Το σήριαλ που παίζεται τις τελευταίες μέρες της νέας πασοκικής διακυβέρνησης ακούει στο όνομα «επιλέγοντας νέο Γραμματέα υπουργείου».  Είναι τέτοια η απαξίωση της πολιτικής στα μάτια του κόσμου που εντυπωσιάζεται από αποφάσεις όπως η αναγγελία της κυβέρνησης να επιλέξει τους νέους Γενικούς Γραμματείς στα υπουργεία ή τις Περιφέρειες της χώρας με… διαδικασίες ΑΣΕΠ. Σχεδόν ενάμισι μήνα μετά τις εκλογές, ο κρατικός μηχανισμός παραμένει ακέφαλος. Το ΠΑΣΟΚ που δήλωνε έτοιμο να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας δείχνει αναποφάσιστο στην στελέχωση του κράτους.

Επιχειρώντας να εμφανιστεί ως καινοτόμο, το κυβερνών κόμμα έκανε δημόσια πρόσκληση ενδιαφέροντος για την κατάληψη πολιτικών θέσεων ευθύνης της κρατικής μηχανής από τεχνοκράτες με την υποβολή βιογραφικών. Διατυμπάνισε σε υψηλούς τόνους ότι δεν θα εξετάσει τα πολιτικά φρονήματα των υποψηφίων. Ωστόσο, διαψεύδεται από την πράξη. Οι μέχρι σήμερα επιλογές δείχνουν ότι εμπιστεύτηκε πρώην βουλευτές και κομματικά στελέχη. Τούτο δεν είναι μεμπτό. Είναι, όμως υποκριτικό, άλλα να λες για να ακουστείς ευχάριστος και άλλα να πράττεις. Και οι πράξεις είναι τελικά εκείνες που μετράνε στην πολιτική.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ κατέφυγε σε αυτή την επιλογή; Ακούω συχνά –και επί της προηγούμενης κυβέρνησης- την άποψη «είναι λάθος να στελεχώνεται το κράτος με κομματικά στελέχη και αποτυχόντες να εκλεγούν βουλευτές;» Αν στόχος είναι η αξιοκρατική επιλογή στη στελέχωση των πολιτικών θέσεων του κρατικού μηχανισμού, ο αποκλεισμός εκ προοιμίου των πολιτευομένων μοιάζει με ομολογία αναξιοκρατικής(!) κατάρτισης των εκλογικών συνδυασμών των κομμάτων. Και γι’ αυτό οφείλουν αυτοκριτική τα κόμματα και ιδιαίτερα τα κόμματα εξουσίας, που στο όνομα της πολυσυλλεκτικότητας ενίοτε κάνουν εκπτώσεις στα προαπαιτούμενα για τη συμμετοχή υποψηφίων στις εκλογικές τους λίστες. Η απόφαση, όμως, αυτή είναι απαξιωτική και για τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που αγωνίστηκαν για την επικράτησή του. Βασική προϋπόθεση επιτυχίας μιας κυβέρνησης είναι όσοι στελεχώνουν πολιτικές θέσεις ευθύνης να πιστεύουν στο πρόγραμμά της.

Η εμπειρία της προηγούμενης διακυβέρνησης διδάσκει ότι προκλητικές συμπεριφορές σε διοικήσεις δημοσίων οργανισμών δεν είχαμε από πολιτικά πρόσωπα, αλλά από τεχνοκράτες, τα λεγόμενα golden boys, που αποφάσιζαν μόνα τους αυξήσεις των αποδοχών τους και παχυλά bonus σε περιόδους ισχνών αγελάδων. Οι διοικήσεις αυτές πρωταγωνίστησαν και στην παραγωγή σκανδαλωδών υποθέσεων που ταλάνισαν το δημόσιο βίο. Αντίθετα, όπου επελέγησαν πρόσωπα που αγωνίστηκαν και κοπίασαν για την επικράτηση του κυβερνώντος κόμματος, κατά κανόνα, παρήγαγαν έργο που μνημονεύεται, όπως στον ΟΓΑ ή τον ΕΛΓΑ. Σε κάθε περίπτωση, δύο είναι οι βασικές προϋποθέσεις για την επιλογή προσώπων που θα διακονήσουν επιτυχώς το δημόσιο συμφέρον από θέσεις ευθύνης: το ήθος και η αποτελεσματικότητα. Τα υπόλοιπα είναι «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε».