Στα παιδικά μου χρόνια, προσκέφαλο είχα μαξιλάρι με κεντημένο επάνω του το χάρτη της Κύπρου με τη γραμμή του Αττίλα που τη διχοτομούσε και με γαλάζια γράμματα τη φράση «Δεν ξεχνώ». Ήταν ένα μικρό αντίδωρο οικογένειας ελληνοκυπρίων προσφύγων που έλαβε από τη φαμίλια του παππού μου τις μέρες της τουρκικής εισβολής ένα δέμα με ρούχα και τρόφιμα. Πολλοί ελλαδίτες ανταποκρίθηκαν στο αίτημα του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και της εκκλησίας της Ελλάδος για τη συγκέντρωση ανθρωπιστικής βοήθειας για τους δοκιμαζόμενους αδελφούς μας στην Κύπρο το καλοκαίρι του ‘74.
Λίγα χρόνια μετά την εισβολή, η κόρη αυτής της οικογένειας των Ελληνοκυπρίων, η Άνδρη πέρασε στο πανεπιστήμιο στην Αθήνα και ευρισκόμενη στην Ελλάδα θεώρησε καλό να έρθει να μας γνωρίσει στη Λάρισα. Περισσότερο από τη βοήθεια που είχαν λάβει από την Ελλάδα, τους είχαν κάνει εντύπωση τα παρηγορητικά λόγια του παππού στο συνοδευτικό γράμμα, όπου έγραφε πως τους νιώθει και τους συμπονεί διπλά γιατί και εκείνος γνώρισε τον ξεριζωμό και την προσφυγιά. Μικρό παιδί ήρθε ο παππούς από τα μέρη της Ανατολής μετά τη μικρασιατική καταστροφή κι΄ είχε παράπονο που δεν είχε ούτε μια φωτογραφία του πατέρα του που τον έσφαξαν οι τσέτες στη Σμύρνη.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή τη συμπλήρωση 35 χρόνων από την εισβολή και κατοχή του Αττίλα στη μεγαλόνησο. Πως πέρασαν τόσα χρόνια! Η Κύπρος μπόρεσε να σταθεί στα πόδια της και να προκόψει οικονομικά και σήμερα να είναι μέλος της ΕΕ. Παραμένει όμως η μπότα του Αττίλα στο νησί. Τόσα χρόνια οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται, όμως λύση δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Η Τουρκία με τους έποικους αλλοίωσε την πληθυσμιακή σύνθεση του νησιού και δημιούργησε τετελεσμένα που καθιστούν ακόμη πιο δύσκολη της επίλυση του προβλήματος. Παλαιότερα, όρος επίλυσης ήταν η αποχώρηση των εποίκων. Σήμερα, πώς μπορείς να πεις το ίδιο για τα παιδιά των εποίκων που γεννήθηκαν στην Κύπρο και αυτή θεωρούν πατρίδα τους; Το πρόβλημα θα μπορούσε να λυθεί εντός της ΕΕ, όπως λύθηκε με την πτώση του τείχους του Βερολίνου και την επανένωση της Γερμανίας. Όσο όμως η Τουρκία δεν ξεπερνά τα νέο-οθωμανικά της όνειρα δείχνοντας έμπρακτα ότι επιθυμεί την ένταξη στης ΕΕ το πρόβλημα θα παραμένει.