«Αγαπάς την Ελλάδα; απόδειξη» έλεγε το σλόγκαν διαφήμισης της δεκαετίας του ’90 που προέτρεπε τους Έλληνες στο να ζητούν αποδείξεις για την αγορά αγαθών ή υπηρεσιών, με στόχο την πάταξη της φοροδιαφυγής. Θυμήθηκα το παλιό σλόγκαν μετά το αλαλούμ των τελευταίων ημερών με τις αποδείξεις που χρειάζεται να μαζεύει κάθε νοικοκυριό για να δικαιούται έκπτωση στη φορολόγησή του.
Αναμφίβολα, στην Ελλάδα δεν έχουμε τη φορολογική συνείδηση των βορείων εταίρων μας. Όποιος έχει τη δυνατότητα να αποφύγει με διάφορα τερτίπια τη φορολόγηση, συνήθως ενδίδει στον πειρασμό. Φτάσαμε στο σημείο η φοροδιαφυγή να θεωρείται μαγκιά. Αυτό δεν μας τιμά και θα πρέπει να αλλάξει. Όσο όμως υπάρχει η αίσθηση της ανισοκατανομής των φορολογικών βαρών, της αδικίας στη φορολογία των αδυνάτων και των κακών υπηρεσιών που αντισταθμιστικά παρέχει η πολιτεία στους πολίτες, η εμπέδωση φορολογικής συνείδησης δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Το μέτρο της συλλογής αποδείξεων άλλοτε ατονεί και άλλοτε επανέρχεται ως απάντηση στην αναποτελεσματικότητα των ελεγκτικών μηχανισμών της πολιτείας που είναι επιφορτισμένοι με την είσπραξη των φόρων. Στην αναποτελεσματικότητα προσθέστε και τα φαινόμενα διαφθοράς επίορκων υπαλλήλων που κανένα πόθεν έσχες μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να τους εντοπίσει! Με τη συλλογή των αποδείξεων λοιπόν, οι πολίτες, προκειμένου να εξασφαλίσουν το περιβόητο αφορολόγητο, θα καταστούν ουσιαστικά γρανάζι του φοροεισπρακτικού μηχανισμού, καλύπτοντας μεγάλες και εγγενείς αδυναμίες του κράτους. Ωστόσο, το εύρος των αποδείξεων που απαιτείται να συγκεντρώσουν οι φορολογούμενοι, προκειμένου να τύχουν έκπτωσης φόρου, όταν οι εξαιρέσεις αφορούν μεγάλο ποσοστό των οικογενειακών εξόδων, καθιστά τη συλλογή τους δύσκολη υπόθεση και ενέχουν τις προϋποθέσεις για διεύρυνση των αδικιών.
