοι κύκλοι κινούνται τα τελευταία χρόνια με ιδεοληπτική εμμονή επιθυμώντας να ισοπεδώσουν οτιδήποτε πολύτιμο μας έχει χαρίσει η ευρωπαϊκή κληρονομιά. Από τον αρχαιοελληνικό και ρωμαϊκό πολιτισμό μέχρι την χριστιανική παράδοση. Φαίνεται να γίνεται μια προσπάθεια επιβολής συγκεκριμένων αντιλήψεων, όπως αυτές της woke κουλτούρας και της κουλτούρας της ακύρωσης. Στο πλαίσιο αυτό παραμερίζονται όλες οι παραδοσιακές ταυτότητες για να επιβληθούν αυθαίρετα άλλες. Η προσπάθεια αυτή σοκάρει τους Ευρωπαίους που δεν επιθυμούν να απαρνηθούν την ταυτότητά τους, εντείνει τις φυγόκεντρες τάσεις και υπονομεύει την ευρωπαϊκή ενότητα.

Η Ευρώπη, επομένως, βρίσκεται σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι. Πρέπει να απαντήσει δυναμικά και ταυτόχρονα με οξυδέρκεια σε πολλές προκλήσεις. Άλλως, ο κίνδυνος να ματαιωθεί το ευρωπαϊκό όνειρο των Αντενάουερ, Ντε Γκωλ, Κωνσταντίνου Καραμανλή είναι υπαρκτός. Και αυτοί που θα ζημιωθούν περισσότερο από όλους αν -ο μη γένοιτο- συμβεί, θα είναι οι λαοί της Ευρώπης.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην POLITICAL στις 10.07.2024

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Ξέρεις ποιος είμαι εγώ!”

ΝΕΑ logo

MAXIMOS NEW

Ξέρεις ποιος είμαι εγώ!

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Πάντοτε, θα μου πείτε, έτσι ήταν. Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται… Όταν πέφτει ένας πολιτικός εκπρόσωπος αυτής της λογικής, πολλοί είναι εκείνοι που καυτηριάζουν την υπεροπτική συμπεριφορά, που στηλιτεύουν την απουσία ήθους, την έλλειψη σεμνότητας, ταπεινότητας ή ενσυναίσθησης -ακόμη και στοιχειώδους ευγένειας. Στοιχεία που θα έπρεπε, μαζί με την γνώση και την αποτελεσματικότητα, να αποτελούν “εκ των ων ουκ άνευ”, βασικές προϋποθέσεις για την ανάμιξη με τα κοινά. Στην εποχή, όμως, του “μάζευε κι ας είναι ρόγες”, τα κόμματα θαρρείς πως καταρτίζουν τους συνδυασμούς τους σε…περιόδους εκπτώσεων. Όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω… Άλλωστε, καθώς η σύνθεση της βουλής πρέπει να είναι καθρέπτης της κοινωνίας, οι συνδυασμοί των κομμάτων πρέπει να δίνουν αυτή τη δυνατότητα εκπροσώπησης! Και μετά, αν η απαράδεκτη συμπεριφορά καταγραφεί με τρόπο που δεν επιδέχεται διάψευσης, πέφτουμε όλοι, ως συνήθως, από τα σύννεφα!

Ναι, τα κόμματα έχουν ευθύνη για τις επιλογές των προσώπων που συμπεριλαμβάνουν στους συνδυασμούς τους. Ασφαλώς, οφείλουν να είναι πιο αυστηρά στην αξιολόγησή τους. Βεβαίως, πρέπει να έχουν ταχύτερα ανακλαστικά όταν εμφανίζονται συμπεριφορές που δεν συνάδουν με τον αξιακό τους κώδικα.

Οι πολίτες, όμως, η κοινωνία των πολιτών που συγκροτεί το εκλογικό σώμα, όλοι εμείς ως απλοί ψηφοφόροι, είμαστε άμοιροι ευθυνών; Αθώοι του αίματος ή ηθικοί αυτουργοί; Μήπως με την ψήφο μας εμείς οι ίδιοι -που ενώ γνωρίζουμε πρόσωπα και πράγματα στην τοπική κοινωνία- ανοίγουμε την πόρτα της βουλής, της περιφέρειας, του δήμου, σε εκείνους που μετά με ευκολία λιθοβολούμε;

Ναι, να δεχθώ ως ελαφρυντικό τα “κονέ” που ο εκπρόσωπος της σχολής “ξέρεις ποιος είμαι εγώ” διαφημίζει ότι διαθέτει με ηγετικά στελέχη του κόμματος, με κορυφαίους υπουργούς και σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες. Πολλοί είναι εκείνοι που θέλουν να ‘‘ακουμπούν’’ σε κάποιον “ισχυρό με άκρες”, που μπορεί να “καθαρίσει” γι’ αυτούς αν χρειαστεί. Όμως, στο τέλος της ημέρας δικαιούμαστε να διαμαρτυρόμαστε για την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού, που με τον δικό μας σταυρό προτίμησης ως ψηφοφόροι επιλέγουμε να μας εκπροσωπήσει; Τελικά, η κότα γέννησε το αυγό ή το αυγό την κότα…

Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι η ενασχόληση με την πολιτική γίνεται όλο και πιο απωθητική για άξιους και καταξιωμένους που θα μπορούσαν να προσφέρουν. Λίγοι τολμούν να μπουν στην αρένα αυτής της πολιτικής, που συχνά δημιουργεί την εντύπωση ότι ο μόνος κανόνας είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες, που οφείλουν όλοι ανεξαιρέτως να σέβονται! Ότι κάποιοι είναι πιο… ίσοι από άλλους. Έτσι, όμως, πέφτουμε ακόμη πιο χαμηλά στου κακού τη σκάλα. Για να σταματήσει ο κατήφορος, τα κόμματα πρέπει να αποκτήσουν καλύτερα κόσκινα επιλογής των προσώπων που προτείνουν στους πολίτες. Κι οι πολίτες να θυμούνται ότι ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά από την απομάκρυνση από την κάλπη… Ίσως, έτσι, κάτι να αλλάξει.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (08.07.2024)

