01-02-2012_

Η βουλή τίμησε την εβδομάδα που πέρασε τα εκατοντάχρονα από τη γέννηση των τραγικά δολοφονημένων βουλευτών της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη και Γιώργη Τσαρουχά στην ταραγμένη δεκαετία του ‘60, υπενθυμίζοντας ότι η δημοκρατία που σήμερα απολαμβάνουμε ήταν κάποτε ελλιπής.
Δυστυχώς, η χώρα μας, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αντί να δρέψει τους καρπούς μιας μεγαλειώδους αντίστασης απέναντι στις δυνάμεις του άξονα, και στην τριπλή κατοχή, βυθίστηκε σε έναν αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο με διακύβευμα την παραμονή της στον τότε ελεύθερο κόσμο, που σφράγισε αρνητικά τις δεκαετίες που ακολούθησαν. Σε αυτή την εξέλιξη συνετέλεσε και το γεγονός ότι η Ελλάδα, λόγω της σημαντικής γεωπολιτικής της θέσης, έγινε θέατρο ενός σκληρού ανταγωνισμού επιρροής των ξένων δυνάμεων.
Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν το δημοκρατικό πολίτευμα να νοσεί για χρόνια. Οι προσπάθειες εκδημοκρατισμού συχνά έμεναν μετέωρες. Εξακολουθούσαν να δρουν δυνάμεις που δεν επιθυμούσαν την εμπέδωση ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών, σε μια πορεία ένταξης της Ελλάδας στην ανεπτυγμένη Ευρώπη, όπου ανήκει γεωγραφικά και πολιτισμικά.
Μια πορεία, η οποία είχε ήδη χαραχθεί, παρά το ιδιαίτερα αντίξοο εσωτερικό και διεθνές περιβάλλον από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη το 1963 οδήγησε τελικά στην αποχώρησή του Μακεδόνα πολιτικού από την ελληνική πολιτική σκηνή –μετά την περίφημη ρήση του «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;»- και κατέστη η απαρχή μιας περιόδου ανωμαλίας που κατέληξε στην στρατιωτική δικτατορία των συνταγματαρχών.
Πολλά μπορεί κανείς να καταλογίσει στη μεταπολίτευση. Δεν μπορεί, όμως, παρά να αναγνωρίσει την επιτυχία της στην εμπέδωση της δημοκρατίας. Και σε αυτή συνέβαλαν οι πολιτικοί ηγέτες τούτης της περιόδου, με πρώτο τον Καραμανλή, που ήδη από το 1974 χάραξε μια νέα πορεία εθνικής συμφιλίωσης και ομοψυχίας, με μέτρα όπως η αναγνώριση του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Σήμερα, δυστυχώς, παρατηρούμε φαινόμενα αρρυθμίας της, με τόσες θυσίες αποκτημένης, δημοκρατίας μας. Η πρωτοφανής και διαρκής οικονομική κρίση έχει επιτρέψει την εκδήλωση ενός κύματος αμφισβήτησης θεσμών και αξιών. Η καταβύθιση μεγάλου μέρους της μεσαίας τάξης στην κατηγορία των νεόπτωχων, η περιθωριοποίηση χιλιάδων συμπολιτών μας, αλλά και τα φαινόμενα διαφθοράς, διαπλοκής και εκδήλωσης ανεξέλεγκτης βίας, τα οποία το κράτος εμφανίζεται αδύναμο να καταστείλει, επιδεινώνουν την προβληματική σχέση πολίτη-πολιτείας.
Ας μην εθελοτυφλούμε! Οι νέες γενιές, που δεν έχουν την εμπειρία του ανώμαλου πολιτικού βίου του παρελθόντος, θεωρώντας δεδομένες τις δημοκρατικές κατακτήσεις, πολύ εύκολα, εφόσον ο πολιτικός κόσμος δεν ανταποκριθεί στην αποστολή διάσωσης της χώρας, μπορεί να διολισθήσουν σε ακραίες επιλογές.
Αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τη μνήμη πολιτικών ανδρών που η ζωή τους χάθηκε λόγω της ανεπάρκειας των δημοκρατικών θεσμών, χρειάζεται να δούμε κατάματα τις απαιτήσεις των καιρών. Και η πρώτιστη απαίτηση είναι η εκ νέου νοηματοδότηση της δημοκρατίας μας. Η απελευθέρωσή της από τα δεσμά του λαϊκισμού. Ο εμπλουτισμός και η ενίσχυσή της. Γι’ αυτό, οι πολιτικές ηγεσίες, απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις που εγείρονται, πρέπει να απαντήσουν με αποφασιστικότητα. Να πάψουν να υπολογίζουν το λεγόμενο πολιτικό κόστος στη λήψη των αναγκαίων αποφάσεων, που τόσο στοίχησε στον τόπο τα τελευταία χρόνια. Να επιβάλλουν συνθήκες ασφάλειας και σιγουριάς, και να αποκαθάρουν το πολιτικό σύστημα από τις σκιές της διαπλοκής και της εξυπηρέτησης άνομων συμφερόντων. Να στοχεύσουν στην ανάκαμψη, πείθοντας ότι οι θυσίες δεν πάνε στο βρόντο.
Παρά τα πολλά αρνητικά δεδομένα είμαι αισιόδοξος ότι μπορούμε να καταφέρουμε να υπερνικήσουμε τις αντιξοότητες, διότι σήμερα, έχοντας ξεπεράσει τους καταστροφικούς διχασμούς του παρελθόντος, είμαστε πλέον ενωμένοι. Αρκεί βεβαίως να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας και να εργαστούμε με συνέπεια και προσήλωση στο στόχο!