Είχα την τιμή να είμαι εκ των παρουσιαστών του τελευταίου βιβλίου του Αναστάση Πεπονή, "Για το ζήτημα του Αιγαίου" που βοηθά να δει κανείς πιο ξεκάθαρα τη στρατηγική αξία του Αρχιπελάγους με την έμπειρη ματιά ενός ένθερμου πατριώτη. Θυμούμαι την αντίδρασή του, δείγμα του ήθους του πολιτικού ανδρός, όταν όπως ήταν φυσικό αναφέρθηκα στο «νόμο Πεπονή». Αντί να κορδωθεί έσκυψε το κεφάλι. Αυτός ήταν ο Αναστάσης Πεπονής που αποχαιρέτησε η Ελλάδα για το τελευταίο του ταξίδι.

Στη μακρά πολιτική του διαδρομή δίδαξε αξιοπρέπεια και ήθος. Η παρουσία του στο δημόσιο βίο χαρακτηρίστηκε από σεμνότητα και εντιμότητα. Η συνεπής στάση του για αξιοκρατία και διαφάνεια στη λειτουργία του κράτους τον πίστωσε με θετικό πολιτικό στίγμα. Η αναγνώριση αυτή, από το σύνολο του πολιτικού κόσμου, συνιστά το σημαντικότερο τίτλο τιμής για όποιον έχει αφιερώσει τη ζωή του στα κοινά.

Ανάμεσα στις παρεμβάσεις του, η πλέον καθοριστική, είναι η δημιουργία του Ανώτατου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ). Σε μια εποχή, που οι ρουσφετολογικές προσλήψεις στο δημόσιο είχαν αναχθεί σε ακρογωνιαίο λίθο της λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος, διαφθείροντας συνειδήσεις και διαιωνίζοντας τον πελατειακό του χαρακτήρα, ο Πεπονής τόλμησε να θέσει κανόνες. Και γι’ αυτό πολεμήθηκε. Πρώτα και κύρια μέσα στο ίδιο του το κόμμα. Και τούτο διότι από το 1981 -και αυτό πλέον το συνομολογούν και στελέχη του ΠΑΣΟΚ- ο διορισμός στο κράτος υπήρξε ο μοχλός διατήρησης της εξουσίας από το κόμμα. Με κάθε τίμημα, με υπέρογκο δανεισμό, με απίστευτα χρέη, το κράτος διογκωνόταν. Αυτές οι πρακτικές μας οδήγησαν στα σημερινά χάλια.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς, τώρα, που με οδυνηρό τρόπο αποκτούμε αυτογνωσία για τα λάθη του παρελθόντος, οι προσλήψεις να πραγματοποιούνται με ακόμη πιο διαφανείς όρους. Η κυβέρνηση, όμως, λησμονεί την κληρονομιά Πεπονή. Ευελπιστώντας να βολέψει τα «δικά της παιδιά», έστω και για λίγους μήνες και με κοινοτικά κονδύλια, προωθεί προσλήψεις μέσω αμαρτωλών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Δεν κρατούν ούτε καν το φύλλο συκής του δημόσιου φορέα. Η διαδικασία «μπάζει» εξ αρχής. Το γεγονός και μόνο ότι θα είναι μια ΜΚΟ που θα συνεργαστεί με τον όποιο δημόσιο φορέα, για να παράσχει ανέργους για «κοινωφελή εργασία», καθιστά το πρόγραμμα a priori αδιαφανές. Τα υπόλοιπα περί κοινωνικής εργασίας είναι φληναφήματα. Άλλωστε, οι αποκαλύψεις για ΜΚΟ σε βουλευτικά και πολιτικά γραφεία διαλύουν και τις τελευταίες αμφιβολίες.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης

14-08-2011_

Τα δομικά στοιχεία στα οποία στηρίχθηκε η ιστορική μας πορεία των τελευταίων 37 ετών, η λεγόμενη Μεταπολίτευση, έχουν υποστεί βαθιά διάβρωση. Το οικονομικό μοντέλο που επιλέχθηκε, κυρίως μετά το 1981, κατέρρευσε παταγωδώς. Το κράτος αδυνατεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του απέναντι στους πολίτες. Οι θεσμοί αντιμετωπίζονται από μεγάλο τμήμα της κοινωνίας με δυσπιστία ή ακόμη και με απαξίωση. Η κοινωνική συνοχή απειλείται από μια λανθασμένη και άδικη οικονομική πολιτική.