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Δεν είμαστε δεδομένοι”

ΝΕΑ logo

MAXIMOS NEW

“Δεν είμαστε δεδομένοι”

 

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ίσως όταν ένας βουλευτής κάθεται στο τραπέζι που φιλοξενεί τις συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου να ενδίδει στον πειρασμό της αυτολογοκρισίας όσων θα ήθελε να πει ή ακόμη και της κολακείας. Σε μια τέτοια συνάντηση βουλευτών από τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία δεν έλλειψαν οι πλειοδοσίες ότι το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών θα ήταν καλύτερο κι από αυτό που μας έδιναν οι δημοσκοπήσεις -εννοείται πάνω από τον πήχη του 33% των προηγούμενων ευρωεκλογών. Θεώρησα χρέος μου προς τον κόσμο που τόσα χρόνια με τιμά με την εμπιστοσύνη του, και κυρίως για να είμαι εντάξει με τη συνείδησή μου να μεταφέρω το κλίμα της εκλογικής μου περιφέρειας, μια και ο κάμπος για χρόνια αποτελεί πολιτικό βαρόμετρο. Το βασικό μας πρόβλημα ήταν ότι δεν υπήρχε “μπαμπούλας”, αντίπαλος που να συσπειρώνει τον κόσμο μας, με αποτέλεσμα να είναι εύκολες οι διαρροές προς τα δεξιά ή την αποχή στις εκλογές, προκειμένου να… σταλεί μήνυμα. Και, δυστυχώς, οι αιτίες και οι αφορμές για μήνυμα ήταν εκεί, όσο κι αν θέλαμε να τις υποβαθμίσουμε προεκλογικά:

  1.  Στην πρώτη τετραετία Μητσοτάκη υπήρξε διάχυτη η ελπίδα ότι μετά την οικονομική κρίση το βιοτικό επίπεδο θα αρχίσει και πάλι να βελτιώνεται. Και πράγματι είχαμε απτά αποτελέσματα της πολιτικής αλλαγής στη οικονομία, που δημιούργησαν αισιοδοξία. Η στεγαστική, όμως, κρίση και η ακρίβεια που ροκανίζει τα εισοδήματα, επιβαρύνοντας το βιοτικό επίπεδο και την προσδοκία για μια καλύτερη ζωή, είναι μια πραγματικότητα -όποια κι αν είναι η ανάλυση των αιτίων που τις προκαλεί.
  2.  Η δυσαρέσκεια του αγροτικού κόσμου δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο των στρεβλώσεων της ευρωπαϊκής Κοινής Αγροτικής Πολιτικής από τον ζήλο της “πράσινης μετάβασης”. Σε αυτή συνέβαλαν οι ανεπάρκειες και οι σκανδαλώδεις αδυναμίες του αρμόδιου υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης να διαχειριστεί στοιχειωδώς αποτελεσματικά τις πληρωμές των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων. Στον κάμπο, βέβαια, ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη έδωσε “λεφτά με το τσουβάλι”, ο τρόπος που δοθήκαν -σε πολλές περιπτώσεις δημιουργήθηκε η αίσθηση αδικίας- όπως και οι συμπεριφορές κυβερνητικών “μανδαρίνων” σκίασαν τη μεγάλη προσπάθεια ανασυγκρότησης μετά τις πλημμύρες του Daniel.
  3.  Ο “ελέφαντας στο δωμάτιο” ήταν ο γάμος των ομόφυλων. Πολύ μελάνι χύθηκε σε αναλύσεις, που κατατείνουν ότι δεν βάρυνε στο αποτέλεσμα των εκλογών. Η αίσθησή μου από τον κόσμο που συνάντησα καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο στον νομό της Λάρισας είναι άλλη. Αυτοί που αποτελούν τη σταθερή μας βάση θεώρησαν ότι ο νόμος αυτός έθιξε ταυτοτικά στοιχεία της παράταξής μας. Κι εκείνο που τους ενόχλησε περισσότερο ήταν η σπουδή και η επιμονή για την υπερψήφισή του, παρά τις ενστάσεις της πλειοψηφίας της κοινοβουλευτικής μας ομάδας και της ελληνικής κοινωνίας.

Τελικά, το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν μια δυσάρεστη έκπληξη, καθώς περάσαμε κάτω από τον πήχη που τέθηκε. Το κυριότερο, όμως, μήνυμα ήταν η αποχή του ενός εκατομμυρίου νεοδημοκρατών που μας είπαν “δεν είμαστε δεδομένοι”!

Η κυβέρνηση έχει μπροστά της τρία χρόνια μέχρι τις επόμενες εκλογές για να ερμηνεύσει το ηχηρό καμπανάκι των πολιτών και να προβεί στις αναγκαίες πολιτικές. Γιατί, καλοί οι ανασχηματισμοί -ιδιαίτερα όταν υπάρχουν πρόσωπα που προκαλούν με τη συμπεριφορά τους ή δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες-, αλλά το μείζον είναι οι πολιτικές που κάνουν καλύτερη τη ζωή του πολίτη.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ στις 25.06.24

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: Το πρώτο βήμα για μια άλλη Ευρώπη

ΠΑΡΟΝ

MAXIMOS NEW

Το πρώτο βήμα για μια άλλη Ευρώπη

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Ενώ βρισκόμαστε στην τελική ευθεία για τις ευρωεκλογές -που διεξάγονται σε συνθήκες πρωτόγνωρης αδιαφορίας των πολιτών- οφείλουμε, δυστυχώς, να παραδεχθούμε ότι το ευρωπαϊκό όραμα έχει από καιρού αρχίσει να ξεθωριάζει. Η εικόνα μιας ενιαίας, ισχυρής, δημοκρατικής, ελεύθερης Ευρώπης, οδηγός και «φάρος» για ολόκληρο τον κόσμο, δεν συνεπαίρνει τους Ευρωπαίους πολίτες με την ίδια ένταση όπως στο παρελθόν. Οι τάσεις του ευρωσκεπτικισμού εντείνονται ακόμη και στον άλλοτε ευρωπαϊκό πυρήνα. Διαπιστώνουμε την αύξηση των ποσοστών των λαϊκίστικων και ακραίων κομμάτων σε χώρες που θα μας φαίνονταν αυτό αδιανόητο πριν από κάποιες δεκαετίες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η δυναμική του AFD στην Γερμανία ή η πρωτιά που φαίνεται να διεκδικεί στις ευρωεκλογές του Ιουνίου το κόμμα της Λεπέν στη Γαλλία. Τα ίδια φαινόμενα τα παρατηρούμε και σε πολλές άλλες χώρες, ενώ νωπή είναι η αποχώρηση της Μ. Βρετανίας από την ΕΕ, με το περίφημο BREXIT.

