Όλοι οι ομιλητές εξείραν το συγγραφέα αλλά και πολιτικό Μάξιμο Χαρακόπουλο. Ο κ. Παπαθεοδώρου σημείωσε μεταξύ άλλων τα εξής: «Πριν από μια βδομάδα εδώ στην πόλη μας, ο καθηγητής Ηλίας Νικολακόπουλος, κατά την παρουσίαση του βιβλίου των «Αναμνήσεων» ενός σπουδαίου πολιτικού της Λάρισας και μεγάλου πνευματικού ταγού, του Δημητρίου Χατζηγιάννη, ανέφερε ότι λείπουν πια σήμερα οι πολιτικοί με τον βαθύ πνευματικό εξοπλισμό. Λείπουν; Σε κάθε κανόνα υπάρχει και η εξαίρεση. Και την εξαίρεση αυτή την έχουμε ενώπιόν μας.

Στις ηθογραφικές ιστορίες του Μάξιμου διακρίνεται κάποια Παπαδιαμαντική ροή στην αφήγηση των γεγονότων, με γραφή όμως σύγχρονη. Τα μικρά όμως και ασήμαντα στιγμιότυπα της ζωής των φτωχών και αδυνάτων η καλλιγραφική πένα του συγγραφέα τα δίνει σάρκα και οστά, τα ζωντανεύει, τα αποτιμά όπως τα πρέπει και τα αποτυπώνει στο χαρτί αψεγάδιαστα και καθάρια σαν το γάργαρο νερό της πηγής. Εκείνο το χαριτωμένο «… ο παπα-Χαραλάμπης, με το που είδε γυμνή τη γριά-Ευθυμία, τα έχασε τόσο που αντί του Εν Ιορδάνει, άρχισε να ψάλλει το Μέγας ει Κύριε και θαυμαστά τα έργα Σου», μου θυμίζει το πάθημα του λόγιου Γρηγορίου Κωνσταντά. Όταν ήταν νεαρός διάκος στις Μηλιές του Πηλίου, καθώς διάβαζε το Ευαγγέλιο της Μ. Εβδομάδος που αναφέρεται στο «εις τόπον λεγόμενον εβραϊστί  Γαβαθά»,  λιγωμένος καθώς ήταν από τη νηστεία, άλλαξε ασυνείδητα τον τονισμό σε γαβάθα. Οι λεκτικές αυτές κακοτοπιές τονίζουν το πνεύμα ιλαρότητας που κυριαρχούσε στους φτωχούληδες του Θεού. Συγκρίνετέ το άφοβα με τη σημερινή φραστική και συγγραφική πενία. Επιστρατεύουν τη βωμολοχία για να εξαναγκάσουν σε λειτουργία τους γελωτοποιούς μύες.

Η γλώσσα του βιβλίου είναι ρέουσα, η θρησκευτικότητα είναι περιρρέουσα και καταλυτική σε όλα τα έργα του, ενώ η πλοκή ακροβατεί διαρρέουσα ανάμεσα στις καθημερινές ανθρώπινες αδυναμίες. Τα γραπτά του αποκαλύπτουν τη χάρη και τη δροσιά ενός προικισμένου και χαρισματικού διηγηματογράφου».

Από τους πρόσφυγες μέχρι την… Πετρούλα του Star

Ο καθηγητής κ. Ανδρειωμένος υπογράμμισε ότι «οι ο συγγραφέας εκμεταλλεύεται δημιουργικά και ενσωματώνει επιτυχημένα στο έργο του στοιχεία της προγενέστερης λογοτεχνικής παράδοσης, ιδίως από τον χώρο του διηγήματος, όπως την πρωτοδίδαξαν ο Γεώργιος Βιζυηνός και, πρωτίστως, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Και πραγματικά: ο μεγάλος Σκιαθίτης, του οποίου εορτάζονται εφέτος τα 100 χρόνια από την κοίμησή του, δείχνει να έχει επηρεάσει, άμεσα ή έμμεσα, τη λογοτεχνική γραφή του Χαρακόπουλου. Η εορταστική ατμόσφαιρα αρκετών διηγημάτων (κατά πρώτο λόγο από τις περιόδους των Χριστουγέννων και του Πάσχα), τα διάσπαρτα στο κείμενο εκκλησιαστικά χωρία, οι συχνές θυμοσοφικές αποφάνσεις, οι ονειρικές αναπολήσεις, η έμφαση στην περιγραφή, η πρωτοπρόσωπη και τριτοπρόσωπη αφήγηση, οι λιτοί και περιεκτικοί διάλογοι, η σποραδική χρήση λεξιλογίου από το τοπικό ιδίωμα, οι λιτοί και περιεκτικοί διάλογοι και, κυρίως, η λειτουργία και η μη συμβατική ροή του χρόνου είναι κάποια από τα βασικά χαρακτηριστικά που φέρνουν την παρούσα συλλογή κοντά στις παπαδιαμαντικές τεχνικές.

