30-09-2011_
Η παραλυσία και η σύγχυση αυτής της κυβέρνησης είναι πρωτοφανής. Η ιλαροτραγωδία με τις αποδείξεις και την εργασιακή εφεδρεία απέδειξε ότι τα μέτρα γράφονται κυριολεκτικά στο γόνατο. Καμία σοβαρή προεργασία δεν προηγείται. Κανένας συντονισμός, από τον πρωθυπουργό, δεν υφίσταται. Όποια πρόταση πέφτει στο τραπέζι από κάποιον σύμβουλο εάν μοιάζει να δίνει κάποια, οποιαδήποτε λύση, υιοθετείται στα γρήγορα και ανακοινώνεται. Για να αποδειχθεί στη συνέχεια ότι σκοντάφτει είτε στο Σύνταγμα είτε σε άλλους υπουργούς που στυλώνουν τα πόδια στην εφαρμογή της.
Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Το κυριότερο η σύγχυση και η ανασφάλεια στην κοινωνία. Η κυβερνητική μετρολαγνεία και η εμφανής έλλειψη προσανατολισμού επιτείνουν την ανησυχία των πολιτών. Το ερώτημα που πάμε τελικά, βρίσκεται στα χείλη όλων. Αυτό απονεκρώνει κάθε παραγωγική δραστηριότητα. Η δημόσια διοίκηση φαίνεται ότι υπολειτουργεί. Οι υπάλληλοι αναρωτούνται μήπως βρεθούν και αυτοί στη λίστα της εφεδρείας.
Αλλά και προς το εξωτερικό η αξιοπιστία της χώρας βρίσκεται στο ναδίρ. Κανείς πλέον δεν πιστεύει την κυβέρνηση. Στην αρχή διαβεβαιώνει και στη συνέχεια απλώς δεν κάνει τίποτε. Και βέβαια το αποτέλεσμα είναι ότι βρισκόμαστε κάθε φορά σε χειρότερο σημείο από τη προηγούμενη.
Γίνεται φανερή η αδήριτη ανάγκη της αποκατάστασης του αισθήματος ασφάλειας και αξιοπιστίας τόσο προς το εσωτερικό όσο και προς το εξωτερικό. Χωρίς αυτά τα δύο συστατικά δεν υπάρχει ελπίδα να ανακάμψει η χώρα. Η Νέα Δημοκρατία θα κληθεί αργά ή γρήγορα να αναλάβει τις τύχες της χώρας. Κι αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι ο πρώτος στόχος που πρέπει να πετύχει. Να πιστέψει η κοινωνία ότι υπάρχει σοβαρότητα και υπευθυνότητα, σχέδιο για την επόμενη μέρα, φως στην άκρη του τούνελ. Για να εργασθεί προς την κατεύθυνση της επανεκκίνησης της οικονομίας. Και να πειστούν οι εταίροι μας στην Ευρώπη ότι η πολιτική μας, που υπερασπιστήκαμε με σθένος όλο αυτό το διάστημα, πέρα από σωστή, εφαρμόζεται και με αποτελεσματικό τρόπο.
Για την Νέα Δημοκρατία ο αγώνας δρόμου για την κατάκτηση της αξιοπιστίας έχει ξεκινήσει από καιρό. Από τους πρώτους μήνες που βρέθηκε στην αντιπολίτευση. Και έτσι θα συνεχίσουμε. Προτείνοντας λύσεις συγκεκριμένες, στοχευμένες και αποτελεσματικές. Χωρίς να χαϊδεύουμε αυτιά, χωρίς να υποσχόμαστε στους πάντες τα πάντα, ακολουθώντας την πασοκική πεπατημένη.
Τα περιθώρια ασφαλώς είναι στενά και οι δεσμεύσεις που ανέλαβε η χώρα εξαιτίας αυτής της κυβέρνησης σε πολλές περιπτώσεις ασφυκτικές. Παρά τις αντιξοότητες, όμως, και εφόσον η κοινωνία εμπιστευθεί την πρότασή μας, οι δυνατότητες για την αναστροφή του κλίματος παρακμής ό,τι κι αν λένε οι ισοπεδωτικές φωνές είναι ρεαλιστικές.