Ταυτοχρόνως, βλέπουμε μια ΕΕ που αδυνατεί να εκφράσει τον δικό της συνεκτικό λόγο στην παγκόσμια σκακιέρα, σε μια εποχή που κυριολεκτικά ο κόσμος έχει πάρει φωτιά. Το κενό μιας ξεκάθαρης ευρωπαϊκής πολιτικής αποκαλύφθηκε περίτρανα τόσο στα τεκταινόμενα της Μέσης Ανατολής, όσο βεβαίως και στον πόλεμο της Ουκρανίας, δηλαδή όχι απλά στην «αυλή» της, αλλά σχεδόν μέσα στο «σπίτι» της. Η ταύτιση με τις ΗΠΑ, μετά τη ρωσική εισβολή, αποτέλεσε μια διέξοδο, η οποία όμως τίθεται εν αμφιβόλω στην προοπτική επιστροφής στον Λευκό Οίκο του αμφιλεγόμενου Ντόναλντ Τραμπ. Η αίσθηση που κυριαρχεί είναι ότι η Ευρώπη παραμένει μια ατελής ένωση, καθώς δεν διαθέτει τα αυτονόητα, δηλαδή μια κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική άμυνας.

Βεβαίως, όλων αυτών έχει προηγηθεί μια πτώση του βιοτικού επιπέδου των Ευρωπαίων πολιτών, και ιδιαίτερα της μεσαίας τάξης, που οφείλεται και στην μεταφορά της οικονομικής δραστηριότητας σε χώρες της ανατολής. Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, καθώς στη διάρκεια της υπερδεκαετούς οικονομικής κρίσης, που οδήγησε στα μνημόνια και την ευρωπαϊκή επιτροπεία, δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι οι εταίροι μας και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών μας αντιμετώπιζαν με μια τιμωρητική διάθεση.

Επιπλέον, ρήγματα στην κοινή ευρωπαϊκή συνείδηση προκλήθηκαν από την έλλειψη ουσιαστικής αλληλεγγύης προς τον ευρωπαϊκό νότο στην αντιμετώπιση των μεγάλων μεταναστευτικών εισροών. Εικόνα, βεβαίως, άκρως απογοητευτική από μια ένωση που φιλοδοξεί στην εμβάθυνση και ολοκλήρωσή της.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Ευρώπη πάσχει από έλλειμα οραματικών ηγεσιών. Σε αντίθεση με τους πατέρες του ευρωπαϊκού οράματος, όπως ήταν ο Ντε Γκωλ, ο Αντενάουερ ή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, οι περισσότεροι πολιτικοί ταγοί σήμερα έχουν μια στενή οπτική των πραγμάτων.

Παρ’ όλες, όμως, τις αδυναμίες της, δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι η Ευρώπη εξακολουθεί να θεωρείται ως ο «κήπος της Εδέμ» για όλους τους κατατρεγμένους του κόσμου. Κι αυτό γιατί δεν διαθέτει μόνο υποδομές και κοινωνικό κράτος -έστω συρρικνούμενο-, αλλά και δημοκρατία, πολυφωνία, ελευθερία του Τύπου, σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό το ανεκτίμητο κεκτημένο οφείλουμε, επομένως, να το υπερασπιστούμε σήμερα και να το διευρύνουμε αύριο.

Και το πρώτο βήμα γι αυτό είναι μέσω της επιλογής σοβαρών και καταρτισμένων προσώπων, που θα μας εκπροσωπούν στις Βρυξέλλες. Το ευρωκοινοβούλιο δεν είναι πασαρέλα διασήμων, αλλά στίβος σκληρής πολιτικής δράσης, καθώς οι αποφάσεις που λαμβάνονται εκεί έχουν σοβαρό αντίκτυπο στις ζωές μας. Αν θέλουμε, λοιπόν, μια άλλη Ευρώπη, και μέχρι αυτή να γίνει πραγματικότητα, ας ξεκινήσουμε από τις σωστές επιλογές στις εκλογές της 9ης Ιουνίου.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο ΠΑΡΟΝ στις 4.5.2024

Read more...

Άρθρο Μάξιμου Χαρακόπουλου: Χριστιανικές αξίες και πολιτική

maximos foto

Χριστιανικές αξίες και πολιτική

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Αν και η προεκλογική συζήτηση για τις ευρωεκλογές εστιάζεται πρωτίστως σε ζητήματα εσωτερικής πολιτικής, ωστόσο, το καίριο διακύβευμα συνίσταται στο ποια, εν τέλει, θα είναι η Ευρώπη του μέλλοντός μας. Ποιες θα είναι οι αρχές και οι αξίες που θα την διέπουν, σε μια εποχή μεγάλων προκλήσεων, όπως είναι η τεχνητή νοημοσύνη, τα μεταναστευτικά ρεύματα και ο αναδυόμενος αναθεωρητισμός. Ποιο μπορεί να είναι το κοινό ευρωπαϊκό όραμα που θα συνεπάρει και πάλι τους λαούς μας, καθώς αυτό που εμφανίζεται σήμερα ως ευρωπαϊκό ιδανικό φαίνεται να έχει ξεθωριάσει.

