Menu
A+ A A-

Προσφώνηση κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στη δεξίωση του πρέσβεως της Ελλάδος στο Μπουένος Άιρες κ. Δημητρίου Ζεβελάκη για την ενθρόνιση του νέου μητροπολίτη Μπουένος Άιρες κ. Ιωσήφ

Δεξίωση πρεσβεία Μπουένος Άιρες

Μπουένος Άιρες, 1 Μαρτίου 2020

Προσφώνηση
του εκπροσώπου της Βουλής των Ελλήνων,
επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας
στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας,
Βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη δεξίωση του πρέσβεως της Ελλάδος στο Μπουένος Άιρες
κ. Δημητρίου Ζεβελάκη
για την ενθρόνιση του νέου μητροπολίτη Μπουένος Άιρες κ. Ιωσήφ

 

Άγιε Αμερικής,
Σεβασμιώτατοι Αρχιερείς,
Κύριε πρέσβη της Ελλάδος,
Εκλεκτά μέλη του διπλωματικού σώματος,
Εκπρόσωποι της ομογένειας,
Αγαπητοί συμπατριώτες,

Με χαρά κάναμε το μακρύ αυτό ταξίδι εκπροσωπώντας τη Βουλή των Ελλήνων με τους συναδέλφους μου Διονύση Χατζηδάκη και Δημήτρη Βαγιωνά για να μοιραστούμε μαζί σας τις χαρμόσυνες αυτές στιγμές για την ομογένεια, που πραγματοποιούνται επ’ αφορμή της ενθρόνισης του νέου μητροπολίτη Μπουένος Άιρες κ. Ιωσήφ.

Και η χαρά μας είναι διπλή γιατί βρισκόμαστε στην Αργεντινή μια χώρα με την οποία μας συνδέει φιλία σε βάθος χρόνων και στην οποία δραστηριοποιούνται από ετών και έχοντες έντονη παρουσία Έλληνες ομογενείς. Άλλωστε και ο πρώτος πρόεδρος της Αργεντινός ήταν ελληνικής καταγωγής, ο Βαρθολομαίος Δημητρίου - Bartolomé Mitre, Βορειοηπειρώτης από την πολύπαθη Χειμάρρα. Και βλέπω ότι το παράδειγμά του το ακολουθούν και σήμερα ομογενείς που ασχολούνται με τα κοινά, αναπτύσσουν δράση στο δημόσιο βίο, και έχουμε και υπουργό και βουλευτές ελληνικής καταγωγής.

Βεβαίως, να εκφράσω την χαρά μου για έναν ακόμη λόγο, διότι το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο τα τελευταία χρόνια εμπιστεύεται νέους ιεράρχες, όπως ο μητροπολίτης Μπουένος Άιρες και Λατινικής Αμερικής Ιωσήφ, που εξέλεξε η περί τον πατριάρχη Βαρθολομαίο Ιερά Σύνοδος της Κωνσταντινοπολίτιδος εκκλησίας. Ο νέος και ακμαίος, όχι μόνο ηλικιακά, μητροπολίτης Ιωσήφ, που μετέχει της ελληνικής παιδείας -και οι μετέχοντες, Άγιε Αμερικής, της ελληνικής παιδείας πράγματι είναι Έλληνες και Ρωμιοί- εύχομαι να αποδειχθεί και ελπιδοφόρος για την Λατινική Αμερική. Όπως Ελπιδοφόρος όνομα και πράγμα είναι για τον ελληνισμό της Αμερικής και το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, τον οποίο γνώρισα ως νέος βουλευτής το 2004 όταν διακονούσε ως αρχιγραμματέας στα Πατριαρχεία.

Η Ορθόδοξη εκκλησία εκτός συνόρων επιτελεί εθνική αποστολή. Είναι ο βασικός αρμός διατήρησης της εθνικής συνείδησης μαζί με τα σχολεία μας, που αγωνίζονται να διατηρήσουν την ελληνική γλώσσα. Και, βεβαίως, η πατρίδα τώρα που βγήκε στο “ξέφωτο” θα προσπαθεί να στέλνει περισσότερους εκπαιδευτικούς για να μη χαθεί η γλώσσα. Η ενορία, όμως, είναι το επίκεντρο των ελληνικών κοινοτήτων, η εστία του ελληνισμού.

Αλλά κι αν ακόμη κάποιες φορές χαθεί η γλώσσα, όπως γίνεται με μετανάστες τέταρτης και πέμπτης γενιάς στην Αμερική, η Ορθόδοξη εκκλησία είναι εκείνη που συμβάλλει στη διατήρηση της εθνικής συνείδησης, στη συναίσθηση της ελληνικής καταγωγής. Και σας μιλώ εκ πείρας. Οι παππούδες μου ήρθαν ως πρόσφυγες μαζί με χιλιάδες άλλους Ρωμιούς της Ανατολής, έχοντας χάσει την ελληνική γλώσσα μετά από 8,5 αιώνες οθωμανικής δουλείας από την ήττα το 1071, με προδοσία, του Ρωμανού Δ´ του Διογένη στο Ματζικέρτ. Όμως, χάρις στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Ορθόδοξη εκκλησία διατήρησαν ακμαία την εθνική ελληνική τους συνείδηση. Εδώ, στη διασπορά, κατανοούμε όλοι, λοιπόν, την εθνική, κυριολεκτικά, αποστολή που διαδραματίζει η εκκλησία.

Σεβασμιώτατε,
μαζί με τις ευχές του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που σας εμπιστεύθηκε το κομμάτι το Γένους των Ορθοδόξων που ζουν στη Λατινική Αμερική, δεχθείτε και τις ευχές της Ελληνικής πολιτείας και της Βουλής των Ελλήνων για το καλό της ελληνικής ομογένειας, που αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του ποιμνίου σας.
Να ζείτε, πάντα Άξιος!».

Read more...

Προσλαλιά κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στην τελετή ενθρόνισης του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μπουένος Άιρες και Νοτίου Αμερικής κ.κ. Ιωσήφ.

ΜΑΞΙΜΟΣ ΠΡΟΣΛΑΛΙΑ 1

 

Μπουένος Άιρες, 29 Φεβρουαρίου 2020

Προσλαλιά
του εκπροσώπου της Βουλής των Ελλήνων,
επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας,
Βουλευτή Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας,
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην τελετή ενθρόνισης
του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μπουένος Άιρες και Νοτίου Αμερικής κ.κ. Ιωσήφ.

«Άγιε Αμερικής, εκπρόσωπε του Οικουμενικού Πατριαρχείου,
επιτρέψτε μου για την οικονομία του χρόνου να αποφύγω τις προσφωνήσεις.

Σεβασμιώτατε,

Εκ μέρους του Ελληνικού Κοινοβουλίου και του Προέδρου του Κωνσταντίνου Τασούλα, δεχθείτε τις θερμές ευχές για καρποφόρα διακονία στα αρχιερατικά σας καθήκοντα ως μητροπολίτης Μπουένος Άιρες και Νοτίου Αμερικής.
Ευχή όλων μας είναι να πετύχετε στο δύσκολο έργο που αναλαμβάνετε και η έναρξη της θητείας σας να σηματοδοτήσει την αφετηρία ακμής και λάμψης της Ορθοδοξίας στην νοτιο-αμερικανική ήπειρο.
Καλείσθε τώρα να ποιμάνετε μια ολόκληρη περιοχή με μια δυναμική παρουσία των Ορθοδόξων Χριστιανών που προέρχονται κατά βάση από την Ελλάδα και τον αραβικό κόσμο.
Καμαρώνουμε για την εδώ παρουσία τον Ελλήνων, παρουσία από πολλές 10ετίες με αξιέπαινη δραστηριότητα σε όλους τους τομείς της κοινωνικής αλλά και δημόσιας ζωής των χωρών της Λατινικής Αμερικής.
Οι Έλληνες μέτοικοι, μικρασιάτες κατά κύριο λόγο κατατρεγμένοι από την πατρίδα τους, βρήκαν αποκούμπι στον πανέμορφο αυτό τόπο και συμβάλλανε κατά τρόπο καθοριστικό στην ελευθερία του αλλά και την ανάπτυξή του. Μορφές αγωνιστών αλλά και ευεργετών κοσμούν πλατείες και δρόμους σε ολόκληρη την χώρα.
Σήμερα η Ελληνική Πολιτεία αισθάνεται υπερήφανη για αυτά τα παιδιά της και προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή τη σχέση τους με την μητέρα πατρίδα, σχέση ωφέλιμη για τους ίδιους αλλά και πολλαπλώς ωφέλιμη για τη χώρα μας.

Σεβασμιώτατε,

Είσαστε γνήσιο τέκνο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, έχετε το μεγάλο προνόμιο να υπηρετείτε την Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, μια Εκκλησία που η ιστορία την έταξε να είναι η μόνη που δεν υπηρετεί εθνικά σύνορα και εθνικές οντότητες.
Ανήκετε σε μια νέα γενιά αρχιερέων που έχει καταγωγή από διάφορα σημεία του κόσμου και βέβαια μετέχετε της ελληνικής παιδείας αλλά και της ιεράς παράδοσης των Πατέρων της Εκκλησίας μας.
Θα διακονήσετε σε μια περιοχή με μεγάλη παράδοση στον Χριστιανισμό αλλά και στα κοινωνικά κινήματα. Μια περιοχή η οποία και αυτή υφίσταται και βιώνει τις πιέσεις της σύγχρονης οικονομίας, της παγκοσμιοποίησης του εμπορίου και των νέων τεχνολογικών επιτευγμάτων. Ο φτωχός και αδικημένος άνθρωπος ήταν πάντα για την Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού η μαρτυρία της διακονίας της.
Γνωρίζουμε όλοι μας πολύ καλά πως 600 χρόνια μετά την πτώση του Βυζαντίου η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Εκκλησία Μητέρα που υπηρέτησε και υπηρετεί κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη σε μια σχέση γνήσια, καθαρή και απαλλαγμένη από πάσης φύσεως σκοπιμότητες ή αλλότρια συμφέροντα.

Σεβασμιώτατε,

Ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, με ό,τι θετικό και αρνητικό αυτή συνεπάγεται. Αφενός οι τεχνολογικές και επιστημονικές κατακτήσεις γίνονται σχεδόν αυτομάτως κτήμα ολόκληρης της ανθρωπότητας και οι αποστάσεις εκμηδενίζονται. Ένα ταξίδι από την Ελλάδα στην Αργεντινή πριν από κάποιες δεκαετίες ήταν σχεδόν κάτι το μυθικό.
Αφετέρου, όμως, βλέπουμε τα αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής ή του χάσματος των κοινωνικών ανισοτήτων. Σ’ αυτόν τον ταραγμένο κόσμο, από τον οποίο λείπει η πνευματική πυξίδα, πιστεύω ότι η Ορθοδοξία μπορεί να επιτελέσει σημαντικό έργο, με γνώμονα την ειρήνη μεταξύ των λαών, αλλά και την ειρήνη εντός του ανθρώπου, που έχει λοξοδρομήσει σε μια υλιστική μονομέρεια.

Σεβασμιώτατε,

Με αυτές τις σκέψεις, όλοι εμείς από την Ελλάδα, σας ευχόμαστε τίμια και ευλογημένη διακονία επ’ ωφελεία κάθε ανθρώπου καλής θελήσεως, εδώ στην μακρινή αλλά τόσο όμορφη Λατινική Αμερική.
Να ζείτε! Πάντα Άξιος!»

Read more...

