Είχα καιρό να τον δω. Οι δρόμοι μας χώρισαν μετά την εκλογή μου ως βουλευτή. Είπαμε να βρεθούμε για καφέ. Τον θυμόμουν πάντα καλοκάγαθο και χωρατατζή και συνάμα μανιώδη καπνιστή να ανάβει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο σε βαθμό τέτοιο που δεν χρειάζονταν φωτιά μετά το πρώτο. Στην εφημερίδα τρεισήμισι χρόνια, τρεις rewriter μοιραζόμασταν το ίδιο γραφείο μαζί με τους συντάκτες ύλης. Η κατάσταση όσο περνούσε η ώρα γινόταν αποπνικτική. Ο χώρος έμοιαζε περισσότερο με τεκέ, παρά με χώρο δουλειάς. Από την ώρα που έμπαινες στο γραφείο μύριζε έντονα τσιγαρίλα. Οι τοίχοι είχαν «ποτίσει» από τον καπνό και τη μυρωδιά των αποτσίγαρων που ξεχείλιζαν από τα τασάκια. Όταν επέστρεφα το βράδυ στο σπίτι έβγαζα τα ρούχα στη βεράντα γιατί τα παιδιά διαμαρτύρονταν ότι μυρίζουν άσχημα!
Μειοψηφία οι «άκαπνοι», όπως μας αποκαλούσαν με μια ελαφρά δόση ειρωνείας οι θεριακλήδες συνάδελφοι. Άλλοθι για τους περισσότερους καπνιστές η ένταση, το στρες και η πίεση που έχει το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Δεν κάπνισα ποτέ –εκτός από το αναγκαστικό κάπνισμα του παθητικού καπνιστή- και έτσι δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός κριτής. Ή μάλλον, προσπάθησα να καπνίσω στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, όταν όλοι στην παρέα κάπνιζαν ως ένδειξη χειραφέτησης και μαγκιάς. Δεν τα κατάφερα. «Γινόταν το στόμα μου τσαρούχι» για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση που άκουσα σε χωριό της Λάρισας και τη βρήκα πετυχημένη.
«Παντελή, μου φαίνεται πως έβαλες κιλά», ήταν η πρώτη μου παρατήρηση όταν τον χαιρέτησα. «Από τότε που έκοψα το τσιγάρο είναι αλήθεια έβαλα λίγα κιλά». «Και πώς το πήρες απόφαση» ήταν η επόμενη εύλογη ερώτηση. Το «μπαλονάκι» ήταν η απάντηση. Η καρδιά του είχε χτυπήσει καμπανάκι. Από τότε άλλαξε και η ζωή του. Έκοψε το τσιγάρο, άρχισε να περπατά καθημερινά
Ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος είναι Βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας της Βουλής των Ελλήνων.