Το φαινόμενο αυτό έχει πολλές αιτίες, όπως την απουσία κοινής συνεκτικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, την έλλειψη ουσιαστικής αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών-μελών σε καταστάσεις κρίσεων, τον στενό οικονομισμό στους στόχους, αλλά και την αίσθηση ότι πολλές αποφάσεις λαμβάνονται από μια απόμακρη γραφειοκρατία των Βρυξελλών.

Ταυτόχρονα, και όχι ασχέτως από τα προηγούμενα, διαπιστώνουμε ότι, σταδιακά, η χριστιανική παράδοση και οι χριστιανικές αξίες παραμερίζονται από τον ευρωπαϊκό δημόσιο λόγο. Ακόμη και από θεμελιώδη ευρωπαϊκά κείμενα, όπως αυτά για τον λεγόμενο Διάλογο για το Μέλλον της Ευρώπης, ο χριστιανισμός έχει εξοβελισθεί εξ ολοκλήρου.

Μια πρακτική η οποία ενέχει, πέραν της ανιστορικότητάς της, και αντιδημοκρατικό χαρακτήρα, καθώς δεν αποτελεί το προϊόν μιας συλλογικά και δημοκρατικά ληφθείσας κατεύθυνσης. Και βεβαίως αγνοεί αλαζονικά ένα τεράστιο τμήμα του ευρωπαϊκού πληθυσμού που ακόμη στον έναν ή στον άλλον βαθμό θρησκεύεται.

Κι όμως, μετά την κατάρρευση των σοσιαλιστικών καθεστώτων, όλοι είχαμε ελπίσει πως οι χριστιανικές αξίες, που ποτέ δεν εξαφανίσθηκαν εξ ολοκλήρου στους λαούς των Βαλκανίων και της ανατολικής Ευρώπης, θα αναγεννηθούν συνολικά στην ήπειρό μας. Αναμέναμε ότι θα αποτελέσουν γόνιμα στοιχεία της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιδεολογίας, έτσι ώστε να ισορροπηθεί η μονομέρεια ενός οικονομικοκεντρικού, υλιστικού μοντέλου που προωθείτο.

Αυτή ήταν και η προσδοκία των ιδρυτών της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ) το 1993 -στην οποία συμμετέχουν Ορθόδοξοι βουλευτές από 25 κοινοβούλια. Να εμπλουτίσει ο ορθόδοξος κόσμος και με τις δικές του πνευματικές παραδόσεις, το νέο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Η προσδοκία αυτή εδραζόταν, άλλωστε, στο γεγονός ότι το εγχείρημα της ΕΕ θεμελιώθηκε πρωτίστως από τους ηγέτες των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων της Δυτικής Ευρώπης, όπως ο Αντενάουερ ή o ντε Γκάσπερι, που εμφορούνταν από χριστιανικές αξίες.

Ωστόσο, οι εξελίξεις μας διέψευσαν σε μεγάλο βαθμό. Αφενός, στην διάψευση των προσδοκιών συνετέλεσαν κάποιες εσωτερικές εθνικές αντιπαλότητες του Ορθόδοξου κόσμου, με αποκορύφωμα την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Αφετέρου, όμως, στην ΕΕ, μετά από τους Ντελόρ και Πρόντι, ως κυρίαρχη αναδείχθηκε η τάση που επιβάλλει την θρησκευτική πίστη να περιορίζεται αυστηρά στον ιδιωτικό χώρο. Σε κεντρικό ευρωπαϊκό πολιτικό επίπεδο, δεν παραχωρείται χώρος ούτε καν για να συζητηθεί το ζήτημα των χριστιανικών αξιών. Η δικαιολογία που διαρρέεται είναι η ανάγκη της ανεκτικότητας ενόψει μιας πολυπολιτισμικής, πολυθρησκευτικής Ευρώπης.

Αυτή η τάση οδήγησε στην επέλαση της λεγόμενης woke κουλτούρας, η οποία απειλεί να ισοπεδώσει συνολικά την ευρωπαϊκή πνευματική κληρονομιά. Κι αυτό συμβαίνει στο όνομα ενός στρεβλού δικαιωματισμού, που καταλήγει να μεταμορφώνεται σε αφόρητο ολοκληρωτισμό.

Μια έκφραση αυτών των αντιλήψεων ζήσαμε πρόσφατα στην Ελλάδα, για το ζήτημα του γάμου των ομόφυλων, όπου ο ρόλος της πυρηνικής οικογένειας αποτέλεσε το κύριο θέμα των συζητήσεων. Στο πλαίσιο, μάλιστα, της δημόσιας αντιπαράθεσης, όποιος πολιτικός υπερασπίστηκε τις χριστιανικές αξίες εκτός από τον χαρακτηρισμό οπισθοδρομικός, δέχθηκε και τη μομφή ότι η στάση του εκπορεύεται από την επιθυμία του να έχει τη στήριξη της Εκκλησίας ή του «ποιμνίου». Του αμφισβητήθηκε, δηλαδή, το δικαίωμα να πιστεύει πραγματικά τα όσα πρεσβεύει δημόσια.

Είναι ως εκ τούτου προφανές ότι έχει έρθει η στιγμή να ξαναδούμε εκ νέου τις σχέσεις χριστιανικών αξιών και πολιτικής, που κατ’ επέκτασιν είναι και σχέσεις ηθικής και πολιτικών, εντός μιας δημοκρατικής και ισχυρής ενωμένης Ευρώπης. Γι’ αυτό και αναλάβαμε αυτή την πρωτοβουλία να ανοίξουμε τη συγκεκριμένη συζήτηση για όλο τον ευρωπαϊκό χώρο, ελπίζοντας να συμβάλουμε πρωτίστως στην αναζήτηση ενός φωτεινότερου ευρωπαϊκού μέλλοντος.

Το άρθρο βασίζεται στην εισήγηση του Γ.Γ. της ΔΣΟ, βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, δρ Μάξιμου Χαρακόπουλου, στο Διεθνές Συνέδριο «Η πολιτική ως χώρος έκφρασης των χριστιανικών αξιών στην καθημερινότητα», που πραγματοποιήθηκε στην Θεσσαλονίκη 15-17 Μαΐου 2024.