Παρουσίαση από τον Μάξιμο Χαρακόπουλο του βιβλίου του Θοδωρή Δεύτου «το πέρασμα αντίκρυ»

Μάξιμος Δευτος 3
 
Λάρισα, 21 Φεβρουαρίου 2020
 
Παρουσίαση
από τον Μάξιμο Χαρακόπουλο
του βιβλίου του Θοδωρή Δεύτου «το πέρασμα αντίκρυ»
 

Διαβάζοντας το βιβλίο του Θοδωρή Δεύτου κάθε Έλληνας νοιώθει να τον πλημμυρίζουν αισθήματα αγανάκτησης, θλίψης και ενοχών. Αγανάκτηση για την απίστευτη και ακατανόητη βαρβαρότητα που μπορεί να εκδηλώσουν οι άνθρωποι όταν βρεθούν στις ιδιαίτερες συνθήκες που δημιουργεί ένα ιδεολογικό και κοινωνικό σύστημα. Γιατί μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου, και τα λόγια των πρωταγωνιστών του βορειοηπειρωτών, ξεδιπλώνεται με την πλέον δραματική παραστατικότητα η στρέβλωση των ανθρώπινων ψυχών μέσα στα πλαίσια μιας κοινωνίας-φυλακής, όπως ήταν η Αλβανία του Χότζα.
Εκεί που απαγορευόταν όχι μόνον η ελεύθερη δράση, αλλά και η ελεύθερη σκέψη, μια δυστοπία χειρότερη ακόμη από την κόλαση του 1984 του Όργουελ. Είναι ασύλληπτο το τι μπορεί να μηχανευτεί ο ανθρώπινος νους για να βασανίσει τον συνάνθρωπό του.
Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου βρίθουν οι αφηγήσεις για τις εικονικές εκτελέσεις, τα κάθε είδους βασανιστήρια και μαρτύρια -που μόνον αρρωστημένα μυαλά μπορούν να επινοήσουν- οι στημένες δίκες από αμόρφωτους δικαστές, μαριονέτες του καθεστώτος, που το μόνο που δεν απέδιδαν ήταν δικαιοσύνη.
H διαφθορά είχε φθάσει μέχρι το μεδούλι και παντού κυριαρχούσε το ψεύδος π.χ. έλεγαν στον κόσμο ότι στη Δύση πεινάνε και ότι η Αλβανία ταΐζει τη Γερμανία με πράσα! (σελ. 439). Η διαβολή, η κλεψιά, η ανηθικότητα ήταν καθημερινότητα για ο καθεστώς, καθώς «υπήρχαν δάσκαλοι που ψάρευαν ακόμη και τους μαθητές, για το τι συζητούσαν σπίτι» (σελ. 43). Η ατομικότητα ήταν λέξη απαγορευμένη, και πάνω από όλα κυριαρχούσε ο φόβος της τρομερής SIGURIMI, της ασφάλειας του κόκκινου αιμοσταγούς μονάρχη Χότζα.
Αναρωτιέται ο ήρωας «τι κράτος ήταν αυτό, Θεέ μου; Μα είναι ποτέ δυνατόν ένα καθεστώς να αυτονομιμοποιηθεί ώστε να φέρεται τόσο απάνθρωπα στους πολίτες του; Από πού αντλούσαν οι ηγέτες του αυτό το δικαίωμα; Έναντι ποιου ήταν υπόλογοι ώστε να διαπράττουν αυτό το ανοσιούργημα σε βάρος του λαού τους; Σε ποιόν άραγε θα έδιναν λόγο για όλα αυτά που έκαναν τα τελευταία σαράντα πέντε χρόνια που φυλάκισαν, αφάνισαν, εκτέλεσαν τον οποιονδήποτε εξέφρασε διαφορετική άποψη από αυτήν της κομματικής νομενκλατούρας;» (σελ. 21)
Κι αυτό συνέβη από την πρώτη στιγμή που ανέλαβαν την εξουσία οι δήθεν ιδεολόγοι: «το νέο καθεστώς έδειξε από την πρώτη στιγμή τη σκληρότητά του. Όποιος εξέφραζε δημόσια αντίθετη άποψη ή υπόνοια αντίθετης άποψης τον έστελναν χωρίς δισταγμό στη φυλακή, από εννέα έως δεκαπέντε χρόνια. Δεν τους ένοιαζε τι θα γίνει πίσω η φαμίλια, δεν τους ενδιέφερε πως θα μεγαλώσουν τα παιδιά». (σελ. 42)
Κάποιοι ακόμη επιμένουν, ειδικά στη χώρα μας όπου οι ιδεοληψίες όπως φαίνεται έχουν βρει πολύ εύφορο έδαφος για να φύονται, ότι η ιδέα του κομουνισμού ήταν καλή, η εφαρμογή ήταν λάθος. Κι όμως, πουθενά όπου εφαρμόστηκε ο κομουνισμός δεν έφερε την ευτυχία στους ανθρώπους, πουθενά δεν έφερε την ισότητα, πουθενά δεν έφερε τη δημοκρατία. Μόνον ανισότητα, ανελευθερία και δυστυχία.
Το δεύτερο ισχυρό συναίσθημα, λοιπόν, που σου μεταδίδει η γραφίδα του Δεύτου είναι αυτό της ανείπωτης θλίψης για τα δεινά του ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Αυτού του περήφανου, ηρωικού, εργατικού, προκομένου και αναπόσπαστου από τον υπόλοιπο κορμό τμήματος του ελληνισμού. Οι Ηπειρώτες που κράτησαν την πατρίδα τους βαθιά μέσα τους, όπου κι αν ήταν, όπως ο Οδυσσέας του βιβλίου στην μακρινή Αμερική.
Περιγράφονται στο βιβλίο με αδρές γραμμές ο πλούτος και η ανάπτυξη αυτής της κομβικής περιοχής στα προπολεμικά χρόνια, με έναν ελληνισμό ακμαίο, συνδεδεμένο με τα υπόλοιπα κέντρα του Γένους εμπορικά και πνευματικά, με τα καταστήματα, τα σχολειά και τις εκκλησιές του. Με ανθρώπους υπερήφανους, ντόμπρους και δημιουργικούς, που η ιστορία τους αδίκησε.
Γιατί, όπως αναφέρει και ο συγγραφέας οι ιστορικές περιπέτειες έφεραν την Βόρειο Ήπειρο τρεις φορές να απελευθερώνεται και τρεις φορές να χάνεται γιατί αυτή ήταν η θέληση άλλων. Κάθε φορά να σηκώνονται οι γαλανόλευκες και κάθε φορά να έρχεται η απογοήτευση, όπως έγινε και με το έπος του 1940 όταν, όπως γράφει ο Δεύτος «οι Έλληνες της μειονότητας πανηγύρισαν με τρελό ενθουσιασμό την είσοδο του ελληνικού στρατού στις πόλεις τους. Οι ελληνικές σημαίες, που φυλάγονταν χρόνια και χρόνια στα μπαούλα γι’ αυτή την ιερή, ευλογημένη ώρα, την ώρα της απελευθέρωσής τους, από το ζυγό βγήκαν και κυμάτισαν ξανά περήφανες». (σελ. 112)
Δυστυχώς, την επαύριον του πολέμου, η Ελλάς αν και μια από τις νικήτριες χώρες, λόγω του διεθνούς παζαριού δεν πήρε τη Βόρειο Ήπειρο και την Κύπρο. Και για τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου άρχισε ένας διαρκής Γολγοθάς, μια σταύρωση δεκαετιών.
Το μίσος κατά της εθνικής ελληνικής μειονότητας εκ μέρους του καθεστώτος ήταν απύθμενο. Όλα τα μέλη της ήταν ύποπτοι για κατασκοπία υπέρ της Ελλάδας. Ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα μπήκαν στα σύνορα και τοποθετήθηκαν φύλακες από τον βορρά της Αλβανίας, με ανθρώπους δηλαδή εχθρικούς, όπως λέει και ο συγγραφέας.
Αμέσως, ξεκίνησαν οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια, οι διώξεις, οι παρακολουθήσεις, η πιο στυγνή καταπίεση που μπορεί κάποιος να φανταστεί. Και γρήγορα, το 1955, τους αφαιρέθηκαν και τα περιουσιακά στοιχεία, μέσω της κολεκτιβοποίησης, αφήνοντάς τους στην πιο μεγάλη ανέχεια. Αλλά ο ελληνισμός άντεξε, και άντεξε ηρωικά κρατώντας ψηλά την ταυτότητά του, με ένα ήθος σπάνιο, κόσμημα για όλη την ελληνική ιστορία.
Οι περιγραφές στο βιβλίο του Δεύτου είναι συγκλονιστικές. Όπως για τον υπέροχο Κίτσιο που, μπροστά στα άψυχα κορμιά των δύο νέων Βορειοηπειρωτών που δολοφονήθηκαν καθώς προσπάθησαν να διαφύγουν και τα έσερνε το τρακτέρ, φώναξε «ζήτω η Ελλάς», για να μείνει 20 χρόνια φυλακισμένος. (σελ. 52) ή του Πήλιου από την Χειμάρα, που εκτελέστηκε στη φυλακή-κολαστήριο του Καλιά, ψέλνοντας τον εθνικό ύμνο (σελ. 215).
Για τους Χειμαριώτες, που ακόμη και σήμερα δεν τους περιλαμβάνουν στην εθνική μειονοτική περιοχή, γιατί «ήταν οι πιο τρελοί, οι πιο ξεροκέφαλοι, οι πιο επαναστάτες». Αυτούς που τους σκότωναν στο ξύλο και φώναζαν τα βράδια από τα κελιά τους ζήτω η Ελλάδα! (σελ. 314).
Γι’ αυτούς που εξεγέρθηκαν στο κολαστήριο του Σπατς την άνοιξη του 1973, σε μια πρωτοφανή πράξη για τα αλβανικά κομουνιστικά δεδομένα, που καταπνίγηκε από τις επίλεκτες δυνάμεις του δικτάτορα -και για την οποία ο Δεύτος αφιερώνει πολλές σελίδες.
Για όλους αυτούς που τόλμησαν να περάσουν τα σύνορα, αψηφώντας τον κίνδυνο, άλλοι βρίσκοντας τον θάνατο και άλλοι την ελευθερία. Για όλους τους «θιγμένους» Βορειοηπειρώτες, που χαρακτηρίστηκαν εχθροί του καθεστώτος και υπέστησαν την σκληρή καταπίεση και έμειναν όρθιοι.
Κι όλα αυτά δεν είναι μυθιστόρημα, δεν είναι επινόηση, είναι αλήθεια, είναι ιστορία, έστω και αγνοημένη. Όπως του δάσκαλου Μηνά Πάρα (σελ. 262) -ο οποίος επίσης αναφέρεται στο βιβλίο- που συνελήφθη σε ηλικία 31 ετών, που έμεινε έκτοτε στις φυλακές, στις εξορίες, στα καταναγκαστικά έργα και στα μπουντρούμια των βασανιστηρίων επί 46 χρόνια, από το 1945 μέχρι το 1991, σε ηλικία 78 ετών. Αυτόν που η Ελλάδα μετά δεν τον θεώρησε συνταξιοδοτήσιμο εκπαιδευτικό, μολονότι τον μισθοδοτούσε προπολεμικά επί δεκαετία ως ελληνοδιδάσκαλο και πέθανε στις ΗΠΑ, με ανεκπλήρωτο το όνειρό του να αφήσει την τελευταία του πνοή στην πατρίδα.
Και εδώ έρχεται το τρίτο συναίσθημα, της δικής μας της ενοχής, δηλαδή του ελληνικού κράτους, της ελληνικής κοινωνίας. Έστω κι αν δεν έχουμε όλοι την ίδια ευθύνη. Η ενοχή υπάρχει γιατί δεν κάναμε τίποτε όλα αυτά χρόνια για να βοηθήσουμε τους αδελφούς μας που υπέφεραν. Κι αυτό το παράπονο επαναλαμβάνεται πάλι και πάλι από όλους τους πρωταγωνιστές του βιβλίου. Ένα παράπονο για την Ελλάδα που πέθαναν γι’ αυτήν αλλά αυτή τους ξέχασε, αδιαφόρησε. «Η Ελλάδα μας εγκατέλειψε μόνους και απροστάτευτους» λένε και ξαναλένε (σελ. 53). Γιατί άραγε;
Όπως γράφει ο συγγραφέας «Για όλες τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις το θέμα της Βορείου Ηπείρου ήταν νεκρό, ανύπαρκτο, λες και εκεί δεν ζούσαν αδέρφια μας και μάλιστα κάτω από απάνθρωπες συνθήκες». (σελ. 172) Πώς να διαφωνήσεις με την κραυγή διαμαρτυρίας «Ντροπή και αηδία» γιατί «ένα κομμάτι του ελληνισμού, που άντεξε όσο κανένα τη σκλαβιά των Οθωμανών για πεντακόσια χρόνια, διαφυλάσσοντας την πίστη, την γλώσσα και τις παραδόσεις του σε τέτοιο βαθμό, που είναι άξιο θαυμασμού, αντί να σπεύσει να το αγκαλιάσει η μητέρα πατρίδα, το άφησε μόνο και αβοήθητο…» (σελ. 63).
Εδώ όμως άλλες ήταν οι ιδεολογικές προτεραιότητες, άλλοι οι προσανατολισμοί της κοινωνίας, της πολιτικής. Σε αυτά τα πέτρινα χρόνια, όπως γράφεται στο βιβλίο, «αν μιλούσες για Βόρειο Ήπειρο, σε χαρακτήριζαν ακροδεξιό. Ό,τι ήταν αντίθετο στην αριστερή ιδεολογία καιγόταν χωρίς πολλή συζήτηση». (σελ. 181).
Έτσι, λοιπόν, λίγες ήταν οι φωνές αφύπνισης, που κρατούσαν αναμμένο το κερί της ελπίδας, όπως του μακαριστού Σεβαστιανού Μητροπολίτη Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, που μόνος του ξεκίνησε τον αγώνα για την Βόρειο Ήπειρο, ενημερώνοντας τη διεθνή κοινότητα, τελώντας αγρυπνία στην Ιερά Μονή Μολυβδοσκεπάστου κάθε 15αυγουστο και την Ανάσταση στο ακριτικό χωρικό Μαυρόπουλο απέναντι από την Δρόπολη Αργυροκάστρου.
Και ήταν πράγματι ανάταση ψυχής για τους σκλαβωμένους αδελφούς μας οι ήχοι από το Χριστός Ανέστη που άκουγαν κρυφά μέσα από τις γρίλιες των παραθύρων τους. Γιατί κι αυτό ακόμη το ιερό δικαίωμα του θρησκεύειν είχε καταργηθεί δια νόμου από το 1967, τότε που οι ναοί έγιναν αποθήκες και δήθεν πολιτιστικά κέντρα, τότε που ξύρισαν, βασάνισαν και σκότωσαν τους ιερείς και οι Βορειοηπειρώτες έκρυψαν τις εικόνες και προσεύχονταν στην Παναγία. Αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά την αδιάσπαστη σχέση Γένους και Ορθοδοξίας, που κάποιοι νεόκοποι ιστορικοί αμφισβητούν.
Το μένος του χοτζικού καθεστώτος ήταν τέτοιο που πέταξε και τους σταυρούς από τα νεκροταφεία. Αλλά όπως λέει ο συγγραφέας «ο πολιτισμός ενός τόπου φαίνεται από το πώς τιμάς τους νεκρούς σου». (σελ. 369) Όμως, η φωνή του Σεβαστιανού ήταν κυριολεκτικά εν τη ερήμω μιας Ελλάδας που ακόμη φαντασιωνόταν σοσιαλιστικούς παραδείσους. Μέχρι που οι ψευδαισθήσεις έγιναν σμπαράλια, μαζί με το τείχος του Βερολίνου. Και τις στιγμές εκείνες τις ξαναβλέπουμε σήμερα 30 χρόνια μετά, αλλά έχουμε ξεχάσει το τι συνέβη στο δικό μας τείχος, εκεί στην Κακαβιά, όταν πέσανε τα ηλεκτροφόρα σύρματα, όταν το καθεστώς κατέρρευσε και τα κύματα των σκλάβων εισέρευσαν στην ελληνική επικράτεια.
Εξαιρετικές οι περιγραφές του Δεύτου, συγκινούν κάθε ευαίσθητη ψυχή, από την επανένωση οικογενειών, συγχωριανών και φίλων. «Σε μια γωνιά λίγο πιο πέρα με παρέα είχε βγάλει ένα κλαρίνο στη μέση και χόρευαν ευτυχισμένοι, λυτρωμένοι ίσως, γιατί αντάμωσαν μετά από δεκάδες χρόνια δικούς τους ανθρώπους». (σελ. 86). Μάλλον, κανείς σκηνοθέτης και κανένα υπουργείο πολιτισμού δεν θα θελήσει να γυριστούν αυτές οι σκηνές σε ταινία. Γιατί δυστυχώς οι ιδεοληψίες της μεταπολίτευσης είναι ακόμη παρούσες, και δίνουν τη δική τους ερμηνεία στην πραγματικότητα.
Και εδώ είναι το ελληνικό κράτος, που δυστυχώς και μετά την πτώση του κομουνιστικού καθεστώτος της Αλβανίας δεν στάθηκε όσο έπρεπε κοντά στους αδελφούς μας της Βορείου Ηπείρου. Γιατί εκεί συνεχίστηκε και συνεχίζεται η καταπίεση, συνεχίζονται οι διώξεις, οι διακρίσεις από ένα πολιτικό σύστημα που υποτίθεται ότι έχει επιλέξει να συμβαδίσει με την προοδευμένη Ευρώπη, αλλά αυτό μόνο στα λόγια.
Γιατί στην πράξη βλέπουμε τι κάνει στη Χειμάρα, που αρπάζονται οι περιουσίες, τι κάνει στα μειονοτικά χωριά, πώς παραβιάζονται κατοχυρωμένα δικαιώματα. Το βλέπουμε κυρίως με τις δολοφονίες ομογενών στις μέρες μας. Ακόμη περιμένουμε να τιμωρηθούν οι ένοχοι. Το πνεύμα του Χότζα συνεχίζει να στοιχειώνει τους κυβερνώντες στα Τίρανα.
Πριν τελειώσω θα ήθελα να κάνω ειδική μνεία στην υπέροχη γυναίκα της Βορείου Ηπείρου. Αυτόν τον πραγματικό ήρωα της ζωής. Που στις πλάτες της άντεξε όλες τις κακουχίες, τα βάσανα, την καταπίεση, την καταστροφή. Και απέδειξε το ηθικό μεγαλείο της, την σύνεση στα όρια της σοφίας, την ακατάλυτη υπομονή, την πίστη στον θεσμό της οικογένειας που ήταν ο στυλοβάτης της. Βράχος αδιάσπαστος για το απάνθρωπο καθεστώς, μάνα και πατέρας μαζί όταν ο άντρας του σπιτικού βρισκόταν στις φυλακές ή έφευγε από τη ζωή. Αλλά πολλές φορές και η ίδια να υφίσταται την ‘περιποίηση’ του στυγνού ολοκληρωτισμού.
Αυτή τη γυναίκα-υπόδειγμα την αναδεικνύει ο συγγραφέας με την μορφή πολλών ηρωίδων του, όπως η Όλγα, η παντοτινή αγαπημένη του Οδυσσέα, η Γόνη, η Μαργαρίτα. Η διατήρηση της ταυτότητας του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού, σε αυτές τις συνθήκες,  στηρίχθηκε στο ήθος αυτών των γυναικών.
Καταλήγοντας, θέλω να ευχαριστήσω τον συγγραφέα για την τιμή να είμαι εκ των παρουσιαστών και να τον συγχαρώ γιατί οι σελίδες του βιβλίου του γίνονται ένα ‘πέρασμα αντίκρυ’ για όλους τους Έλληνες ώστε να μάθουν τη δραματική ιστορία του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού.
Αντί επιλόγου επιτρέψτε μου να παραθέσω τα λόγια του βιβλίου: «δυνατότεροι, αυθεντικότεροι, ανιδιοτελείς πατριώτες, είναι αυτοί που δίνουν ακόμη και τη ζωή τους για την ιδέα που λέγεται ‘πατρίδα’ παρόλο που βρίσκονται έξω από τα σύνορά της, έστω κι αν τους έχει αγνοήσει επιδεικτικά η μητέρα πατρίδα». (σελ. 457)
Καλοτάξιδο!
Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια της βουλής για το επίδομα γέννησης 2.000 ευρώ

