Σήμερα που κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών διακυβεύονται, η ανεργία διευρύνεται και το καθεστώς της κοινωνικής ασφάλισης αλλάζει, απειλείται πλέον η κοινωνική συνοχή. Ζούμε ένα μεταίχμιο της νεώτερης ιστορίας μας. Η κρίση εκτός από οικονομική έχει διαστάσεις κοινωνικές, ηθικές και πολιτικές. Τελικά, η διεθνής κρίση έφερε στην επιφάνεια όλες τις παθογένειες της ελληνικής οικονομίας. Ανέδειξε την υποχώρηση του ελληνικού κοινωνικο-οικονομικού μεταπολιτευτικού μοντέλου.
Η αβουλία και η απραξία της κυβέρνησης εδώ και μισό περίπου χρόνο κατέστησαν τη χώρα στόχο των κερδοσκόπων και την ανάγκασαν τελικά να λάβει πολύ πιο επώδυνα μέτρα, από ότι εάν τα είχε πάρει το φθινόπωρο. Αυτά τα μέτρα, όμως, που στερούνται αναπτυξιακής διάστασης οδηγούν την οικονομία σε ύφεση, την αγορά σε ασφυξία, χιλιάδες επιχειρήσεις και νοικοκυριά σε απόγνωση και εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στην ανεργία.
Η ένταση της κρίσης τείνει πλέον να επηρεάσει αρνητικά την ίδια την κοινωνική ειρήνη. Ο φόβος για το μέλλον, σε συνδυασμό με το έλλειμμα ασφάλειας, είναι διάχυτος. Η κοινωνική αναταραχή φαντάζει να βρίσκεται προ των πυλών. Αυτή η ζοφερή περιγραφή της πραγματικότητας μάς βυθίζει στην απαισιοδοξία. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αποφύγουμε πάση θυσία.
Είναι απαραίτητο να ξαναδούμε τις προτεραιότητές μας ως κοινωνία. Να κατανοήσουμε ότι τα οικονομικά μοντέλα υπάρχουν για να προάγουν την ευημερία των μελών μιας κοινωνίας και όχι το αντίστροφο.
Βρισκόμαστε μπροστά στην πρόκληση της Νέας Μεταπολίτευσης. Καλούμαστε να διαμορφώσουμε ένα άλλο κοινωνικο-οικονομικό υπόδειγμα. Ξεκινούμε με το ρόλο του κράτους. Το κράτος, όπως έδειξε η εμπειρία της αντιμετώπισης της κρίσης σε διεθνές επίπεδο, πρέπει να έχει προσδιορισμένες αρμοδιότητες. Ούτε να περιοριστεί, δηλαδή, σε απλό παρατηρητή της οικονομίας της αγοράς, ούτε όμως να υποκαθιστά την ιδιωτική πρωτοβουλία.
Αν συμβεί η πρώτη περίπτωση θα δούμε την πραγματοποίηση μιας «δαρβινικού τύπου» κοινωνίας. Τα πάντα θα διέπονται από τον νόμο της επικράτησης του ισχυρότερου. Και αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε να συμβεί. Οι ασθενέστεροι, οι ευπαθείς κατηγορίες, η τρίτη ηλικία πρέπει να στηρίζονται με κάθε τρόπο.