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου: “Επιστολικής ψήφου το ανάγνωσμα…”

eleftheria

MAXIMOS NEW

Επιστολικής ψήφου το ανάγνωσμα…

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η τροπή που πήρε στη Βουλή η ψήφιση του νομοσχεδίου για την λεγόμενη επιστολική ψήφο κατέδειξε ότι ορισμένα αρνητικά μεταπολιτευτικά σύνδρομα παραμένουν ακόμη ζωντανά, όπως οι μικροκομματικές τακτικές και η δυσανεξία στις πολιτικές συγκλίσεις.
Το ιστορικό της υπόθεσης είναι λίγο πολύ γνωστό. Αφού είχε εκδηλωθεί σαφής υποστήριξη από τα μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης υπέρ του νόμου που θα επιτρέψει σε χιλιάδες συμπατριώτες μας στο εξωτερικό να συμμετάσχουν στις ευρωεκλογές, η κυβέρνηση θεώρησε ότι είχε διαμορφωθεί μια άνετη πλειοψηφία, άνω των 200 ψήφων, για να νομοθετηθεί το ίδιο και για τις εθνικές εκλογές. Το μόνο ίσως μεμπτό σε αυτό ήταν ότι η κίνηση του υπουργείου Εσωτερικών άργησε ως προς την διαδικασία. Ωστόσο, αυτό είναι δευτερεύον. Το μείζον ήταν η δυνατότητα στους απόδημους Έλληνες να ψηφίζουν στις εθνικές εκλογές. Ένα μέτρο που, κατά κοινή ομολογία, έχει αργήσει δεκαετίες, καθώς, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, δεν διαμορφώνονταν διευρυμένες πλειοψηφίες. Και μόνον αν αναλογιστούμε το «σίριαλ» που παρακολουθούμε από το 2019, καθώς ψηφίζουμε με «δόσεις» το ίδιο νομοσχέδιο (νόμος Θεοδωρικάκου, νομοσχέδιο Βορίδη, το καλοκαίρι πρώτος νόμος Κεραμέως-Λιβάνιου) αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της δυστοκίας συμφωνίας για το αυτονόητο.
Γιατί ασφαλώς δεν είναι παρά αυτονόητο οι Έλληνες του εξωτερικού να έχουν τη δυνατότητα συμμετοχής στις εθνικές εκλογές. Προσοχή, δεν μιλούμε για κάποιους που θα γραφτούν στους εκλογικούς καταλόγους, αλλά για τους ήδη εγγεγραμμένους. Που σημαίνει ότι, όποτε γίνονται εκλογές, και μπορούν να έλθουν στην Ελλάδα, ψηφίζουν χωρίς κανένα κώλυμα. Μακάρι αυτήν την επιλογή να την έκαναν όλοι. Όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη. Οι μεγάλες αποστάσεις, το οικονομικό κόστος, η έλλειψη χρόνου δεν επιτρέπουν στη συντριπτική πλειοψηφία των αποδήμων μας να κάνει αυτό το ταξίδι. Δύσκολη αποδείχθηκε στις πρόσφατες εκλογές και η μετάβαση στα λιγοστά εκλογικά τμήματα που είχαν στηθεί σε χώρες του εξωτερικού. Η επιστολική ψήφος, λοιπόν, λύνει τα χέρια σε όποιον πραγματικά επιθυμεί να συμμετέχει. Όπου και αν βρίσκεται. Με μια ψήφο που, σύμφωνα με την τροπολογία του υπουργείου Εσωτερικών, θα καταλογίζεται στα συγκεντρωτικά της επικράτειας ενός κόμματος. Ένα μέτρο δίκαιο και εύστοχο.
Εξάλλου, δεν ανακαλύπτουμε εμείς την Αμερική. Ανάλογες δυνατότητες εκλογικής συμμετοχής από καιρό λειτουργούν σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο. Εμείς, ωστόσο, και σε αυτό το πεδίο συνεχίζουμε να μένουμε ουραγοί. Αν και θα έπρεπε να τρέχαμε. Γιατί τα τελευταία 15 χρόνια λόγω της κρίσης έχει φύγει από τη χώρα ένα τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό, κυρίως νέοι άνθρωποι, προς άγραν εργασίας. Έτσι, πλάι στους παλαιούς απόδημους, έχουμε και μια κρίσιμη νέα ομάδα μεταναστών, που διατηρούν διαρκείς σχέσεις με την πατρίδα. Πρόκειται για ενεργούς πολίτες, που προσδοκούμε σύντομα, με την οικονομική ανάπτυξη, να τους δεχθούμε και πάλι πίσω. Αυτοί οι συμπολίτες μας, λοιπόν, όπως και οι χιλιάδες φοιτητές μας σε διάφορες χώρες, κυρίως της Ευρώπης, πρέπει να είναι παρόντες στα κρίσιμα εκλογικά ραντεβού της χώρας, και κυρίως στις εθνικές εκλογές. Για να μην ερχόμαστε πάλι και να μιλάμε για υψηλά ποσοστά αποχής και τους κινδύνους που απορρέουν από αυτό το φαινόμενο για την Δημοκρατία.
Ωστόσο, ο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου μάλιστα ο πρόεδρος προέρχεται από τους απόδημους, αλλά και το ΠΑΣΟΚ, δεν έλαβαν τίποτε από όλα αυτά υπόψη τους. Αντιθέτως, «ανέκρουσαν πρύμναν» και καταψήφισαν εντέλει συνολικά το νομοσχέδιο, χωρίς να εξηγήσουν ποια η διαφορά των εθνικών εκλογών από τις ευρωεκλογές, για τις οποίες αρχικώς συναινούσαν για την επιστολική ψήφο! Έτσι, μπορεί μεν με τις ψήφους της κυβερνητικής πλειοψηφίας η επιστολική ψήφος να είναι πλέον νόμος του κράτους, αλλά για τις εθνικές εκλογές η ευκαιρία χάθηκε για μια ακόμα φορά. Τώρα περιμένουμε πάλι για νέα ευνοϊκή συγκυρία, που ελπίζουμε να μην αργήσει.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, οφείλουμε όλοι να αναλογιστούμε ότι η Ελλάδα φέτος συμπληρώνει αισίως 50 χρόνια ομαλού κοινοβουλευτικού βίου. Και αυτή η συνθήκη πρέπει να ενισχύσει την αυτοπεποίθηση που έχουμε για τη λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Είναι καιρός πιά να ξεφύγουμε από τις άγονες αντιπαλότητες και, όπου υπάρχει πραγματική σύγκλιση, να τολμούμε ως πολιτικές δυνάμεις να συμφωνούμε με μοναδικό γνώμονα το καλό του τόπου.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ τη Δευτέρα 29.1.2024

Read more...