Το εκρηκτικό αυτό μείγμα απαιτεί πολιτική λύση. Η νέα μεταπολίτευση είναι αίτημα επιβίωσης του ελληνικού κράτους. Οι εκδηλώσεις αγανάκτησης εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας τους περασμένους μήνες αποδεικνύουν ότι αυτό το αίτημα είναι ήδη ώριμο στην κοινωνία.

Απομένει στις πολιτικές δυνάμεις να αποδείξουν ότι είναι και αυτές ώριμες να αντιληφθούν τις ανάγκες των καιρών. Διότι αν δεν το πράξουν, οι εξελίξεις θα τις ξεπεράσουν. Και το πιθανότερο είναι αυτό να συμβεί με τρόπο που δεν θα είναι ο καλύτερος για τον τόπο.

Η ΝΔ, αντιλαμβανόμενη την ιστορική αναγκαιότητα για μεγάλες και βαθιές τομές στη λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος έθεσε σε δημόσια διαβούλευση και συζήτηση τις προτάσεις της για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, για τη νέα αρχιτεκτονική της ελληνικής πολιτείας, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Αντώνης Σαμαράς.

Επιδίωξη των προτάσεων είναι με ριζοσπαστικές τομές να ισχυροποιηθεί η Δημοκρατία μας και να επανέλθει η χαμένη εμπιστοσύνη του πολίτη προς τους θεσμούς.

Σε αυτή τη λογική κινούνται οι προτάσεις, μεταξύ άλλων, για την κατάργηση του νόμου για την ποινική ευθύνη των υπουργών, την αναθεώρηση της διάταξης για την ασυλία των βουλευτών, ώστε να περιορισθεί αποκλειστικά στα όρια της άσκησης των κοινοβουλευτικών τους καθηκόντων και βεβαίως εγγυήσεις απόλυτης διαφάνειας στα οικονομικά των κομμάτων και τον έλεγχο του «πόθεν έσχες» των πολιτικών προσώπων.

Σε αυτή τη δέσμη των αλλαγών προστίθενται ασφαλώς οι προτάσεις για σταθερό εκλογικό σύστημα, τον αριθμό των βουλευτών και τον αριθμό των βουλευτών επικρατείας. Βασικός πυρήνας όλων των αλλαγών που θα προκύψουν από τη δημόσια συζήτηση και θα αποφασισθούν πρέπει να είναι η υπέρβαση του αναχρονιστικού πελατειακού συστήματος, που για δεκαετίες καταπόνησε το δημόσιο βίο.

Θα πρέπει, όμως, αυτή τη φορά επιτέλους το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων να σταθεί απέναντι στη συνταγματική αναθεώρηση με αίσθημα υψηλής ευθύνης. Είμαστε υποχρεωμένοι να μην επιτρέψουμε η διαδικασία αυτή να εκφυλιστεί σε παιχνίδι εντυπώσεων, και τελικά να αποδειχθεί στη διάρκεια του χρόνου μια παρωδία, όπως συνέβη με την προηγούμενη αναθεώρηση που περιορίστηκε μόνο στην άρση του επαγγελματικού ασυμβίβαστου των βουλευτών και με ευθύνη του ΠΑΣΟΚ δεν αναθεωρήθηκε ούτε καν το άρθρο 16, για την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων.

Αντιθέτως, οφείλουμε στη συνταγματική αναθεώρηση να δούμε όχι μόνον την δυνατότητα αλλαγών στο πολιτικό μας σύστημα αλλά και την ευκαιρία παροχής εργαλείων για την οικοδόμηση ενός υγιούς οικονομικού περιβάλλοντος.

