08-02-2011_

Τέτοιες μέρες, κάθε χρόνο, η ελληνική κοινωνία θυμάται ότι ο αγροτικός κόσμος αντιμετωπίζει χρόνια διαρθρωτικά προβλήματα. Και τούτο γιατί οι ακραίες κινητοποιήσεις των αγροτών, τα αποκαλούμενα μπλόκα στις εθνικές οδούς, εκ των πραγμάτων τυγχάνουν της προσοχής των ΜΜΕ και αναγκάζουν το «αθηνοκεντρικό κράτος» -όπως δικαιολογημένα, πολλές φορές, αποκαλούν την κυβέρνηση-  να ασχοληθεί με τα οξυμμένα προβλήματά τους. Κάποιοι θα πουν ότι οι κινητοποιήσεις των αγροτών έχουν πάρει πλέον εθιμικό χαρακτήρα. Κάποιο άλλοι θα απαντήσουν πως «αν δεν κλάψει το βρέφος δεν το θηλάζει η μάνα».

Γεγονός είναι πως τρεις δεκαετίες μετά την ένταξη της χώρας στην ΕΕ και τον πακτωλό χρημάτων που συνέρρευσαν στον αγροτικό τομέα, παρά την πρόοδο στην χώρα, ο πρωτογενής τομέας φθίνει, ο αγροτικός πληθυσμός γηράσκει χωρίς να ανανεώνεται και η ελληνική περιφέρεια ερημώνει. Τα ευρωπαϊκά «πακέτα» δεν έπιασαν τόπο, όσο θα έπρεπε. Μεγάλα έργα που θα μείωναν το κόστος παραγωγής, όπως ο Αχελώος κακοφόρμισαν. Η συζήτηση για αναδιάρθρωση καλλιεργειών παραμένει σε θεωρητικό επίπεδο. Τα φωτοβολταικά που θα προσέφεραν συμπληρωματικό εισόδημα εξελίσσονται σε… καθρεπτάκια για ιθαγενείς. Οι αγρότες χρεωμένοι και η  αγροτική γη υποθηκευμένη στην ΑΤΕ.

Φέτος τα πράγματα λόγω και της οικονομικής κρίσης έχουν γίνει ακόμη χειρότερα. Το κόστος παραγωγής έχει αυξηθεί με το ΦΠΑ, το αγροτικό ρεύμα και το πετρέλαιο να σέρνουν πρώτα το χορό των αυξήσεων. Οι αγρότες δικαίως έχουν παράπονο. Ο κ. Παπανδρέου το 2009 υποδέχονταν τους αγρότες από την Κρήτη στο λιμάνι του Πειραιά χαρακτηρίζοντας «ψίχουλα» τις αποζημιώσεις των 500 εκατομμυρίων του «πακέτου Χατζηγάκη» και ζητώντας τουλάχιστον 1 δις. Σήμερα ως πρωθυπουργός από τα πρώτα πράγματα που έκανε ήταν να αποδυναμώσει τον ΕΛΓΑ, το αποκούμπι των αγροτών την ώρα της δοκιμασίας.

Ας αντιληφθεί, έστω και τώρα, η κυβέρνηση ότι πρέπει να κάνει διάλογο ουσίας με τους αγρότες και να αφήσει κατά μέρους την τακτική του «διαίρει και βασίλευε» στρέφοντας τη μια κοινωνική ομάδα εναντίων της άλλης.