Αρθρο Μ.Χαρακόπουλου, Για μια Ελλάδα ασφαλή και ευημερούσα

ΠΑΡΟΝ

eleftheria

MAXIMOS NEW

Για μια Ελλάδα ασφαλή και ευημερούσα

Του δρος Μάξιμου Χαρακόπουλου

 

Η έλευση του 2024 βρίσκει τους Έλληνες με ανάμεικτα αισθήματα. 

Αναμφίβολα, υπάρχει ένα αισιόδοξο πνεύμα, μια διάχυτη ελπίδα ότι η ζωή μας τη νέα χρονιά θα βελτιωθεί. Πρόκειται, άλλωστε, για μια εύλογη προσδοκία. Η πολιτική σταθερότητα, που επαναβεβαιώθηκε με την επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του Ιουνίου, και η οικονομική ανάπτυξη, που σφραγίστηκε με την επενδυτική αναβάθμιση των ξένων οίκων αξιολόγησης, δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την έναρξη μια νέας εποχής. Τα στοιχεία από την αύξηση των επενδύσεων, την έκρηξη του τουρισμού, τη μείωση της ανεργίας καταδεικνύουν τη νέα φάση που διανύουμε. Ταυτοχρόνως με την ελκυστική διεθνή εικόνα που απολαμβάνει η χώρα συνεχίζεται ο μεταρρυθμιστικός οίστρος της Κυβέρνησης με σημαντικές νομοθετικές τομές. Ήδη έχουν δρομολογηθεί η κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και η δημιουργία και μη κρατικών μη κερδοσκοπικών Πανεπιστημίων, η ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης και η αναμόρφωση του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικαιοσύνης, αλλά και ο περαιτέρω εκσυγχρονισμός του κράτους με μέτρα όπως η καθιέρωση της επιστολικής ψήφου.

Την ίδια ώρα, η επιτάχυνση των αναπτυξιακών προγραμμάτων θα διαμορφώσει αναντίρρητα ένα ποιοτικά αναβαθμισμένο οικονομικό περιβάλλον. Οι θετικές αυτές εξελίξεις, που ήδη επηρεάζουν το σύνολο των πολιτών, καθώς από 1η Ιανουαρίου ισχύουν αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις θα έχουν αναμφίβολα ανάλογη συνέχεια. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει περισσότερες και καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας, όπως ήταν η προεκλογική δέσμευση της Νέας Δημοκρατίας, και άρα περισσότεροι νέοι που θα παραμείνουν στη χώρα, έπειτα από τα πολλά χρόνια της αθρόας μετανάστευσης και του brain drain.
Ωστόσο, η χρονιά που μόλις καλωσορίσαμε είναι γεμάτη και με σοβαρές προκλήσεις και άγνωστες παραμέτρους τόσο στο εσωτερικό πεδίο όσο και στη διεθνή σκηνή. Ιδιαίτερα στη δεύτερη, παρακολουθούμε, μεταξύ άλλων, έναν άγριο πόλεμο στην Ουκρανία, που κλείνει δύο χρόνια, έναν νέο πόλεμο στη Γάζα, με χιλιάδες νεκρούς, που απειλεί να πάρει διαστάσεις σε όλη τη Μέση Ανατολή, πολεμικές συγκρούσεις στην Αφρική, τεταμένη κατάσταση στο κέντρο των Βαλκανίων.
Το 2024 είναι, επίσης, μια χρονιά που θα διεξαχθούν οι ευρωεκλογές, με σοβαρές ενδείξεις για άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων, αλλά και εκλογές στις ΗΠΑ με άδηλη την έκβαση. Όλα αυτά θα επηρεάσουν μοιραία και την εσωτερική κατάσταση, που επιπλέον επιβαρύνεται από την έκρηξη της ακρίβειας, που ταλανίζει το μέσο νοικοκυριό. Οι τιμές σε είδη πρώτης ανάγκης, όπως είναι τα τρόφιμα, επιβαρύνουν σοβαρά τον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Πράγματι, ο πληθωρισμός των τροφίμων δεν είναι ελληνική ιδιαιτερότητα, αλλά χαρακτηρίζει το σύνολο της ευρωπαϊκής οικονομίας ως παρεπόμενο του ρωσο-ουκρανικού πολέμου και της ενεργειακής κρίσης. Και ναι, η Κυβέρνηση δίνει έναν αγώνα για τη συγκράτηση των αυξήσεων, ακόμη και με πρόστιμα σε μεγάλους ομίλους, αλλά είναι φανερό ότι απαιτείται ακόμα μεγαλύτερη ένταση της προσπάθειας και επιμονή των ελεγκτικών μηχανισμών για αλλαγή του τοπίου.
Όπως, επίσης, θα πρέπει να εστιάσει την προσοχή της στα φαινόμενα ανεξέλεγκτης βίας που πολλαπλασιάζονται σε επικίνδυνο βαθμό. Οι πρόσφατοι τραγικοί θάνατοι αστυνομικών εν ώρα καθήκοντος, τα αιματηρά γεγονότα με συμπλοκές, συχνά με ανήλικους, καθώς και οι επιθέσεις με σκοπό τη ληστεία αποκαλύπτουν ότι όχι μόνο δεν υπάρχουν περιθώρια εφησυχασμού, αλλά αντιθέτως απαιτείται διαρκής εγρήγορση στη μάχη με το έγκλημα.
Σε κάθε περίπτωση, η Κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει την ισχυρή κοινωνική εντολή για να προχωρήσει στις αναγκαίες πολιτικές για μια Ελλάδα ασφαλή και ευημερούσα σε έναν ταραγμένο κόσμο.

