29-08-2010_

Οι τηλεθεατές βλέποντας τις ειδήσεις, την εβδομάδα που μας πέρασε, δεν πίστευαν στα μάτια τους.

Τα νούμερα που φιγουράριζαν στις τηλεοπτικές οθόνες, όπως το απίστευτο 0,9 (!), δεν αναφέρονταν σε οικονομικά μεγέθη.

Επρόκειτο για βαθμούς εισαγωγής σε σχολές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης... Μαθητές που έγραψαν απλώς το όνομά τους μπορούν πλέον να συνεχίσουν με την ίδια «επιτυχία» τις σπουδές τους.

Αυτός ο θρίαμβος της «λευκής κόλλας» μας χαρίζει οπωσδήποτε μια παγκόσμια πρωτοτυπία.

Σοκαρισμένοι από την θλιβερή αυτή εικόνα αναμέναμε από την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων μια λογική αντίδραση. Να αναγνωρίσει ότι η σπουδή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να καταργήσει τη διάταξη που είχε θεσπίσει η Νέα Δημοκρατία για τη βάση του 10 υπήρξε λανθασμένη και ανεύθυνη.

Κι όμως, η υπουργός υπερασπίστηκε με την ίδια επιμονή και μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων τις επιλογές της. Αρνείται να παραδεχθεί ότι στον πυρήνα της φιλοσοφίας με την οποία προσεγγίζει το ζήτημα βρίσκεται η ρίζα των πλείστων κακοδαιμονιών που μας κατατρύχουν σήμερα. Σε αυτή τη λαϊκίστική πολιτική πρακτική συμπυκνώνονται τα ιδεολογήματα, δήθεν σοσιαλιστικού προσανατολισμού, που επικράτησαν στην δεκαετία του ’80. Πολιτικές που εδράστηκαν σε αυτά οδήγησαν στην ισότητα προς τα κάτω, στις συμπεριφορές της «αρπαχτής», στη λογική της ήσσονος προσπάθειας. Γενιές Ελλήνων διαπαιδαγωγήθηκαν να μην εργάζονται με συνέπεια για να πετύχουν τους στόχους τους. Να θεωρούν δεδομένο ότι στην ελληνική κοινωνία δεν επιβραβεύονται οι πραγματικά άξιοι.

Σήμερα κανείς εχέφρων δεν μπορεί να αρνηθεί ότι τα ψέματα για όλους μας τελείωσαν. Στην πραγματικότητα έχουν τελειώσει εδώ και πολλά χρόνια. Η καθυστέρηση στην συνειδητοποίηση του νέου περιβάλλοντος που ζούμε απλώς επιδεινώνει τις συνθήκες να οικοδομήσουμε κάτι καινούργιο. Και στα παιδιά, που το μέλλον τους είναι η δική μας πρώτιστη ευθύνη, να πούμε την αλήθεια: «τα αγαθά κόποις κτώνται».

Δεν αρκεί επομένως το εκσυγχρονιστικό και σοβαρό προφίλ που καλλιεργεί η κα υπουργός. Ας τολμήσει να επαναφέρει τη βάση του 10. Κανείς δεν θα την κατηγορήσει γι’ αυτό.

Και παράλληλα με μια συνολική μεταρρύθμιση στο εκπαιδευτικό σύστημα που, όμως, θα βάλει φρένο στο συνεχές «ράβε–ξήλωνε» από Κυβέρνηση σε Κυβέρνηση και ακόμα χειρότερα από Υπουργό σε Υπουργό.

Ας δημιουργηθεί επιτέλους ένα σταθερό εκπαιδευτικό σύστημα με ορίζοντα τουλάχιστον εικοσαετίας. Ιδού «πεδίο δόξης λαμπρό» και για μια κοινή προσπάθεια όλων των κομμάτων.

Η Παιδεία αφορά όλους, και η μικροπολιτική εδώ δεν έχει θέση.

Ας συμφωνήσουμε ότι δεν μπορεί να παίζουμε πια με το μέλλον των επόμενων γενεών.