ΜΑΞΙΜΟΣ ΟΜΙΛΩΝ 2 22.11.2019 1
 
Αθήνα, 28 Ιανουαρίου 2020

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της βουλής για το επίδομα γέννησης 2.000 ευρώ

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
 
Το υπό συζήτηση νομοσχέδιο με το οποίο καθιερώνεται το επίδομα γέννησης, επιτρέψτε μου να το πω, μου προκαλεί μια προσωπική ικανοποίηση. Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης βουλής, ως Διακομματική Επιτροπή για το Δημογραφικό, εργαστήκαμε επί ενάμιση έτος, επισταμένως και εντατικά.
Αναδείξαμε όλες τις πλευρές αυτού του μείζονος εθνικού προβλήματος, καταλήγοντας σε συγκεκριμένες προτάσεις, που δεν τις βάλαμε σε ένα συρτάρι, για να έχουν την τύχη εκείνων της δεκαετίας του 1990. Αντιθέτως, τις επικοινωνήσαμε σε όλους τους θεσμούς, από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας έως τον Αρχιεπίσκοπο. Θελήσαμε με αυτόν τον τρόπο να κτυπήσουμε δυνατά το καμπανάκι του κινδύνου που διατρέχει η χώρα από τη δημογραφική απίσχναση.
Άλλωστε, σήμερα, δεν βρίσκουν πλέον έδαφος οι ιδεοληπτικοί αφορισμοί που βάπτιζαν κινδυνολογία και συντηρητικές εμμονές τις προβλέψεις για τη μετατροπή της πατρίδας μας σε χώρα γερόντων.
Τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δεν αφήνουν περιθώρια για αυταπάτες. Το 2018 οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις κατά 34 χιλιάδες, ενώ η ψαλίδα, από το 2011 που οι θάνατοι πήραν «κεφάλι» ανοίγει κάθε χρόνο με δραματικό ρυθμό.
Επιπλέον για μια δεκαετία η χώρα έζησε μια τρομερή αιμορραγία σε νέους που μετανάστευσαν λόγω της μεγάλης κρίσης, ενώ όσοι έμειναν, είτε λόγω οικονομικής στενότητας, είτε λόγω προτύπων που επικράτησαν επί δεκαετίες, αποφεύγουν να κάνουν οικογένεια και κυρίως να τεκνοποιήσουν. Ο μέσος δείκτης γονιμότητας είναι 1,26, ενώ για να διατηρηθεί σταθερός ένας πληθυσμός χρειάζεται τουλάχιστον 2,1.
Δυστυχώς, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι, μακριά από ψευδαισθήσεις και εφησυχασμούς ότι η Ελλάδα πεθαίνει, γιατί δεν έχει νέους. Το 2050 οι υπολογισμοί κάνουν λόγο για 2 εκατομμύρια μικρότερο πληθυσμό και για έναν στους τρεις άνω των 65 ετών, από έναν στους πέντε που είναι σήμερα.
 
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η χώρα αντιμετωπίζει ταυτόχρονα πολλά και σοβαρά προβλήματα στην οικονομία, στην κοινωνική συνοχή, στο μεταναστευτικό, στις σχέσεις με τους επιθετικούς γείτονές της. Επιτρέψτε μου, όμως, να επιμείνω ότι σημαντικότερο όλων, αυτό που εν τέλει θα κρίνει την πορεία και το μέλλον του ελληνισμού είναι το δημογραφικό πρόβλημα.
Από το κατά πόσο θα μπορέσει η γενιά μας να το επιλύσει ή όχι θα κριθούν κι άλλα σημαντικά ζητήματα, όπως π.χ. το ασφαλιστικό. Θα έλεγα, έστω κι αν ακούγεται υπερβολικό, ότι θα έπρεπε ο στόχος αυτός να αποτελέσει τη νέα Μεγάλη Ιδέα του έθνους.
Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, πιστή στις προεκλογικές της δεσμεύσεις, υλοποιεί τα πρώτα μέτρα του προγράμματος της για την αντιστροφή της αρνητικής ροπής στο δημογραφικό.
Όπως είναι:
• η μείωση του ΦΠΑ για τα βρεφικά είδη στο 13 από 24%,
• η κατάργηση του φόρου πολυτελούς διαβίωσης στα αυτοκίνητα των πολυτέκνων άνω των 2.000 κυβικών,
• η ενίσχυση του αφορολόγητου κατά 1.000 ευρώ για κάθε ανήλικο τέκνο και
• τέλος, το επίδομα γέννησης ύψους 2.000 ευρώ για κάθε παιδί.
Κάποιοι υποτιμούν ανάλογες επιδοματικές πολιτικές. Θεωρούν ότι αυτές δεν αλλάζουν τις γενικότερες τάσεις. Νομίζω ότι έχουν δίκιο μόνον εν μέρει. Θυμίζω ότι ανάλογο επίδομα για το τρίτο παιδί, που είχε θεσπίσει η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, είχε εξαιρετικά αποτελέσματα. Το κίνητρο για οικογένειες που βρίσκονταν σε δίλημμα αν θα έκαναν τρίτο παιδί λειτούργησε θετικά. Θα συμφωνήσω, όμως, ότι δεν πρέπει να μείνουμε σε αυτά. Για την τάξη μεγέθους που βρίσκεται το δημογραφικό χρειάζεται μια κολοσσιαία, συντονισμένη, πολυπαραγοντική προσπάθεια.
Όπως είχαμε διαπιστώσει και στο πόρισμα της Διακομματικής Επιτροπής και είχαμε προτείνει ως Νέα Δημοκρατία, πρέπει να μπούμε στα βαθιά. Με φορολογικές απαλλαγές και κίνητρα, με στήριξη των γονέων και κυρίως των γυναικών, με περαιτέρω μειώσεις του κόστους απόκτησης παιδιών.
Κι εδώ θα ήθελα να επισημάνω ότι οφείλουμε να στηρίξουμε με πιο ουσιαστικό τρόπο τους τρίτεκνους και πολύτεκνους. Με επαναφορά των επιδομάτων πολυτέκνων στα προ των μνημονιακών περικοπών επίπεδα, και άλλα μέτρα ανακουφιστικά για αυτούς τους σύγχρονους ήρωες της καθημερινότητας, που πάνε κυριολεκτικά κόντρα στο ρεύμα.
Τελειώνοντας, θέλω να υπενθυμίσω ότι κάθε προσπάθεια για την αύξηση των γεννήσεων, συμβαδίζει και με την προσπάθεια αναστολής του brain drain. Η παραμονή των νέων στην πατρίδα και η επιστροφή των περισσότερων που έχουν φύγει, είναι εκ των ων ουκ άνευ για την επιτυχία του εγχειρήματος.
Πριν κατέβω από το βήμα θα ήθελα να επισημάνω ότι είναι άδικη η κριτική για τη σύνδεση της κανονικής φοίτησης στο σχολείο με το επίδομα παιδιών και στέγασης, όπως και για τη χορήγηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.
Δεν προσφέρουν υπηρεσίες όσοι χαϊδεύουν αυτιά, ασκώντας τέτοιου είδους κριτική. Στόχος μας θα πρέπει να είναι η ενσωμάτωση των παιδιών των ρομά ή των αλλοδαπών, και αυτή πρωτίστως γίνεται μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος. Το μέτρο αυτό είναι μια έμμεση πίεση στους γονείς που αδιαφορούν για την εκπαίδευση των παιδιών τους και απλά τα γράφουν στο σχολείο μόνο και μόνο για τα επιδόματα.
 
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Θα ήθελα να συγχαρώ την ηγεσία του υπουργείου Εργασίας για την παρούσα νομοθετική πρωτοβουλία, που ελπίζω να τύχει υπερκομματικής στήριξης, και είμαι βέβαιος ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες προς την ίδια κατεύθυνση από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
 
Σας ευχαριστώ».
 
Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/IHZmE3gfKpc
Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στην Ολομέλεια της Βουλής κατά τη συζήτηση το σχεδίου νόμου του υπουργείου Εσωτερικών για την «εκλογή βουλευτών»

ΜΑΞΙΜΟΣ ΟΜΙΛΩΝ 2 22.11.2019 1
Αθήνα, 23 Ιανουαρίου 2020

Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στην Ολομέλεια της Βουλής κατά τη συζήτηση το σχεδίου νόμου του υπουργείου Εσωτερικών για την «εκλογή βουλευτών»

«Κύριε  Ζαχαριάδη,
δεν ξέρω αν ήταν μειοψηφικά ποσοστά το 54% του Κωνσταντίνου Καραμανλή το ’74, το 47% του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη του ’90, το 45% του Κώστα Καραμανλή το 2004 ή το 40% του Κυριάκου Μητσοτάκη το 2019!
 
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
 
Επιτρέψτε μου πριν ξεκινήσω την ομιλία μου να εκφράσω τα συγχαρητήριά μου και από το βήμα της Βουλής στη νέα πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η ευρεία συναίνεση στο πρόσωπό τηςαναμφίβολα είναι ένα βήμα ωριμότηταςγια το πολιτικό μας σύστημα.
Κάτι που άλλωστε αποδείχθηκε και με τη σχεδόν καθολική πλειοψηφία που εγκρίθηκε η ψήφος για τους αποδήμους. Με αυτές τις κινήσεις, που έχουν κι έναν συμβολικό χαρακτήρα, δίδεται το μήνυμα πως η ελληνική κοινωνία μπορεί να αφήσει πίσω της τις διχαστικές λογικές και τους άγονους διαξιφισμούς.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας συνεχίζει σταθερά να υλοποιεί τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, χωρίς να αιφνιδιάζει, με μοναδικό κριτήριο τον εκσυγχρονισμό της χώρας, την ανάπτυξη της οικονομίας και την πολιτική σταθερότητα, σε κλίμα ασφάλειας και εμπιστοσύνης.
Το έχει αποδείξει με το πυκνό νομοθετικό έργο το προηγούμενο διάστημα με μέτρα που απολαμβάνουν, όπως δείχνουν όλες οι μετρήσεις της κοινής γνώμης, την αποδοχή της μεγάλης πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας,
Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και το σημερινό νομοσχέδιο για τον νέο εκλογικό νόμο. Κι έρχεται εσκεμμένα στο πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης, με προφανή σκοπό να υπάρξει στον ορίζοντα ένα καθαρό πολιτικό τοπίο.
Αφήνοντας στο παρελθόν τα συνήθη τερτίπια με τις αιφνιδιαστικές αλλαγές των εκλογικών νόμων λίγο πριν τις εκλογές, και σύμφωνα πάντα με τις υστερόβουλες επιδιώξεις του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της λογικής που ήθελε τον εκλογικό νόμο να χρησιμοποιείται ως άσσος στο μανίκι της κυβέρνησης ήταν ο γνωστός ως νόμος Κουτσόγιωργα, που το 1989 προσπάθησε εναγωνίως να αποτρέψει τον σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Η χώρα εξαναγκάστηκε να σέρνεται επί μήνες σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, και η ΝΔ ως πρώτο κόμμα έπρεπε να φθάνει στο 47% για να σχηματίσειοριακή κυβερνητική πλειοψηφία.
Ποιόν ωφέλησε αυτή η κατάσταση, που εκτροχίασε τη χώρα για ένα κρίσιμο διάστημα, και έκανε μια κυβέρνηση που είχε ψηφίσει ο μισός ελληνικός λαός να πορεύεται με μια ισχνότατη πλειοψηφία του ενός βουλευτή, εκτός ίσως από όσους συνεχίζουν να βλέπουν με τα μικροκομματικά τους ματογυάλια την πραγματικότητα;
Το ίδιο ζήσαμε με την προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που βλέποντας να έρχεται βέβαιη η ήττα αλλά και η αδυναμία κυβερνητικής επανάκαμψης, ψήφισε το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής με τη λογική γαία πυρίμειχθήτω…
Γιατί παρά την φετιχοποίηση εκ μέρους της αριστεράς, διαχρονικά, της απλής αναλογικής, που παρουσιάζεται σχεδόν ως το φάρμακο δια πάσαν νόσον, η πράξη έχει δείξει ότι εδώ βρίσκεται η συνταγή της σίγουρης αποτυχίας.
Παρ’ όλες τις καλές προθέσεις, το πιθανότερο είναι να οδηγηθούμε σε ατέρμονες συναλλαγές μεταξύ των κομματικών σχηματισμών, σε συνεχές δούναι και λαβείν -ιδιαίτερα όταν οι κυβερνητικοί συνασπισμοί δεν εδράζονται σε προγραμματικές συμφωνίες, αλλά σε καιροσκοπισμούς μεταξύ κομμάτων με τεράστιες ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές.
Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης που ζήσαμε πρόσφατα και με την ετερόκλητη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αποβαίνει μοιραία εις βάρος του πολιτικού συστήματος και εν τέλει της ίδιας της χώρας.
Ας αναρωτηθούμε όλοι, λοιπόν, πέρα από τις όποιες θεμιτές κομματικές επιδιώξεις, αν η Ελλάδα, μετά από μια δεκαετία βαθιάς δομικής κρίσης, κατά την οποία και το πολιτικό σύστημα δεινοπάθησε, έχει την πολυτέλεια να ξαναμπεί σε νέες περιπέτειες με άδηλο μέλλον,
Εξάλλου, μια ισχυρή κυβέρνηση αποδεδειγμένα είναι ευεργετική και απαραίτητη για την οικονομία, καθώς απαιτούνται άμεσες αποφάσεις και ταχύτατα ανακλαστικά σε ένα σύνθετο εξωτερικό περιβάλλον και μια δυσχερή εσωτερική κατάσταση.
Την αναγκαιότητα αυτήν την διαπιστώνουμε, άλλωστε, εκ των θετικών συνεπειών που καταγράφονται στους 6 πρώτους μήνες διακυβέρνησης του τόπου από μια ισχυρή κυβέρνηση με ξεκάθαρους στόχους.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη νομοθετεί, λοιπόν, με κριτήριο την ασφάλεια και το αύριο του Έλληνα πολίτη, επιδιώκει να περιορίσει τις πιθανότητες διολίσθησης σε καταστάσεις αστάθειας. Χωρίς αυτό ωστόσο, να σημαίνει ότι μειώνει ή αλλοιώνει τηδημοκρατικότητα της εκλογικής αντιπροσώπευσης.
Για τον λόγο αυτό ένα κόμμα για να πάρει μπόνους βουλευτών, πρέπει να ξεπερνά το 25%, ενώ το μπόνους θα αυξάνεται ανάλογα με το ποσοστό που θα λαμβάνει το πρώτο κόμμα.
Ουσιαστικά για να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση το πρώτο κόμμα, λαμβάνοντας το μπόνους των 50 βουλευτών, πρέπει να αγγίξει το 40%.
Παράλληλα, παραμένει το πλαφόν για την είσοδο ενός κόμματος στην Βουλή, ένα μέτρο που άλλωστε συναντάται σε πάμπολλα εκλογικά συστήματα άλλων χωρών, και μάλιστα με πολύ υψηλότερο πήχη.
Ο νόμος αυτός επιδιώκει να συγκεράσει επιτυχώς τα δύο κρίσιμα ζητήματα που έχει ανάγκη η πολιτική ζωή της χώρας. Κι αυτό είναι η μέγιστη δυνατή αναλογικότητα, και η κυβερνησιμότηταπου αποτρέπει την διολίσθηση σε καταστάσεις πολιτικής αστάθειας ή και χάους.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι διανύουμε μια κρίσιμη περίοδο για την πατρίδα, καθώς πέραν των οικονομικών προβλημάτων, κυριαρχεί μια πρωτοφανής ρευστότητα στο διεθνές περιβάλλον, ενώ αυξάνονται σε ανησυχητικό βαθμό οι προκλήσεις από τους εξ ανατολών γείτονες.
Η ανάγκη για σταθερή και στιβαρή κυβερνησιμότητα είναι ακόμη μεγαλύτερη απ’ ότι στο παρελθόν. Για αυτόν, επιπλέον, τον λόγο πιστεύω ότι η υπερψήφιση του εκλογικού νόμου είναι και απαίτηση των καιρών.
Σας ευχαριστώ».
 
Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/AbTC61VN9Vk 
 
Read more...

Εισήγηση Μάξιμου Χαρακόπουλου, προέδρου της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Παρακολούθησης των Αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στη συνεδρίαση με θέμα τον προγραμματισμό των εργασιών της Επιτροπής

Max proedros
Αθήνα, 17 Δεκεμβρίου 2019
 
Εισήγηση
Μάξιμου Χαρακόπουλου,
προέδρου της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Παρακολούθησης των Αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου,
στη συνεδρίαση με θέμα τον προγραμματισμό των εργασιών της Επιτροπής
 

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
 
καλή σας ημέρα. Ξεκινά τις εργασίες της η Επιτροπή μας, η Επιτροπή Παρακολούθησης των Αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η Επιτροπή μας που συγκροτήθηκε με βάση τις σχετικές αποφάσεις της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, οι οποίες ζητούσαν από τα κράτη μέλη να συγκροτήσουν σχετικές Κοινοβουλευτικές Επιτροπές.
Σκοπός της απόφασης είναι η ενεργός συμμετοχή των εθνικών κοινοβουλίων στη διαδικασία συμμόρφωσης με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που βασίζονται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και εκδικάζονται, κατόπιν ατομικών, κατά βάση, προσφυγών, κατά κρατών που έχουν υπογράψει τη Σύμβαση.
Θεωρώ, ιδιαίτερα, ευτυχή συγκυρία, το γεγονός ότι Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου είναι ένας Έλληνας, ο καθηγητής κ. Λίνος - Αλέξανδρος Σισιλιάνος, η πρόσκληση του οποίου στις εργασίες της Επιτροπής μας, πιστεύω ότι είναι επιβεβλημένη.
Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι,
δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι η Ελλάδα είναι μία ευρωπαϊκή, δημοκρατική χώρα με διασφαλισμένες όλες τις ελευθερίες και την κοινή γνώμη, ιδιαίτερα, ευαισθητοποιημένη σε ζητήματα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ωστόσο, ταυτόχρονα, είναι πολλά και τα προβλήματα που ταλανίζουν αυτόν τον τομέα, τόσο λόγω υποκειμενικών αιτίων, μίας αργοπορίας συμμόρφωσης στα δικαιικά δεδομένα που έχει δημιουργήσει η Σύμβαση και οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, όσο, όμως, και αντικειμενικών δυσκολιών.
Αναφέρομαι, κυρίως, στη ραγδαία αύξηση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, που είναι, δυσθεώρητα, μεγάλη για μία χώρα, όπως η Ελλάδα, με τις συγκεκριμένες οικονομικές δυνατότητες μετά και τη μακρά περίοδο της κρίσης που πέρασε.
Ο οικονομικός παράγων είναι, επίσης, σημαντικός λόγος στην καθυστέρηση της ανασυγκρότησης του σωφρονιστικού συστήματος, που οι εγκαταστάσεις του, πόρρω, απέχουν από τις πραγματικές ανάγκες του, όπως έχουν διαμορφωθεί τις τελευταίες δεκαετίες.
Σε κάθε περίπτωση, όπως προκύπτει από τα δεδομένα που έχουμε στη διάθεσή μας, η χώρα μας βρίσκεται πολύ ψηλά στον κατάλογο των λεγόμενων “προβληματικών” χωρών. Δηλαδή, των κρατών με τις μεγαλύτερες εκκρεμότητες, σε σχέση με την εκτέλεση των αποφάσεων.
Συγκεκριμένα, για το δικαστικό έτος 2017, σε σύνολο 1.068 αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, οι 37 αφορούσαν την Ελλάδα και από αυτές μόνο μία ήταν αθωωτική και οι 30 καταδικαστικές. Η χώρα μας, με αυτές τις επιδόσεις, κατετάγη 5η μεταξύ των 47 κρατών-μελών του Συμβουλίου της Ευρώπης και 2η στην ΕΕ.
Πέρυσι, το 2018, σε σύνολο 1.014 αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, 35 αφορούσαν την Ελλάδα και “έπεσε” στην 6η χειρότερη θέση στα μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, με “πρωταθλήτριες” πάντοτε τη Ρωσία και την Τουρκία και 3η στην ΕΕ μετά τη Ρουμανία και την Ουγγαρία.
Παρ’ όλα αυτά, έχει σημειωθεί κάποια πρόοδος σε ορισμένα ζητήματα, όπως η συμμόρφωση στο άρθρο 6, στους κανόνες της δίκαιης δίκης και, κυρίως, στον εύλογο χρόνο στις αποζημιώσεις στην εκτέλεση των διεθνών δικαστικών αποφάσεων, στη θρησκευτική ελευθερία, στην προστασία της ιδιοκτησίας, στα εκλογικά δικαιώματα, στις διακρίσεις εναντίον των Ρομά και στις διακρίσεις για λόγους φύλου.
Ωστόσο, μένουν, ακόμη, πολλές εκκρεμότητες και επιδιώκοντας να κατηγοριοποιήσουμε τις υποθέσεις που αφορούν στην Ελλάδα, νομίζω ότι μπορούμε να τις χωρίσουμε σε δύο βασικές ομάδες.
Η μία σχετίζεται με ζητήματα συνθηκών κράτησης καταδίκων ή υποδίκων, μεταχείρισης μεταναστών ή αιτούντων άσυλο, τις συνθήκες διαβίωσης των ασυνόδευτων ανηλίκων, της αναγκαστικής εργασίας, της άσκησης βίας από κρατικά όργανα, όπως η Αστυνομία και το Λιμενικό. Αφορούν, κυρίως, παραβιάσεις ατομικών δικαιωμάτων, όπως αυτά αποτυπώνονται στα άρθρα 2 έως 5 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Η δεύτερη, αφορά το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και σχετίζεται, πρωτίστως, με τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και κάποιους που επικαλούνται μία ιδιαίτερη “μακεδονική” ταυτότητα στη Δυτική Μακεδονία.
Να σημειωθεί ότι στις βασικές υποθέσεις που εκδικάστηκαν το 2018 και δημοσίευσε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ήταν αυτή του Μόλα Σάλι κατά της Ελλάδος, που σχετίζεται με τους μουσουλμάνους της Θράκης και την εφαρμογή της Σαρία.
Νομίζω ότι η Επιτροπή μας, μπορεί, πραγματικά, να μην είναι, απλώς, ένα ακόμη πεδίο ανταλλαγής πληροφοριών, αλλά να συμβάλει στο μέτρο των αρμοδιοτήτων της, στην επίλυση κάποιων ζητημάτων. Γι' αυτό και απαιτείται στενή συνεργασία με την Κυβέρνηση και τα αρμόδια Υπουργεία.
Με βάση, λοιπόν, τα ανωτέρω, προτείνω, όπως είχε γίνει και με τις προηγούμενες Κοινοβουλευτικές Συνόδους, να σταλούν επιστολές προς τον Υπουργό Εξωτερικών, τον Υπουργό Δικαιοσύνης και τον Πρόεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με τις οποίες να ζητείται να μάς αποσταλεί πλήρης κατάλογος με τις υποθέσεις που εκκρεμούν ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και ενώπιον της Επιτροπής Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, καθώς και κατάλογος με τις υποθέσεις που έχουν εκδοθεί εις βάρος της Ελλάδος.
Επιπλέον, θα πρέπει να κληθούν και να μας ενημερώσουν σχετικά, αλλά και για να συντονίσουμε τις ενέργειές μας, εκπρόσωποι των Υπουργείων Προστασίας του Πολίτη, Δικαιοσύνης, Εξωτερικών, Εμπορικής Ναυτιλίας και Παιδείας και Θρησκευμάτων, ιδιαίτερα για τα θέματα της μουσουλμανικής μειονότητας.
Επίσης, εκπρόσωποι των Ανωτάτων Δικαστηρίων, της Ελληνικής Αστυνομίας και του Λιμενικού, καθώς και η Εθνική Συντονίστρια του Προγράμματος “Κανένα Παιδί Μόνο του” στο Γραφείο του Πρωθυπουργού. Αρωγό στις εργασίες μας μπορούμε να έχουμε και την Ανεξάρτητη Αρχή του Συνηγόρου του Πολίτη, που, επισταμένως, ασχολείται με τα ζητήματα των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Επίσης, θα πρότεινα, δεδομένων των συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, την παρακολούθηση και τη συζήτηση επί των σχετικών θεμάτων Τουρκίας - Κύπρου και της αντιμετώπισής τους στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, αλλά και στην πορεία των συνεδριάσεων, είμαι βέβαιος, ότι θα υπάρξουν πολλές προτάσεις που θα καταστούν αποτελεσματικές για το έργο που έχουμε αναλάβει.
Ένα σημείο που θα ήθελα να θέσω υπ' όψιν σας, είναι ότι αν και οι εργασίες της Επιτροπής μας είναι δημόσιες, ενδεχομένως, θα ήταν χρήσιμο κάποιες από αυτές να μπορούσαν να μην μαγνητοσκοπηθούν και να μην δημοσιοποιηθούν τα Πρακτικά των συνεδριάσεων.
Καταλήγοντας, θέλω να εκφράσω την αισιοδοξία, ότι η Ελλάδα μπορεί να κάνει σοβαρά βήματα προόδου ως προς τη συμμόρφωσή της προς τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, εμπεδώνοντας τη Σύμβαση στην ελληνική έννομη τάξη, αλλά και γενικά στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Θέλω, όμως, απευθυνόμενος και προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, να ζητήσω να συμβάλλουν και οι ίδιοι στην επίλυση των προβλημάτων που είναι, κατεξοχήν, ευρωπαϊκά, όπως το μεταναστευτικό και να μην μένουν στο επίπεδο μιας, αφ' υψηλού, κριτικής προς τη χώρα μας.
Βεβάιως, δεν περιποιεί τιμή στη χώρα το γεγονός ότι συγκρινόμαστε με χώρες όπως η Τουρκία και η Ουγγαρία, στην κατάταξη των καταδικαστικών Αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου
Με αυτές τις σκέψεις εύχομαι καλή αρχή στις εργασίες μας, καλή αρχή σε όλους. Θα ήθελα να ακούσω σκέψεις, προτάσεις, παρατηρήσεις για τον προγραμματισμό της δράσης μας, ιδιαίτερα από έμπειρα μέλη, όπως είναι η πρώην Υπουργός Εξωτερικών και μέλος της Αντιπροσωπείας μας στο Συμβούλιο της Ευρώπης, η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη, στην οποία δίνω, εν πρώτοις, τον λόγο».
 
Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://youtu.be/egycFGCD0zw 
Read more...

Ομιλία του προέδρου της Διαρκούς Επιτροπής Δημ. Διοίκησης, Δημ. Τάξης και Δικαιοσύνης Μ. Χαρακόπουλου στη συνεδρίαση με θέμα: «ενημέρωση από τον Συνήγορο του Πολίτη για την Ετήσια Έκθεση 2018 του Εθνικού Μηχανισμού Πρόληψης των Βασανιστηρίων»

Μάξιμος Συνήγορος του Πολίτη 1
 
Αθήνα, 17 Δεκεμβρίου 2019
 
Ομιλία
του προέδρου
της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συνεδρίαση με θέμα: «ενημέρωση από τον Συνήγορο του Πολίτη για την Ετήσια Έκθεση για το 2018 του Εθνικού Μηχανισμού Πρόληψης των Βασανιστηρίων και της Κακομεταχείρισης»
 
 
«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
 
Σήμερα, έχουμε την χαρά να φιλοξενούμε τον Συνήγορο του Πολίτη κ. Ανδρέα Ποττάκη που θα μας παρουσιάσει τα συμπεράσματα από την Έκθεση Μηχανισμού Πρόληψης του 2018, τον οποίο εκπροσωπεί από το 2014. Παρίστανται επίσης ο κ. Γιώργος Νικολόπουλος, βοηθός Συνήγορος για τα Δικαιώματα του Άνθρωπο και οι Ειδικοί Επιστήμονες της Ανεξάρτητης Αρχής, η κ. Αιμιλία Πανάγου και ο κ. Στέργιος Πρεβέντης.
Ο Συνήγορος του Πολίτη συνιστά έναν εγνωσμένου κύρους θεσμό, με μακρά και πλούσια δράση στο πεδίο της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην πατρίδα μας, στη διαρκή προσπάθεια της ενίσχυσής τους και της υπέρβασης των πολλών προβλημάτων που τα ταλανίζουν.
Ειδικότερα, σε ότι αφορά στον Εθνικό Μηχανισμό Πρόληψης κατά των Βασανιστηρίων, λόγος γίνεται για την κατάσταση στα σωφρονιστικά καταστήματα, στα κρατητήρια της Αστυνομίας και του Λιμενικού, στα Προαναχωρησιακά Κέντρα, καθώς και στον ψυχιατρικό εγκλεισμό και στα Ιδρύματα Κλειστής Φροντίδας Ατόμων με Αναπηρία.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το όλο σύστημα, παρά τις προόδους που έχουν γίνει, πάσχει από πολλές απόψεις. Κυρίως στον τομέα των υποδομών, που υπολείπονται τόσο σε αριθμητική επάρκεια, όσο και σε ποιοτικά χαρακτηριστικά.
Αλλά και όσον αφορά στο απαιτούμενο προσωπικό, και τα καινοτόμα προγράμματα, τα οποία συμβάλουν θετικά στην προστασία και την ανάπτυξη των προσωπικοτήτων των ανθρώπων που βρίσκονται στα παραπάνω κέντρα. Όλ’ αυτά αναφέρονται με λεπτομερή στοιχεία στην Έκθεση, από τις επιτόπιες ενδελεχείς αυτοψίες που έχουν κάνει οι συνεργάτες του Συνηγόρου του Πολίτη, και είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικά.
Για να μην ρίξουμε, όμως κατευθείαν τον λίθο του αναθέματος στην Πολιτεία ή το κράτος που είναι συχνά απόν, οφείλουμε πιστεύουμε να αναγνωρίσουμε δύο βασικές αιτίες που έχουν συντελέσει τα μάλα στην επιδείνωση της κατάστασης ιδιαίτερα σε δομές όπως οι φυλακές, τα κρατητήρια και τα Προαναχωρησιακά Κέντρα.
Η μία είναι η οικονομική ένδεια του ελληνικού κράτους -η οποία επισημαίνεται βεβαίως και στην Έκθεση- για μια ολόκληρη δεκαετία, σε σημείο που να ανταποκρίνεται με δυσκολία στις αυξανόμενες ανάγκες των δομών αυτών. Κι αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία αλλά μια πικρή και αδήριτη αλήθεια.
Η δεύτερη είναι η ραγδαία αλλαγή των κοινωνικών και πληθυσμιακών όρων των τελευταίων δεκαετιών. Φαινόμενα, όπως η μαζική μετανάστευση -που ειδικά το τελευταίο διάστημα έχει λάβει πρωτοφανείς διαστάσεις- ξεπερνά τις δυνατότητες της χώρας για επιτυχή διαχείριση, και καταλήγει σε μια υποτυπώδη διαχείριση, αν και σίγουρα τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα τα τελευταία χρόνια, εφόσον είχαν τηρηθεί κάποιοι κανόνες.
Σε ότι αφορά τις φυλακές, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο αριθμός των κρατουμένων είναι τεράστιος, και οι συνθήκες κράτησης σε πολλές περιπτώσεις δεν συνάδουν με αυτές της αξιοπρεπούς διαβίωσης. Επιπλέον, τα φαινόμενα συγκρούσεων μεταξύ κρατουμένων ή και βίαιων θανάτων προκαλούν θλίψη και προβληματισμό.
Ωστόσο, η λύση του προβλήματος του υπερπληθυσμού δεν πιστεύω ότι μπορεί να είναι η με συνοπτικές διαδικασίες αποφυλακίσεις. Η χώρα πρέπει να προχωρήσει σε ένα πρόγραμμα κατασκευής νέων σωφρονιστικών ιδρυμάτων, με σύγχρονες διεθνείς προδιαγραφές, οι οποίες θα διασφαλίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα των κρατουμένων.
Αλλά πέραν αυτού βασικός πυρήνας των προσπαθειών μας πρέπει να είναι η προσφορά δυνατοτήτων μόρφωσης και εκπαίδευσης στους κρατούμενους. Και πραγματικά με χαροποιεί το γεγονός ότι διαβάζω θετικές εκτιμήσεις για ανάλογες δραστηριότητες.
Η Έκθεση μνημονεύει «την καλή λειτουργία των Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας, της οποίας τα ευεργετικά αποτελέσματα δεν περιορίζονται στην αξιοποίηση του χρόνου των κρατουμένων αλλά επεκτείνονται και στις προοπτικές αποκατάστασης μετά την αποφυλάκιση. Πολλά σχολεία έχουν πετύχει να προσελκύσουν δωρεές ιδρυμάτων και εποικοδομητική συνεργασία με τοπικούς φορείς».
Παρατίθενται παραδείγματα, όπως στην Κέρκυρα, όπου έχει αναπτυχθεί Ψηφιακή Βιβλιοθήκη σε συνεργασία με το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, στο Κατάστημα Κράτησης Λάρισας –στην ιδιαίτερη πατρίδα μου- όπου μεταξύ άλλων λειτουργεί μουσείο με έργα κρατουμένων, στο Κατάστημα Κράτησης Τρικάλων, με υποδειγματική αίθουσα ηλεκτρονικών υπολογιστών και βραβεύσεις σε διεθνείς μαθητικούς διαγωνισμούς κινηματογραφικών ταινιών, αλλά και στα Καταστήματα Κράτησης Κορίνθου, Πάτρας και στο Ειδικό Αγροτικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Κασσαβέτειας αλλά και αλλού.
Από τις επισκέψεις μου στις φυλακές με την Ειδική Επιτροπή Σωφρονιστικού Συστήματος της Βουλής, διαπίστωσα ότι η πλειοψηφία των κρατουμένων είναι αλλοδαποί. Ως εκ τούτου, αυτό που προέχει είναι να προωθηθούν τα προγράμματα της ελληνικής γλώσσας, ώστε κάπως αυτοί οι άνθρωποι να ενσωματωθούν στο περιβάλλον που βρίσκονται. Αυτό πιστεύω θα επιδράσει θετικά και στον ψυχισμό τους.
Στο Μεταναστευτικό, με δεδομένη την υπάρχουσα μεταναστευτική κρίση, και τις ροές που συνεχίζονται, με ευθύνη της Τουρκίας, στα νέα Προαναχωρησιακά Κέντρα, που έχουν εξαγγελθεί για όσους δεν δικαιούνται άσυλο, θα πρέπει να είναι κατοχυρωμένα τα ατομικά τους δικαιώματα. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο εγκλεισμός εντός των Κέντρων δεν έχει τιμωρητική διάθεση, αλλά είναι το μεταβατικό στάδιο που προηγείται των προβλεπόμενων επιστροφών.
Κλείνοντας θεωρώ ότι το έργο του Συνηγόρου του Πολίτη είναι πολύ χρήσιμο, και πιστεύω ότι η Έκθεσή του συνιστά ένα εργαλείο που μπορεί να προσφέρει στην επίλυση προβλημάτων και βελτίωση στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Με αυτές τις σκέψεις θέλω να καλωσορίσω τον Συνήγορο του Πολίτη και να του δώσω τον λόγο για να μας παρουσιάσει την Έκθεση για το 2018».
Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής για τον προϋπολογισμό του 2020

Μάξιμος vouli 2
Αθήνα, 15 Δεκεμβρίου 2019
 
 
Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής
για τον προϋπολογισμό του 2020