Η παραλυσία και η σύγχυση αυτής της κυβέρνησης είναι πρωτοφανής. Η ιλαροτραγωδία με τις αποδείξεις και την εργασιακή εφεδρεία απέδειξε ότι τα μέτρα γράφονται κυριολεκτικά στο γόνατο. Καμία σοβαρή προεργασία δεν προηγείται. Κανένας συντονισμός, από τον πρωθυπουργό, δεν υφίσταται. Όποια πρόταση πέφτει στο τραπέζι από κάποιον σύμβουλο εάν μοιάζει να δίνει κάποια, οποιαδήποτε λύση, υιοθετείται στα γρήγορα και ανακοινώνεται. Για να αποδειχθεί στη συνέχεια ότι σκοντάφτει είτε στο Σύνταγμα είτε σε άλλους υπουργούς που στυλώνουν τα πόδια στην εφαρμογή της.
Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Το κυριότερο η σύγχυση και η ανασφάλεια στην κοινωνία. Η κυβερνητική μετρολαγνεία και η εμφανής έλλειψη προσανατολισμού επιτείνουν την ανησυχία των πολιτών. Το ερώτημα που πάμε τελικά, βρίσκεται στα χείλη όλων. Αυτό απονεκρώνει κάθε παραγωγική δραστηριότητα. Η δημόσια διοίκηση φαίνεται ότι υπολειτουργεί. Οι υπάλληλοι αναρωτούνται μήπως βρεθούν και αυτοί στη λίστα της εφεδρείας.
Αλλά και προς το εξωτερικό η αξιοπιστία της χώρας βρίσκεται στο ναδίρ. Κανείς πλέον δεν πιστεύει την κυβέρνηση. Στην αρχή διαβεβαιώνει και στη συνέχεια απλώς δεν κάνει τίποτε. Και βέβαια το αποτέλεσμα είναι ότι βρισκόμαστε κάθε φορά σε χειρότερο σημείο από τη προηγούμενη.
Γίνεται φανερή η αδήριτη ανάγκη της αποκατάστασης του αισθήματος ασφάλειας και αξιοπιστίας τόσο προς το εσωτερικό όσο και προς το εξωτερικό. Χωρίς αυτά τα δύο συστατικά δεν υπάρχει ελπίδα να ανακάμψει η χώρα. Η Νέα Δημοκρατία θα κληθεί αργά ή γρήγορα να αναλάβει τις τύχες της χώρας. Κι αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι ο πρώτος στόχος που πρέπει να πετύχει. Να πιστέψει η κοινωνία ότι υπάρχει σοβαρότητα και υπευθυνότητα, σχέδιο για την επόμενη μέρα, φως στην άκρη του τούνελ. Για να εργασθεί προς την κατεύθυνση της επανεκκίνησης της οικονομίας. Και να πειστούν οι εταίροι μας στην Ευρώπη ότι η πολιτική μας, που υπερασπιστήκαμε με σθένος όλο αυτό το διάστημα, πέρα από σωστή, εφαρμόζεται και με αποτελεσματικό τρόπο.
Για την Νέα Δημοκρατία ο αγώνας δρόμου για την κατάκτηση της αξιοπιστίας έχει ξεκινήσει από καιρό. Από τους πρώτους μήνες που βρέθηκε στην αντιπολίτευση. Και έτσι θα συνεχίσουμε. Προτείνοντας λύσεις συγκεκριμένες, στοχευμένες και αποτελεσματικές. Χωρίς να χαϊδεύουμε αυτιά, χωρίς να υποσχόμαστε στους πάντες τα πάντα, ακολουθώντας την πασοκική πεπατημένη.
Τα περιθώρια ασφαλώς είναι στενά και οι δεσμεύσεις που ανέλαβε η χώρα εξαιτίας αυτής της κυβέρνησης σε πολλές περιπτώσεις ασφυκτικές. Παρά τις αντιξοότητες, όμως, και εφόσον η κοινωνία εμπιστευθεί την πρότασή μας, οι δυνατότητες για την αναστροφή του κλίματος παρακμής ό,τι κι αν λένε οι ισοπεδωτικές φωνές είναι ρεαλιστικές.