Δεν θα μπορούσε, βέβαια, να λείψει από τα διηγήματα αυτά η περιγραφή πολιτικών δρωμένων της μακρόχρονης αυτής περιόδου και ο πολιτικοκοινωνικός προβληματισμός που σχετίζεται με τις εκάστοτε συγκυρίες. Πάθη και συγκρούσεις του παρελθόντος συνυπάρχουν με το ξεκοκάλισμα των Κοινοτικών Επιδοτήσεων, την άναρχη δόμηση και την αλλοίωση της φυσιογνωμίας του χώρου. Η πορεία του νεοελληνισμού από τους καταυλισμούς των προσφύγων ίσαμε την… Πετρούλα των μετεωρολογικών δελτίων του «Σταρ» δείχνει, αν μη τί άλλο, την απόσταση που διανύθηκε μέσα σε εξήντα και πλέον χρόνια και το πόσο, κάποιες φορές, διαφοροποιείται η ουσία του χτες, «τότε που οι άνθρωποι ήταν ολιγαρκείς και οι αρχές που κανοναρχούσαν τη ζωή τους δεν αμφισβητούνταν», από το θέαμα του σήμερα, όπου οι άνθρωποι έχουν βυθιστεί στην υπερκατανάλωση και τους κυνηγούν τα σπρεντς και οι τοκογλύφοι».

Να ξαναβρούμε το μίτο που παρελθόντος

Από την πλευρά της η κα Γκερέκου σημείωσε ότι «Ο Μάξιμος όσο καλός και αποτελεσματικός είναι στην πολιτική, άλλο τόσο ταλαντούχος είναι και ως συγγραφέας. Δεν έχει ανάγκη από πολύπλοκες λεκτικές φιοριτούρες, δεν κάνει άσκοπη επίδειξη της γραφής του. Αντιθέτως, ο λόγος του είναι τίμιος και ειλικρινής, ευθύς και άμεσος, επικεντρωμένος στην ουσία της διήγησής του. Γι’ αυτό και οι «ήρωες» του είναι ήρωες «με ψυχή».

Η κα Τζότζολα έκανε εκτενή βιβλιοκριτική των 11 διηγημάτων που περιλαμβάνονται στο νέο βιβλίου του Μάξιμου Χαρακόπουλου εστιάζοντας και αυτή στην παπαδιαμάντεια γραφή ενώ τόνισε με έμφαση πως «η καθημερινή και συστηματική ενασχόληση με την πολιτική δημιουργεί την ανάγκη για μια διαφυγή από τη φθορά. Ο Μάξιμος, ένας ευαίσθητος άνθρωπος, βρίσκει τον δρόμο της προσωπικής του διαφυγής μέσα από το  διάβασμα και το γράψιμο».

Τέλος, η δημοσιογράφος Μαριάννα Πυργιώτη, η οποία συντόνισε την εκδήλωση σημείωσε με νόημα πως «ειδικά ετούτες τις μέρες όπου χιλιάδες αγανακτισμένοι πολίτες κατακλύζουν τις πλατείες, βιβλία σαν αυτό του Μάξιμου, τα οποία πιάνουν τον μίτο που παρελθόντος και το συνδέουν με το παρών, είναι πολύτιμα».

Κλείνοντας την εκδήλωση ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είπε ότι «Δεν διεκδικώ τον τίτλο του συγγραφέα. Μάλλον με κάνει να αισθάνομαι άβολα. Συγγραφέας ήταν ο Παπαδιαμάντης, η Σωτηρίου, ο Βενέζης, αλλά και πολιτικοί διανοητές όπως ο Τσάτσος, ο Κανελλόπουλος, ο Αβέρωφ. Μπροστά σε αυτούς δεν είμαι παρά απλός γραφιάς. Θεώρησα όμως χρέος μου να αποτυπώσω στο χαρτί χρώματα, αρώματα και γεύσεις, ενός κόσμου ο οποίος δεν υπάρχει πια, παρά μόνο στην καρδιά και στο μυαλό μου ή που ξεθωριάζει και χάνεται».