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
 
Ο πρώτος προϋπολογισμός της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη σηματοδοτεί την αλλαγή σελίδας στην οικονομία, που ξεκίνησε ήδη με την άνοδο της Νέας Δημοκρατίας στην κυβέρνηση.
Η κυβερνητική σταθερότητα, που η αυτοδύναμη κυβέρνηση Μητσοτάκη εγγυάται, έχει άμεση αντανάκλαση στην οικονομία, η οποία όπως όλοι γνωρίζουμε είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ψυχολογία. Ήδη, το κλίμα στην οικονομία έχει αλλάξει. Το κόστος δανεισμού της χώρας ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο χαμηλό, σχεδόν μηδενικό.
Οι αγορές δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στις μεταρρυθμίσεις, όχι μόνο στον οικονομικό τομέα με την άρση των εμποδίων σε εμβληματικές επενδύσεις, αλλά και σε εκείνες στους τομείς της ασφάλειας του πολίτη και της παιδείας. Τα αυτονόητα σε όλο τον δυτικό κόσμο, μέρα με την ημέρα επικρατούν και στην Ελλάδα. Παύουν να είναι ζητούμενα.
Μετά από μια δεκαετία κρίσης, που μακάρι να ήταν μόνο οικονομική, γιατί είναι βαθύτερη, κρίση αξιών και προτύπων, ίσως ήρθε η ώρα να ξαναδούμε ποιοι είμαστε και ποια φιλοδοξούμε να είναι η επόμενη μέρα για την πατρίδα μας.
Σε λιγότερο από δυο χρόνια θα γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από τον Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Είναι μια ευκαιρία να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, μακριά από το σαράκι του διχασμού -που λίγο έλλειψε να τινάξει στον αέρα και την Επανάσταση του 1821- και να δούμε κατάματα δυο αλήθειες. Και αφού συμφωνήσουμε να τολμήσουμε να λάβουμε δραστικά μέτρα.
Αλήθεια πρώτη. Η Ελλάδα γερνάει και συρρικνώνεται. Είναι από τις χώρες με τον πιο γηρασμένο πληθυσμό. Τα στοιχεία είναι σοκαριστικά και από καιρό έπρεπε να σημάνουν εθνικό συναγερμό.
Εκτός από τη μείωση των γεννήσεων έχουμε και τη φυγή μισού εκατομμυρίου νέων στην περίοδο της κρίσης, που αν δεν επιστρέψουν τα επόμενα χρόνια το πρόβλημα θα γίνει ακόμη πιο έντονο και φοβούμαι μη αναστρέψιμο.
Είναι θετικό ότι έστω και την ύστατη στιγμή συνειδητοποιούμε πλέον ότι το δημογραφικό είναι ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της χώρας. Στον προϋπολογισμό υπάρχουν μέτρα στήριξης της μητρότητας και της δημιουργίας οικογένειας, όπως είναι το επίδομα των 2.000 ευρώ για κάθε παιδί που θα γεννηθεί από το νέο έτος.
Εύστοχα, επίσης καταργήθηκαν ακατανόητα μέτρα, όπως η επιβολή φόρου πολυτελείας στα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού για τις πολύτεκνες οικογένειες, ενώ θεσπίστηκε η μείωση του ΦΠΑ για τα βρεφικά είδη.
Αναμφίβολα, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Χρειάζονται όμως και άλλα, πιο γενναία, όπως και επιμονή γιατί όλοι συμφωνούν ότι τα μέτρα αυτά απαιτούν χρόνο για να αποδώσουν. Βασική, όμως, προϋπόθεση για να παντρευτεί ένα ζευγάρι, να κάνει οικογένεια, είναι να ξέρει ότι θα έχει δουλειά, καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, όπως είπε κι ο υπουργός Εξωτερικών, σε μια χώρα με σταθερότητα και μέλλον. Και αυτό τον στόχο νομίζω υπηρετεί με συνέπεια η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Αλήθεια δεύτερη. Η χώρα επιβάλλεται να προχωρήσει άμεσα στην ενίσχυση των ενόπλων της δυνάμεων.
Στην γειτονιά που ζούμε είναι αφελές να νομίζει κανείς ότι χωρίς ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, ικανές να εγγυηθούν την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα, μπορούμε να διασφαλίσουμε την ειρήνη.
Και αν υπήρχαν κάποιοι αφελείς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που στο παρελθόν προέτρεπαν να “ρισκάρουμε” τη μείωση των εξοπλιστικών δαπανών, θέλω να πιστεύω ότι μετά το κρεσέντο των τουρκικών προκλήσεων συνειδητοποιούν πλέον ότι είναι ζήτημα εθνική ύπαρξης η ενίσχυση της αποτρεπτικής δυνατότητας της χώρας.
Αναμφίβολα, η Ελλάδα σε όλους τους τόνους και προς κάθε κατεύθυνση επικαλείται το διεθνές δίκαιο που είναι με το μέρος της. Με πρώτο τον ίδιο τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον παριστάμενο αρμόδιο υπουργό Εξωτερικών Νίκο Δένδια έχει ενημερώσει συμμάχους και φίλους, δημιουργώντας ένα δίχτυ ασφαλείας.
Οφείλουμε, όμως, ταυτόχρονα να δούμε άμεσα ένα ολοκληρωμένο εξοπλιστικό πρόγραμμα σε βάθος χρόνου. Μπορεί μετά από δέκα χρόνια κρίσης όλοι να ζητούν βούτυρο. Φοβούμαι, όμως, ότι χωρίς κανόνια δεν θα υπάρχει και βούτυρο.
Ξέρω ότι στο μυαλό κάποιων έρχονται οι μίζες του παρελθόντος. Άλλωστε, δυο πρώην υπουργοί του κ. Σημίτη, δυο πρώην υπουργοί Άμυνας βρίσκονται στη φυλακή. Συμφωνώ, όμως, με τη δήλωση του νυν υπουργού Άμυνας Νίκου Παναγιωτόπουλου ότι “καλύτερα να μην κοιμάται γιατί μπορεί να κατηγορηθεί για μίζα, παρά γιατί άφησε απροστάτευτη τη χώρα”.
Όσο η Ευρώπη δεν διαθέτει στρατιωτικό βραχίονα και είναι αναγκασμένη να στηρίζεται στο ΝΑΤΟ και στις αμφιθυμίες του Προέδρου των ΗΠΑ, δεν μπορούμε να βασιζόμαστε παρά μόνο στις δικές μας δυνάμεις. Θα ήθελα, λοιπόν, κύριοι υπουργοί, στον επόμενο προϋπολογισμό να δω αύξηση των αμυντικών δαπανών.
Και κάτι ακόμη. Δεν μπορεί να είναι θέμα ταμπού η αύξηση της στρατιωτικής θητείας λόγω του πολιτικού κόστους. Όπως, επίσης, πιστεύω ότι πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά τη στράτευση στα 18, αμέσως μετά το Λύκειο, όπως συμβαίνει στην Κύπρο και το Ισραήλ.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Επειδή εθνικό είναι το αληθές, θα κλείσω με μια αναφορά σε ένα έργο, που ενώ είναι πρωτίστως περιβαλλοντικό, έχει κατασυκοφαντηθεί και διαπομπευτεί ως φαραωνικό, ενώ κάποιοι έχουν αυτοεγκλωβιστεί σε ξεπερασμένες απόψεις.
Μιλώ για τον Αχελώο και τα δυο υδροηλεκτρικά φράγματα που θα παράγουν “πράσινη”, φιλική προ το περιβάλλον ενέργεια.
Στο υπό διαβούλευση Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα δεν υπάρχει καμία αναφορά στο φράγμα της Συκιάς, ένα έργο που είναι ημιτελές και για το οποίο δαπανήθηκαν εκατομμύρια ευρώ. Θέλω να πιστεύω ότι μετά τις επισημάνσεις και τις παρατηρήσεις μας θα συμπεριληφθεί.
Άλλωστε, αν κάτι έχει δικαίως κατακτήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη -και της αναγνωρίζεται από τους πολίτες- είναι η συνέπεια προεκλογικών λόγων και μετεκλογικών πράξεων.
Η συνεπής τήρηση των υπεσχημένων έχει πρωτίστως παιδευτικό χαρακτήρα και θα συμβάλλει στην αποκατάσταση της σχέσης εμπιστοσύνης πολιτικής και πολιτών, που τόσο τραυματίστηκε τα προηγούμενα χρόνια.
Υπό αυτή την έννοια και ο προϋπολογισμός που συζητούμε είναι ένα μεγάλο βήμα συνέπειας στις προεκλογικές υποσχέσεις που επιβράβευσαν οι πολίτες, και γι’ αυτό σας καλώ να τον υπερψηφίσετε.
Σας ευχαριστώ».
 
Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση:https://youtu.be/0mB6vrQ1Ii4 
 
Read more...

Ομιλία Μάξιμου Χαρακόπουλου στη συζήτηση στην Ολομέλεια της βουλής του νομοσχεδίου του Υπουργείου Εσωτερικών «Διευκόλυνση άσκησης εκλογικού δικαιώματος εκλογέων που βρίσκονται εκτός ελληνικής επικράτειας και τροποποίηση εκλογικής διαδικασίας»

ΜΑΞΙΜΟΣ ΒΟΥΛΗ ΒΗΜΑ
 
Αθήνα, 11 Δεκεμβρίου 2019
 
Ομιλία
Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συζήτηση στην Ολομέλεια της βουλής
του νομοσχεδίου του Υπουργείου Εσωτερικών
«Διευκόλυνση άσκησης εκλογικού δικαιώματος εκλογέων που βρίσκονται εκτός ελληνικής επικράτειας και τροποποίηση εκλογικής διαδικασίας»
 
«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
 
συζητούμε σήμερα ένα νομοσχέδιο που έχει αργήσει πολύ καιρό και τώρα που έρχεται προς ψήφιση είναι, δυστυχώς, μισό ή και λιγότερο μισό από ό,τι έπρεπε να είναι, γιατί το δικαίωμα ψήφου στους Έλληνες του εξωτερικού θα έπρεπε να είναι αυτονόητη πράξη της ελληνικής Πολιτείας εδώ και χρόνια.
Εν τούτοις, στη χώρα της παραδοξότητας ούτε αυτό κατέστη δυνατό να πραγματοποιηθεί και έπρεπε να περάσει η κρίση των δέκα τελευταίων ετών, η μαζική φυγή εκατοντάδων χιλιάδων νέων στο εξωτερικό προς αναζήτηση εργασίας και τέλος η νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις πρόσφατες εκλογές, για να φτάσουμε σε μία σοβαρή νομοθετική πρόταση.
Όμως, ακόμη και τώρα, αν δεν καταβαλλόταν τεράστια προσπάθεια από τον Υπουργό Εσωτερικών που προχώρησε σε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις, δεν θα βρίσκονταν οι τουλάχιστον διακόσιοι Βουλευτές, οι απαραίτητοι για την υπερψήφιση του νομοσχεδίου. Αυτό καταδεικνύει τις σοβαρές παθογένειες του πολιτικού μας συστήματος, την έλλειψη τόλμης και εσωστρέφειας που το διακρίνει.
Και όμως, τα επιχειρήματα για τη διευθέτηση του προβλήματος είναι πασιφανή και είμαι βέβαιος ότι τα αντιλαμβάνεται και τα ενστερνίζεται ο μέσος Έλληνας πολίτης, που το πιο πιθανό είναι, άλλωστε, να έχει συγγενείς ή και φίλους στο εξωτερικό.
Καταρχάς διατηρείται ο δεσμός των αποδήμων με τη μητέρα πατρίδα, ένας δεσμός βαθύς και ισχυρός, που ως νόστος δεν αλλοιώνεται από τη μακρόχρονη παραμονή τους στην αλλοδαπή, μια σχέση που η ίδια η πατρίδα θα έπρεπε να έχει την υποχρέωση να τη διατηρήσει και να την ενισχύσει στο διάβα του χρόνου.
Η άμεση συμμετοχή στα εκλογικά δρώμενα είναι μία έμπρακτη αναγνώριση στους απόδημους Έλληνες ότι ενδιαφέρονται και αγωνιούν για τη γενέτειρά τους. Είναι μία πράξη ενεργότερης σύνδεσης με την πατρίδα και αυτό έχει ιδιαίτερη αξία για τις εκατοντάδες χιλιάδες των νέων μας που μετανάστευσαν τα προηγούμενα χρόνια και εγκαταστάθηκαν πρωτίστως στη Δυτική Ευρώπη. Αυτούς τους ανθρώπους δεν πρέπει να τους χάσουμε. Στόχος μας πρωτίστως πρέπει να είναι η επιστροφή τους στην Ελλάδα, αλλά για όσο μένουν μακριά πρέπει να έχουν λόγο και συμμετοχή στα πράγματα του τόπου.
Δεύτερον, αναγνωρίζεται η προσφορά του απόδημου ελληνισμού στην προώθηση των εθνικών μας ζητημάτων, σταθερή και διαρκής εδώ και δεκαετίες. Για την Κύπρο, τη Μακεδονία, για τους Ολυμπιακούς Αγώνες οι Έλληνες του εξωτερικού βρίσκονταν πάντοτε στην πρώτη γραμμή κοινωνώντας τα ελληνικά δίκαια στις χώρες διαμονής τους.
Δεν χρειάζεται νομίζω να επιχειρηματολογήσω ιδιαίτερα για το τι έχει προσφέρει η ελληνική Ομογένεια στις ΗΠΑ, εκεί όπου οι πολιτικές αποφάσεις ως γνωστόν επηρεάζονται καθοριστικά από τα οργανωμένα λόμπι, ή τι έχουν κάνει οι Έλληνες της Αυστραλίας ή της Δυτικής Ευρώπης. Τους ζητούμε, λοιπόν, να συμμετάσχουν στους αγώνες του τόπου, αλλά τους αρνούμαστε το δικαίωμα της ψήφου, επειδή κάποιοι φοβούνται ότι θα αλλοιώσουν το εκλογικό αποτέλεσμα.
Τρίτον, με την απόδοση δικαιώματος ψήφου στους Έλληνες του εξωτερικού ενισχύεται η εθνική ενότητα και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο, προϋπόθεση απαραίτητη για την αντιμετώπιση των σοβαρών προκλήσεων που δέχεται η χώρα αυτή την περίοδο από τον αναθεωρητισμό της γείτονος.
Σε όλα αυτά, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έρχεται να απαντήσει εν μέρει το νομοσχέδιο που συζητούμε, παρόλο που δικαίως οι εκπρόσωποι των ομογενειακών μας οργανώσεων διαμαρτύρονται, όπως τους ακούσαμε στην Επιτροπή, γιατί μένει εκτός νυμφώνος, χωρίς τη δυνατότητα να ψηφίζει στον τόπο διαμονής της, η μεγάλη πλειοψηφία των συμπατριωτών μας. Σίγουρα δεν ήταν αυτός ο στόχος της δικής μας παράταξης. Ωστόσο, ήταν μια λύση ανάγκης μπροστά στον κίνδυνο να χαθεί η δυνατότητα να ψηφίζουν έστω και όσοι σήμερα συμπεριλαμβάνονται στις διατάξεις του νομοσχεδίου.
Εν πάση περιπτώσει, η ψήφιση του νομοσχεδίου συνιστά ένα ιστορικό γεγονός και λόγω της ευρείας πλειοψηφίας που προβλέπεται να λάβει και ως τέτοιο το χαιρετίζουμε.
Ολοκληρώνω, κύριε Πρόεδρε, λέγοντας ότι ελπίζω ότι θα υπάρξει σύντομα η ευκαιρία ο νόμος αυτός να τροποποιηθεί, δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους τους συμπατριώτες μας στο εξωτερικό να λαμβάνουν μέρος στις εκλογές, ακόμη και με επιστολική ψήφο.
Μακάρι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το βήμα αυτό να έχει συνέχεια και στο μέλλον όλοι οι Έλληνες εκτός συνόρων, οι ομογενείς, που στα ξένα είναι Έλληνες, να μην αντιμετωπίζονται ως ξένοι στην Ελλάδα!
 
Σας ευχαριστώ».
 
Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία του κ. Χαρακόπουλου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://youtu.be/cWVX0h0ioTg 
Read more...

Εισήγηση του προέδρου της Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου στη συνεδρίαση για τον θεσμό του Εθελοντή Πυροσβέστη στην Ελλάδα

Μάξιμος president

Αθήνα, 2 Δεκεμβρίου 2019

Εισήγηση
του προέδρου της Επιτροπής
Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής
κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου
στη συνεδρίαση για τον θεσμό του Εθελοντή Πυροσβέστη στην Ελλάδα

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Τα τελευταία χρόνια ο πλανήτης μας βιώνει μια ραγδαία κλιματική αλλαγή και έντονη αύξηση των παρεπόμενων από αυτήν φυσικών καταστροφών μεγάλου μεγέθους.
Από τις πυρκαγιές της Σιβηρίας έως αυτές του Αμαζονίου, και από τις καταστροφές της Καλιφόρνιας έως την πρόσφατη τραγωδία στο Μάτι της Αττικής, αλλά και το λιώσιμο των πάγων στους πόλους ή επαναλαμβανόμενες φονικές πλημμύρες, παρατηρούμε ότι τα πράγματα οδηγούνται μοιραία σε ένα επικίνδυνο για την ζωή και τον άνθρωπο σημείο.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια από τις αιτίες αυτών των φαινομένων είναι, είτε έμμεσα, είτε και άμεσα, ο ίδιος ο ανθρώπινος παράγων.
Η απληστία, για παράδειγμα, στην εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου, που δεν ορρωδεί μπροστά στην ανάγκη διατήρησης της οικολογικής ισορροπίας, του σεβασμού στις ίδιες τις εκφράσεις της ζωής, παίζει καθοριστικό ρόλο στην ερημοποίηση του πλανήτη.
Αλλά και η απουσία κανόνων ορθής δόμησης και η επέκταση της πολεοδομικής αυθαιρεσίας επίσης επιδρά, όπως το είδαμε και συνεχίζουμε να το βλέπουμε στις εγχώριες φυσικές καταστροφές.
Διέξοδος μπορεί να δοθεί μόνο από την αλλαγή στάσης του ανθρώπου στην ίδια την καθημερινότητά του, με ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης, που θα σέβεται το περιβάλλον και τη φύση.
Και ήδη βλέπουμε ότι παγκοσμίως διογκώνεται ένα τέτοιο κίνημα, που τους στόχους του ενστερνίζονται και τοπικές κυβερνήσεις, ανάμεσά τους και η κυβέρνηση της Ελλάδας, όπως δήλωσε και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ταυτόχρονα, όμως, οφείλουμε να ενισχύσουμε τους μηχανισμούς αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών, οι οποίες, δυστυχώς, έχουν προσφάτως πολλαπλασιαστεί.
Εκτός από την προαναφερθείσα πυρκαγιά στο Μάτι, όλοι θυμόμαστε την πλημμύρα στην Μάνδρα, αλλά ακόμη και πριν μερικές ημέρες, λόγω της έντονης βροχόπτωσης, είχαμε θύματα.
Ως χώρα, βέβαια, πρέπει πούμε ότι είμαστε σε υψηλό επίπεδο στελεχιακού δυναμικού στο Πυροσβεστικό Σώμα, και σε όλα τα τμήματα αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών, όπως απέδειξαν και οι αποστολές της ΕΜΑΚ στην γειτονική μας Αλβανία, που επλήγη από τον Εγκέλαδο.
Και θέλω και από αυτό το βήμα να συγχαρώ την ΕΜΑΚ για τον επαγγελματισμό της, που αναγνωρίζεται και εκτός συνόρων.
Ωστόσο, ακριβώς επειδή οι καταστροφές όταν εκδηλώνονται απαιτούν τεράστιες δυνάμεις, που πρέπει να δράσουν σε στενά χρονικά περιθώρια, και σε συνθήκες αντίξοες αλλά πάντοτε με άρτιο συντονισμό, και επειδή δεν επαρκεί, μοιραία, το προσωπικό του κράτους, υπεισέρχεται ο ρόλος του εθελοντισμού.
Είναι μια μορφή άμεσης συνεισφοράς του πολίτη σε κοινές δράσεις υπέρ του δημοσίου συμφέροντος και του κοινού καλού, σε μόνιμη βάση και σε οργανωμένη μορφή.
Η συμβολή των απλών ανθρώπων, των εθελοντών, δια της απλής ή και της εξειδικευμένης δράσης στην αντιμετώπιση των συνεπειών των καταστροφών έχει αποδειχθεί από επιβοηθητική μέχρι απαραίτητη και θα έλεγα ότι πλέον καθίσταται καταλυτική και αναγκαία.
Όχι τυχαία, λοιπόν, η Ελληνική Πολιτεία καθιέρωσε ήδη από το 1991 τον θεσμό του Εθελοντή Πυροσβέστη με τον νόμο 1951/1991 «Καθιέρωση του θεσμού του εθελοντή πυροσβέστη και άλλες διατάξεις» και το Προεδρικό Διάταγμα 32/1992 «Κανονισμός οργάνωσης και λειτουργίας Εθελοντικών Πυροσβεστικών Σταθμών και Κλιμακίων».
Φιλοδοξία του νόμου, όπως τον εισηγήθηκε ο τότε βουλευτής Βασίλης Μιχαλολιάκος κατά τη συζήτηση επί της αρχής στην Βουλή, στις 15 Μαΐου 1991, ήταν να μετατρέψει «τον εθελοντή πολίτη σε έμπειρο και αποτελεσματικό πυροσβέστη».
Στο πλαίσιο του νέου αυτού θεσμού ιδρύθηκαν οι πρώτοι Εθελοντικοί Πυροσβεστικοί Σταθμοί και τα Πυροσβεστικά Κλιμάκια. Ακολούθως βελτιώθηκε και συμπληρώθηκε με τον νόμο 2713/99 και αναβαθμίστηκε με τον 4029/2011.
Ωστόσο, ο θεσμός του εθελοντή πυροσβέστη έχει ακόμη πολλά κενά και προβλήματα, που αποτελούν τροχοπέδη στην ανάπτυξή του, με πιο χαρακτηριστικό την έλλειψη υλικοτεχνικού εξοπλισμού και τη μη χορήγηση ακόμη και ατομικού προστατευτικού εξοπλισμού.
Σήμερα, οι εθελοντές πυροσβέστες, που εκπροσωπούνται από την Πανελληνία Ένωση Εθελοντών Πυροσβεστικού Σώματος, προσφέρουν τις υπηρεσίες τους κυρίως σε επαγγελματικούς πυροσβεστικούς σταθμούς και κλιμάκια αλλά και σε εθελοντικούς πυροσβεστικούς σταθμούς και κλιμάκια.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Χωρίς αμφιβολία οι εθελοντές πυροσβέστες είναι άνθρωποι της προσφοράς και της συμμετοχής, σηματοδοτούν το πρότυπο του ενεργού και ευαισθητοποιημένου πολίτη της νέας εποχής, αυτού που δεν περιμένει από το κράτος να κάνει γι’ αυτόν ότι χρειάζεται, αλλά ο ίδιος κάνει ό,τι μπορεί για τους συνανθρώπους του. Αυτό το πρότυπο θα θέλαμε να αναδείξουμε και με τη σημερινή συνεδρίαση της Επιτροπής μας.
Επειδή, όμως, για να γίνει κανείς εθελοντής πυροσβέστης δεν αρκεί μόνο η θέληση και η διάθεση, αλλά απαιτείται σοβαρή εκπαίδευση και εξοπλισμός, είναι νομίζω απαραίτητο η πολιτεία αλλά και οι κοινωνικοί και ιδιωτικοί φορείς να στηρίξουν ουσιαστικά και έμπρακτα αυτό το έργο με περισσότερη αποφασιστικότητα.

Μάξιμος Εθελοντές Πυροσβέστες

Read more...