Το ελληνικό καλοκαίρι στην κορύφωσή του. Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που επιλέγει η πλειοψηφία των Ελλήνων για τις διακοπές του. Κι αν η οικονομική κρίση επηρεάζει διεθνώς τη ζωή και τις συνήθειες των ανθρώπων, στην Ελλάδα όσο κι αν διαμαρτυρόμαστε φαίνεται πως δεν μας έχει αγγίξει. Τουλάχιστον όχι τόσο όσο άλλους. Με την οικογένεια να διατηρεί στην πατρίδα μας ισχυρούς δεσμούς, ακόμη και όσοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για διακοπές σε τουριστικά θέρετρα, θα βρουν την ευκαιρία να αποδράσουν από το κλεινόν άστυ προς τις ιδιαίτερες πατρίδες τους. Τα χωριά απ΄ όπου κατάγονται. Εκεί που τους περιμένουν οι παππούδες να ξαναζωντανέψουν με τις φωνές των παιδιών οι μικροί οικισμοί της υπαίθρου που η εσωτερική μετανάστευση τους ερήμωσε και τους απορφάνεψε.
Τόποι συνήθως ορεινοί, με λίγη εύφορη γη που δεν στάθηκε αρκετή για να θρέψει όλα της τα παιδιά, που αναγκάστηκαν να στραφούν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, άλλοι στο εξωτερικό και άλλοι στην πρωτεύουσα και τα μεγάλα αστικά κέντρα αναζητώντας καλύτερη τύχη. Όπου γης και πατρίς. Μα τέτοια εποχή, όλοι επιστρέφουν στο γενέθλιο τόπο, στα ανταμώματα τα καθιερωμένα του καλοκαιριού. Είναι θαρρώ στο DNA του ανθρώπου ο νόστος, η ανάγκη της επιστροφής στη γη των πατέρων και των παππούδων του. Και ως άλλος Οδυσσέας επιστρέφει καθείς στη δική του Ιθάκη.
Και είναι αυτή η επιστροφή μια αφορμή να προβληματιστούμε για την τροπή που πήρε η ζωή μας, αλλά και για τη συμπεριφορά μας στη φύση, στο περιβάλλον που κληρονομήσαμε και με τη σειρά μας θα αφήσουμε στα παιδιά μας. Πόσο πιο απλή ήταν – και είναι ακόμη – η ζωή στο χωριό. Χωρίς τους φρενήρεις ρυθμούς των πόλεων. Οι άνθρωποι ολιγαρκείς χαίρονταν τις μικρές χαρές της ζωής, που οι περισσότεροι κάτοικοι των πόλεων προσπερνούν ως ασήμαντες, μπουχτισμένοι από το πρότυπο της καταναλωτικής ζωής που ακολουθούν.
Αυτές οι αποδράσεις στην επαρχία είναι, όμως, και ευκαιρία ευρισκόμενοι στη φύση να αναρωτηθούμε τι κάνουμε εμείς, ο καθένας ως ατομική μονάδα για το περιβάλλον. Σε μια εποχή ευαισθησίας για τα περιβαλλοντικά ζητήματα, καλόν είναι να μην περιορίζουμε την εκδήλωση του ενδιαφέροντός μας μόνο σε κριτική για τις ευθύνες της εκάστοτε πολιτείας και των συλλογικών φορέων.