Ο δρ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο ΠΑΡΟΝ την Κυριακή 7.1.2024 και στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ τη Δευτέρα 8.1.2024

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στα ΝΕΑ για τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών: Η οικογένεια ύστατη εστία ασφάλειας του ανθρώπου

ΝΕΑ logo

MAXIMOS NEW

Η οικογένεια ύστατη εστία ασφάλειας του ανθρώπου

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Η ακραία πολιτική ορθότητα στον δυτικό κόσμο, μετά το μοντέλο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, που όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται την παταγώδη αποτυχία του στις χώρες της Ευρώπης, όπου απλά συρρέουν πληθυσμοί ανθρώπων που δεν συμμερίζονται τις ευρωπαϊκές αξίες και γι αυτό αδυνατούν να ενσωματωθούν σε αυτή -ακόμη και μετανάστες τρίτης γενιάς-, επιχειρεί να επιβάλει ως πρότυπα νέα μοντέλα οικογένειας. Γιατί ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας η συζήτηση για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και η συνεπαγόμενη εξ αυτού τεκνοθεσία δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό. Την προβολή ως προτύπου οικογένειας της συμβίωσης ομόφυλων και, μάλιστα, με παιδιά που θα έχουν δυο μπαμπάδες ή δυο μαμάδες.
Σε μια Ευρώπη που γερνά και αντιμετωπίζει μείζον δημογραφικό πρόβλημα η απάντηση σε αυτό δεν μπορεί να είναι η θεσμοθέτηση του γάμου και η τεκνοθεσία των ομόφυλων ζευγαριών. Άλλωστε, τα ζητήματα της συμβίωσης δυο ομόφυλων ατόμων έχουν ρυθμιστεί στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες όπως και στη πατρίδα μας με το σύμφωνο συμβίωσης, το οποίο κατοχυρώνει απολύτως όσα δικαιώματα απορρέουν από οποιαδήποτε σχέση συνάπτεται με αυτόν τον τρόπο, πλην της τεκνοθεσίας.
Ωστόσο, ενώ η συζήτηση αυτή υποτίθεται ότι γίνεται στο όνομα της κατοχύρωσης ίσων δικαιωμάτων για όλους, προσπερνά αβασάνιστα τόσο τα δικαιώματα του παιδιού όσο και της γυναίκας, η οποία αναλαμβάνει ως «τεκνοποιητική μηχανή» να φέρει στον κόσμο το «κατά παραγγελία» παιδί. Στην ουσία πρόκειται για παραβίαση, ακόμη και αν η γυναίκα αυτή το πράξει αυτοβούλως, με ανάλογο χρηματικό αντίτιμο. Η όλη διαδικασία αναμφίβολα υποτιμά τη γυναίκα και τον ιερό ρόλο που επιτελεί στην έλευση της νέας ζωής. Εύστοχα ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, υπογράμμισε ότι «η μητρότητα δεν είναι... “παροχή υπηρεσίας”! Ούτε “οικονομική συναλλαγή”».
Το κυριότερο, όμως, το παιδί που θα δοθεί σε ένα ομόφυλο ζεύγος καλείται να μεγαλώσει σε μια οικογένεια στην οποία λείπει από τους γονείς το ένα από τα δύο φύλα. Ποιος εγγυάται ότι αυτή η συνθήκη δεν δημιουργεί σύγχυση στο παιδί, ως προς τη σεξουαλική του ταυτότητα, αλλά και εν γένει την προσωπικότητά του; Ποια είναι τα πραγματικά περιθώρια της ελεύθερης επιλογής του όταν πλέον θα έχει ενηλικιωθεί;
Ταυτοχρόνως, η όλη συζήτηση γίνεται απόπειρα να διεξαχθεί με όρους προοδευτισμού - συντηρητισμού, εμφανίζοντας εκ προοιμίου όσους διαφωνούν με τον γάμο και την τεκνοθεσία ομόφυλων ζευγαριών ως «ανώριμους» να συμβιβαστούν με τις επιταγές της εποχής. Ωστόσο, ζούμε σε μια εποχή που, εν γένει, ο λεγόμενος «προοδευτισμός» και η ατζέντα του βρίσκονται σε σοβαρή κρίση.
Αντιθέτως, κοινωνικοί θεσμοί που λοιδορήθηκαν, όπως η πυρηνική οικογένεια -με πατέρα, μητέρα, με παππούδες και γιαγιάδες- αναδεικνύουν πάλι την αξία τους. Κι αυτό φάνηκε ιδιαίτερα στα χρόνια της κρίσης, όταν οι οικογένειες στήριξαν τη νεότερη γενιά, που βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα.
Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, δεν πρέπει να εξαρθρώσουμε την ύστατη εστία ασφάλειας του ανθρώπου, την οικογένεια. Αντιθέτως, οφείλουμε να τη στηρίξουμε. Να δώσουμε ακόμη περισσότερα κίνητρα για να παντρεύονται και να τεκνοποιούν τα νέα ζευγάρια. Είμαστε, δυστυχώς, ένα έθνος που γηράσκει επικίνδυνα. Οι ρυθμοί της μείωσής μας επιταχύνονται ραγδαία. Αυτή την ώρα προτεραιότητά μας θα έπρεπε να είναι η εκπόνηση και υλοποίηση ενός γενναίου σχεδίου αντιμετώπισης του δημογραφικού προβλήματος.
Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ στις 30.11.2023

Read more...

