Η εικόνα μπροστά σε σχολείο όπου έχουν αναρτηθεί οι βαθμολογίες των πανελλαδικών εξετάσεων με μαθητές και γονείς –κυρίως μάνες- να αναζητούν εναγωνίως στις καταστάσεις το δικό τους όνομα φέρνει στο μυαλό σκέψεις για το σύστημα αξιολόγησης και τη δημόσια παιδεία στη χώρα μας.
Ο δρόμος για το πανεπιστήμιο –μιλώ για τις σχολές, το πτυχίο των οποίων έχει κάποιο αντίκρισμα- είναι συνήθως αγώνας δρόμου, ανηφορικός και διαρκείας. Τα αγαθά κόποις κτώνται! Τα παιδιά και μαζί οι γονείς τους περνούν μια ιδιαίτερη περίοδο της ζωής τους γεμάτη ένταση και άγχος. Οι μαθητές, όπως έχει εύστοχα ειπωθεί είναι οι σκληρότερα εργαζόμενοι. Για να μπει κανείς στο πανεπιστήμιο, κατά κανόνα θα πρέπει να δαπανά περισσότερο χρόνο στο φροντιστήριο και λιγότερο στο σχολείο. Είναι τόσα τα χρήματα που δαπανώνται στην παραπαιδεία, που αυτές τις μέρες εν είδει ρεκλάμας κατακλύζονται οι επαρχιακές εφημερίδες με καταχωρήσεις ευχαριστηρίων προς καθηγητές φροντιστηρίων από μαθητές που εισήχθησαν στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ευχαριστήσει το δημόσιο σχολείο και τους καθηγητές του!
Το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει αποτύχει. Το ίδιο και ο προσανατολισμός του λυκείου που λειτουργεί ως προθάλαμος του πανεπιστημίου. Η διαπίστωση είναι χρόνια. Ωστόσο, μέχρι τώρα η κομματική αντιπαράθεση δεν επέτρεψε στην παιδεία μια μεταρρύθμιση –και οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους- που να αντέξει στο χρόνο. Ακόμη και για την επιβολή της βάσης του 10 ως προϋπόθεση εισόδου στα ΑΕΙ και ΤΕΙ υπήρξαν ακραίες αντιδράσεις λαϊκισμού ότι έτσι στερείται το δικαίωμα στη μόρφωση σε χιλιάδες παιδιά! Κανείς δεν θέλει να ακούσει την κραυγή των πανεπιστημιακών ότι κάθε χρόνο εισάγονται όλο και περισσότεροι φοιτητές με χαμηλό επίπεδο βασικών γνώσεων που δεν τους επιτρέπει να παρακολουθήσουν τα μαθήματα. Μετά μην απορούμε για τους αιώνιους φοιτητές.
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί όλοι στην Ελλάδα πρέπει να γίνουν επιστήμονες είτε «τα παίρνουν τα γράμματα» είτε όχι. Συνήθως, οι γονείς είναι εκείνοι που αξιώνουν από τα παιδιά να πετύχουν εκεί που οι ίδιοι απέτυχαν. Σε μια χώρα, όμως, που όλοι θέλουν να γίνουν επιστήμονες, μην έχουμε αυταπάτες ότι η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο είναι αυτόματα και εισιτήριο επαγγελματικής αποκατάστασης.