Και οι προτάσεις της ΝΔ που στοχεύουν σε αυτό ακριβώς το σκοπό περιλαμβάνουν τη σύνδεση της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας με την οικονομική ανάπτυξη και την εξασφάλιση ανάλογης ωφέλειας για το κοινωνικό σύνολο, την υποχρέωση σύνταξης μελέτης σκοπιμότητας για τα μεγάλα δημόσια έργα και τις προμήθειες του Δημοσίου.

Τα παραπάνω θα συνιστούσαν ένα πραγματικό πλαίσιο συναίνεσης, μακριά από κινήσεις εντυπωσιασμού στις οποίες αρέσκεται η κυβέρνηση.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης.

02-08-2011_

Συμπληρώνοντας ήδη μια εικοσαετία από τότε που το τελευταίο κύμα παλιννοστούντων Ποντίων έπαιρνε το δρόμο της επιστροφής και εγκατάστασης στην Ελλάδα, ο απολογισμός μας οδηγεί σε απογοητευτικά συμπεράσματα. Αυτό το ζωντανό και δημιουργικό κομμάτι του ελληνισμού δεν κατέστη δυνατό με ευθύνη της πολιτείας να ενταχθεί στην κοινωνία με τρόπο που θα επέτρεπε και στο ίδιο να προκόψει και να προσδώσει τη ζωτικότητά του. Αντιθέτως, ακόμη και σήμερα, χιλιάδες συμπατριώτες μας διαβιούν στη χώρα κάτω από τον κοινωνικό στιγματισμό που τους προσδίδει ο απαξιωτικός προσδιορισμός του Ρωσοπόντιου.

Η οδύσσεια του ποντιακού ελληνισμού είναι λίγο-πολύ γνωστή. Διώξεις, εκτελέσεις, τάγματα εργασίας –τα περιβόητα αμελε ταμπουρού- πορείες θανάτου. Μια γενοκτονία με 353.000 θύματα.

Ξεριζωμένοι οι επιζώντες Πόντιοι από τις πατρογονικές τους εστίες -την Τραπεζούντα, τη Σαμψούντα, την Αργυρούπολη- αναζήτησαν καταφύγιο άλλοι στην Ελλάδα και άλλοι στη ορθόδοξη Ρωσία.

Γι’ αυτούς τους τελευταίους, πριν προλάβουν να στεγνώσουν τα δάκρυα για τις χαμένες πατρίδες, ήλθαν νέες δοκιμασίες με τις σταλινικές διώξεις. Νέος ξεριζωμός. Αυτή τη φορά ακόμη μακρύτερα, στις στέπες της Κεντρικής Ασίας και στη Σιβηρία.

Αυτός, όμως, ο φιλόπονος και καρτερικός λαός, άντεξε. Κράτησε ακλόνητη την ελληνική του συνείδησή, ζωντανά τα ήθη και τα έθιμά του.

Και μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, όταν επετράπη η ελευθερία της μετακίνησης, χιλιάδες συμπατριωτών μας Ποντίων παλιννόστησαν στην Ελλάδα. Στην πλειονότητά τους φτωχοί άνθρωποι, αλλά με σημαντικές ικανότητες, γνώσεις και προσόντα. Έφθασαν με την λαχτάρα να ζήσουν και να δημιουργήσουν στη πατρίδα, την οποία η πολύχρονη εξορία είχε εξιδανικεύσει στη φαντασία τους.

Ποια ήταν όμως, η στάση της Ελληνικής Πολιτείας απέναντι σε αυτούς τους τραντέλληνες (τους τριάντα φορές Έλληνες);

Δυστυχώς, η ενσωμάτωσή τους στην ελληνική κοινωνία δεν ήταν ανέφελη. Καταφέραμε να νοιώθουν οι παλιννοστούντες Πόντιοι ξένοι. «Στα ξένα ήμουν Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος», όπως τραγούδησε ο Στέλιος Καζαντζίδης.

Το κράτος φάνηκε αδύναμο να οργανώσει την εγκατάσταση των παλιννοστούντων σε ευαίσθητες περιοχές της χώρας, ώστε να τις τονώσουν με νέο αίμα. Η Ρωμανία, μια νέα πόλη, που θα κατοικείτο από παλιννοστούντες και θα αναζωογονούσε τη Θράκη, έμεινε στα χαρτιά. Λειτουργήσαμε απλά με όρους διαχείρισης με έλλειμμα οράματος και χωρίς εθνική στρατηγική.