Άρθρο Μ. Χαρακόπουλου στο CNN Greece: «Εχέγγυα απέναντι στο σύνδρομο της δεύτερης τετραετίας»

cnn greece

MAXIMOS NEW

Εχέγγυα απέναντι στο σύνδρομο της δεύτερης τετραετίας

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου

Οι πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές απέδειξαν ότι, παρά τις όποιες εντυπώσεις δημιούργησε η δεύτερη Κυριακή, η κυβέρνηση Μητσοτάκη όχι μόνο απολαμβάνει της εμπιστοσύνης της ελληνικής κοινωνίας, αλλά ουσιαστικά παίζει χωρίς αντίπαλο. Αυτό αποτυπώθηκε με ιδιαίτερα εκκωφαντικό τρόπο κατά τον πρώτο γύρο των εκλογών, όπου πέραν της εμβέλειας των προσώπων επαναβεβαιώθηκε και η αδιαμφισβήτητη πλατιά κοινωνική πλειοψηφία που στήριξε τη Νέα Δημοκρατία στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου. Τούτο, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν μηνύματα της κοινωνίας, τα οποία χρήζουν επεξεργασίας και ανάλυσης. Άλλωστε, ο ίδιος ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι έλαβε το μήνυμα -που κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι το αίτημα των πολιτών για εγρήγορση στην υπέρβαση χρόνιων παθογενειών.
Η αλήθεια είναι ότι η νέα κυβερνητική θητεία της ΝΔ, μετά τις διπλές θριαμβευτικές εκλογές Μαΐου-Ιουνίου, αν και ξεκίνησε με τους ευνοϊκότερους οιωνούς, ταχύτατα βρέθηκε ενώπιον ενός καταιγισμού δυσάρεστων γεγονότων.
Αρχικώς, ήταν οι εκτεταμένες πυρκαγιές που κατέκαψαν τεράστιες εκτάσεις στην ελληνική επικράτεια, κυρίως στη Ρόδο και στον Έβρο. Ακολούθησαν οι ακόμη πιο καταστρεπτικές πλημμύρες από τις καταιγίδες Daniel και Helias στη Θεσσαλία. Οι καταστροφές που έχουν προκληθεί είναι δυσθεώρητες και θα απαιτηθεί πολύς χρόνος, εργασία και χρήματα για να αποκατασταθούν. Η ενσυναίσθηση και, κυρίως, η αποτελεσματικότητα όσων έχουν θέσεις ευθύνης κρίνονται καθημερινά στην πράξη.
Το ίδιο διάστημα μια σειρά συμβάντων συντάραξαν την κοινή γνώμη, όπως η άγρια δολοφονία άτυχου νεαρού φιλάθλου από ορδές Κροατών νεοναζί χούλιγκαν, που ανενόχλητοι διέσχισαν οδικώς τη χώρα. Ταυτόχρονα, πολλαπλασιάστηκαν οι εξ ανατολών μεταναστευτικές ροές τόσο στον Έβρο όσο και στα νησιά του Αιγαίου. Στα παραπάνω, προσθέστε τον υψηλό πληθωρισμό των τροφίμων, όπως και την εκτόξευση στις τιμές των καυσίμων, που συμπιέζουν ασφυκτικά το μέσο νοικοκυριό.
Αναμφίβολα, οι αιτίες για τα παραπάνω αρνητικά φαινόμενα ποικίλουν. Αφενός, αντικειμενικά αίτια, όπως η επίδραση της κλιματικής αλλαγής και η αδυναμία γρήγορης προσαρμογής σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, ή οι εσκεμμένες πολιτικές που ασκούν χώρες μέλη του ΟΠΕΚ, και η έκρυθμη κατάσταση στη Μέση Ανατολή που κρατούν ψηλά τις τιμές της ενέργειας.
Ωστόσο, υπάρχουν και αίτια που έχουν να κάνουν με χρόνιες παθογένειες του κρατικού μηχανισμού. Η ανεπάρκειά του να ανταποκριθεί σε συνθήκες κρίσης, η αναποτελεσματικότητα σε μακροχρόνιο σχεδιασμό και εκτέλεση ζωτικών έργων για την προστασία από φυσικές καταστροφές, η ανικανότητα ταχείας αξιολόγησης του βαθμού επικινδυνότητας μιας κατάστασης και η αδιαφορία για την καλύτερη δυνατή επιτέλεση του καθήκοντος από πλευράς ορισμένων δημοσίων λειτουργών, είναι πρώτες στη λίστα των παθογενειών.
Για όλους αυτούς τους λόγους η κυβέρνηση Μητσοτάκη, στη δεύτερη αυτή τετραετία που της εμπιστεύθηκε ο ελληνικός λαός, έχει μπροστά της ένα πολύ δύσκολο έργο. Να ανασυγκροτήσει το κράτος, να διορθώσει λάθη δεκαετιών, να στηρίξει τους πολίτες σε μια δυσχερή καθημερινότητα, είτε αυτή διεξάγεται στα λασποτόπια του θεσσαλικού κάμπου είτε στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Ο στόχος είναι δύσκολος, όμως, η κυβέρνηση -όπως ήδη προείπα- γνωρίζει ότι «παίζει μόνη της μπάλα», και αντίπαλός της είναι μόνον τα προβλήματα. Στην παρούσα φάση, ελλείψει σοβαρής αντιπολίτευσης, δεν υπάρχει τίποτε που να εμποδίζει τη λήψη γενναίων αποφάσεων. Και αυτό είναι που περιμένουν οι πολίτες ανεξαρτήτως πολιτικών συμπαθειών.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με την πανηγυρική επανεκλογή του για δεύτερη θητεία στο Μέγαρο Μαξίμου έχει ήδη ξεπεράσει τη βαριά σκιά του ονόματος που κληρονόμησε. Επιπλέον, απέδειξε ότι δεν υπολογίζει το πολιτικό κόστος και δεν διστάζει να αναγνωρίσει αστοχίες και να προβεί σε διορθώσεις. Κι αυτά είναι εχέγγυα ότι δεν θα επιτρέψει φαινόμενα μεταρρυθμιστικού εκφυλισμού και έπαρσης -που συχνά εμφανίστηκαν ως σύνδρομο και στιγμάτισαν κατά τη δεύτερη θητεία τους κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης- να χαρακτηρίσουν τη δική του δεύτερη τετραετία.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργός.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο CNN Greece στις 26 Οκτωβρίου 2023

Read more...