Το σκάνδαλο της Siemens και οι καταγγελίες για χρηματισμό κομμάτων και πολιτικών συνθέτουν ένα ζοφερό κλίμα για την πολιτική ζωή της χώρας. Είναι κοινό μυστικό η χρηματοδότηση των κομμάτων από οικονομικούς παράγοντες. Όταν, όμως, οι χρηματοδότες παίρνουν έργα του Δημοσίου, τότε υπάρχει μείζον ηθικό ζήτημα! Γιατί, προφανώς, η «μίζα» προέρχεται από την υπερτιμημένη σύμβαση με το Δημόσιο. Κόμματα με «διπλά βιβλία», πολιτικοί με «σπόνσορες» αλλά και... πολιτικές δουλε(ί)ες. Κάπου εκεί χάνεται και η τιμή της πολιτικής.

Για να μη χαθεί και αυτή η ευκαιρία εκσυγχρονισμού του πολιτικού μας συστήματος, όπως έγινε με τόσα σκάνδαλα στο παρελθόν, ας μη θέσουμε μεγαλεπήβολους στόχους που μένουν κούφια λόγια. Ας περιοριστούμε σε συγκεκριμένα βήματα:

1. Χρηματοδότηση κομμάτων. Η κρατική χρηματοδότηση δεν αρκεί για την προεκλογική εκστρατεία. Αν δεχόμαστε χορηγίες, αυτές οφείλουν να έχουν ονοματεπώνυμο, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ. Με δεδομένο ότι η μεγαλύτερη δαπάνη των κομμάτων είναι η τηλεοπτική καμπάνια, εάν μπει πλαφόν στη διαφήμιση του «κομματικού προϊόντος» και την αναλάβει η πολιτεία, δεν χρειάζεται να υιοθετήσουμε το αμερικανικό σύστημα.

2. Χρηματοδότηση πολιτικών. Τα ονόματα εμπλεκομένων σε οικονομικά σκάνδαλα, συνήθως είναι πολιτευόμενων στις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες του Λεκανοπεδίου και της Θεσσαλονίκης. Το... σπορ του πολιτεύεσθαι σε αυτές τις περιφέρειες είναι ιδιαίτερα ακριβό. Κανείς έως σήμερα δεν τόλμησε την κατάτμηση των μεγάλων εκλογικών περιφερειών. Είναι αστείο, επίσης, ελεγκτές και ελεγχόμενοι να είναι ίδιοι οι βουλευτές. Προκαλεί θυμηδία το γεγονός ότι ουδέν μεμπτό εντοπίστηκε ποτέ για κανένα κόμμα και υποψήφιο.

3. «Πόθεν έσχες» πολιτικών. Επιτέλους, να σταματήσει αυτό το ανέκδοτο. Σήμερα είναι μόνο έσχες και καθόλου πόθεν. Αλλά και εδώ τον έλεγχο ασκεί η Βουλή και όχι κάποια ανεξάρτητη αρχή.

4. Νόμος περί ευθύνης υπουργών. Ο νομοθέτης θέλησε να προστατεύσει τους πολιτικούς από την ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής, γι' αυτό και επέβαλε την παραγραφή των κατηγοριών που βαραίνουν υπουργούς με την παρέλευση πενταετίας. Η κοινοβουλευτική, όμως, πρακτική των τελευταίων χρόνων δείχνει ότι πρέπει να αλλάξει ο νόμος και να ισχύσει και για τους υπουργούς ο γενικός κανόνας.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τις μεγαλόστομες διακηρύξεις και ας επιχειρήσουμε να κάνουμε αυτά τα απλά, αλλά και πολύ δύσκολα για τα δεδομένα του πολιτικού μας συστήματος βήματα.