Σήμερα, οι συνθήκες είναι πιο δύσκολες. Η δημοσιονομική στενότητα δεν μας επιτρέπει να προωθήσουμε προγράμματα ενίσχυσης ευπαθών κατηγοριών. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι  ως πολιτεία δεν μπορούμε να πράξουμε τίποτε, να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά, αφήνοντας την κατάσταση στον αυτόματο πιλότο. Μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων. Ας παραδειγματιστούμε από τους πρόσφυγες του ’22, οι οποίοι μέσα σε λίγα χρόνια και σε αντίξοες συνθήκες έγιναν η κινητήριος δύναμη προόδου και προκοπής.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης

15-04-2011_

Η επιτυχία ή όχι της ασκούμενης πολιτικής κρίνεται κυρίως από την καθημερινότητα. Πίσω δηλαδή από τα φώτα της δημοσιότητας και τις στομφώδεις δηλώσεις των υπουργών. Στην πραγματικότητα οι πολίτες γνωρίζουν από πρώτο χέρι αν τα πράγματα πάνε καλά ή όχι. Έχουν καταλάβει πια ότι η πολιτική του Μνημονίου όχι μόνο δεν βγάζει την οικονομία από την κρίση αλλά βούλιαξε στα «βαλτόνερα» της ύφεσης.

Δεν χρειάζεται να ανακοινωθούν τα στοιχεία για την τραγική υστέρηση των εσόδων, ή  για το τεράστιο άλμα της ανεργίας που ξεπέρασε επισήμως και το 15%. Αρκεί το γεγονός ότι εκτός από τα χιλιάδες «λουκέτα» των κλειστών καταστημάτων μαθαίνουμε τώρα και για «λουκέτα» στα νοσοκομεία λόγω έλλειψης υλικών.

Οι ειδήσεις από την Περιφέρεια χτυπούνε καμπανάκι. Φαρμακευτικοί Σύλλογοι διακόπτουν τη χορήγηση φαρμάκων επί πιστώσει σε ασφαλισμένους ταμείων γιατί αυτά δεν πληρώνουν τις οφειλές τους στα φαρμακεία. Την ίδια ώρα, Ιατρικοί Σύλλογοι αναστέλλουν την παροχή υπηρεσιών στους ασφαλισμένους του ΟΠΑΔ που εδώ και ένα χρόνο φαίνεται πως έχει… προσχωρήσει στο κίνημα «Δεν πληρώνω». Μετά τα λουκέτα στο Αρεταίειο και το Αιγινήτειο, στην αναβολή προγραμματισμένων χειρουργικών επεμβάσεων προχωρούν πλέον και νοσοκομεία στην επαρχία, καθώς ολοένα και πληθαίνουν οι ελλείψεις υλικών. Και ο κατάλογος μακραίνει μαζί με τις ανησυχίες για το αύριο των κοινωνικών δομών και του κοινωνικού κράτους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το νέο δυσμενές περιβάλλον έχει αντίκτυπο πρωτίστως στη ζωή των ασθενέστερων οικονομικά κοινωνικών στρωμάτων. Οι ελλείψεις στην υγεία, στην κοινωνική πρόνοια, στην εκπαίδευση κάνουν τον βίο αβίωτο για εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας.

Είναι πια φανερό ότι η πολιτική του Μνημονίου, που η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου ακολούθησε με προσήλωση -ιδιαίτερα στο σκέλος των περικοπών μισθών και συντάξεων και επιβολής φόρων και όχι σε αυτό των μεταρρυθμίσεων- , δεν είναι μόνον αδιέξοδη είναι και άδικη.

Μόνη ελπίδα απομένει μια διαφορετική οικονομική πολιτική, ρεαλιστική και συνάμα δίκαιη. Και αυτό δεν είναι ένα ευχολόγιο, είναι στόχος εφικτός. Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς ούτε δύναται ούτε προτίθεται να τον πετύχει η παρούσα κυβέρνηση.

Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτή Λαρίσης.